Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2019

Ι.Μ. Πειραιώς, Ποιους πραγματικούς στόχους εξυπηρετεί ο «θρησκευτικός πλουραλισμός»;- Mitropolia e Shenjtë e Pireut: Cilave qëllime reale iu shërben "pluralizmi fetar".


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ         ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 10η Δεκεμβρίου 2018

Δεν χωράει αμφιβολία ότι ο παγκόσμιος Οικουμενισμός, αποτελεί σήμερα το σπουδαιότερο και μεγαλύτερο εκφυλιστικό φαινόμενο της εποχής μας και ταυτόχρονα την μεγαλύτερη απειλή κατά της ανθρωπότητος. Όπως έχουμε  ήδη αναφερθεί σε παλαιότερες ανακοινώσεις μας, πρόκειται για ένα παγκόσμιο κίνημα, γέννημα της Μασονίας και του Διεθνούς Σιωνισμού, που έχει σαν μοναδικό σκοπό την δημιουργία μιας νέας τάξεως πραγμάτων, δηλαδή την πολιτική, οικονομική, πολιτισμική και θρησκευτική κυριαρχία του πάνω σ’ όλο τον πλανήτη, σ’ όλη την ανθρωπότητα. Είναι πλέον κοινός τόπος, αφού γίνεται από όλους αντιληπτό, ότι το παγκόσμιο πολιτικοοικονομικό σύστημα, προωθεί πυρετωδώς την παγκοσμιοποίηση. Προς την ίδια αυτή κατεύθυνση της ενοποιήσεως της ανθρωπότητος σε θρησκευτικό επίπεδο κινείται και ο Διαθρησκειακός Οικουμενισμός, ο οποίος εργάζεται πυρετωδώς για την ανοικοδόμηση μιας νέας παγκόσμιας θρησκείας, ή πανθρησκείας, που θα είναι αποτέλεσμα της ομογενοποιήσεως και ισοπεδώσεως όλων των θρησκειών. 
Η πορεία της ανθρωπότητος σε μια παγκοσμίων διαστάσεων και σε όλα τα επίπεδα ενοποίηση δεν είναι πλέον μυστικό των ολίγων, αλλά μια πραγματικότητα, η οποία γίνεται όλο και πιο αισθητή. Στην πραγματοποίηση αυτού του οράματος έχουν ενταχθεί σχεδόν όλοι οι θρησκευτικοί ηγέτες όλων των μεγάλων θρησκειών, μεταξύ των οποίων δυστυχώς και μια πληθώρα «ορθοδόξων» πατριαρχών, αρχιεπισκόπων, επισκόπων, κληρικών, μοναχών και λαϊκών. Μαζί τους έχουν συστρατευτεί και τα ΜΜΕ, αλλά και ο έντυπος και ηλεκτρονικός τύπος με μια πληθώρα δημοσιευμάτων.
Ένα τέτοιο δημοσίευμα έπεσε στην αντίληψή μας σε πρόσφατο φύλο, (φ.4-11-2018),  της εφημερίδας των Αθηνών «Καθημερινή». Πρόκειται για εισήγηση  του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ. Αναστασίου, σε κάποιο Συνέδριο, στην 12η Διαθρησκειακή Συνδιάσκεψη για τον θρησκευτικό πλουραλισμό και την ειρηνική συνύπαρξη στη Μέση Ανατολή, με θέμα: «Θρησκευτικός πλουραλισμός και ειρηνική συνύπαρξη». Στην εισήγησή του αυτή ο Μακαριώτατος μεταξύ άλλων τονίζει την αναγκαιότητα της συμβολής των θρησκειών για την επίτευξη της παγκόσμιας δικαιοσύνης, της ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ αυτών, ενώ προσδιορίζει και τις αιτίες, που οδηγούν σε πράξεις βίας και μίσους εναντίον οπαδών άλλων θρησκευτικών κοινοτήτων.
Μελετώντας με προσοχή το δημοσίευμα διαπιστώσαμε αβίαστα ότι «πάσχει» σοβαρά από θεολογικής απόψεως. Πρόκειται για ένα κείμενο κλασικής οικουμενιστικής θεολογικής σκέψεως, στο οποίο απουσιάζει έστω και η ελάχιστη πατερική θεμελίωση των όσων γράφονται, αφού δεν υπάρχει ούτε μια πατερική παραπομπή. Από τα βιβλικά χωρία ο συντάκτης επιλέγει δύο- τρία, εκείνα που εξυπηρετούν τον στόχο του, αγνοώντας μια σωρεία άλλων, τα οποία ανατρέπουν και κονιορτοποιούν το οικουμενιστικό του ιδεολόγημα και δίδουν την σωστή ερμηνεία και στα χωρία εκείνα, που επικαλείται. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα κείμενο πολιτικοκοινωνιολογικό, που θα μπορούσε να το έχει συντάξει κάποιος πολιτικός αναλυτής, ή κάποιος κοινωνιολόγος.
Κατ’ αρχήν απουσιάζει έστω και μια στοιχειώδης διάκριση μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού και των ποικιλωνύμων αιρέσεων και θρησκειών του κόσμου, έτσι ώστε ο αναγνώστης να αποκομίζει την εντύπωση ότι η Ορθοδοξία, η μόνη αληθινή Εκκλησία του Χριστού, είναι μία από τις πολλές θρησκείες του κόσμου. Γράφει: «Προσωπικά πιστεύω ότι η καλλιέργεια μιας υγιούς θρησκευτικής συνειδήσεως αποτελεί το σταθερότερο θεμέλιο της ειρηνικής συνυπάρξεως. Και όχι η θρησκευτική αδιαφορία. Στις μονοθεϊστικές θρησκείες που επηρεάζουν τη σημερινή οικουμένη διαπιστώνονται: α) μια αναζήτηση εσωτερικής ειρήνης· β) η χαλιναγώγηση της επιθετικότητος· γ) αρχές ειρηνικής συμβιώσεως· δ) επιδίωξη ειρηνικών σχέσεων με τον Θεό· ε) παροτρύνσεις για τη διατήρηση της ειρήνης στην ανθρωπότητα. Οι χριστιανοί ιδιαίτερα προσβλέπουμε σε ‘Θεό Ειρήνης’ και εκζητούμε συνεχώς την επέμβασή Του». Κατά τα γραφόμενά του οι μονοθεϊστικές θρησκείες, στις οποίες ανήκει και η Ορθοδοξία, οικοδομούν την υγιή θρησκευτική συνείδηση,  επειδή αναζητούν την ειρηνική συμβίωση και την εσωτερική ειρήνη και χαλιναγωγούν την  επιθετικότητα. Μπορεί όμως να υπάρξει υγιής θρησκευτική συνείδηση, με την κυριολεκτική σημασία του όρου, μέσα στο σκότος της πλάνης των αιρέσεων και των θρησκειών του κόσμου; Επίσης κατά πόσον μπορούμε να δεχθούμε τους παρά πάνω ισχυρισμούς με βάση τη διδασκαλία του Κορανίου περί Τζιχάντ και πολέμου κατά των απίστων; Δεν βλέπει ο Μακαριώτατος το φαινόμενο της θρησκευτικής βίας με πρωταγωνιστή το Ισλάμ, το οποίο έχει λάβει εφιαλτικές διαστάσεις στην εποχή μας και έχει καταστεί ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα, που αντιμετωπίζει η παγκόσμια κοινότητα; Εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων διώκονται, βασανίζονται και βρίσκουν τραγικό θάνατο στο όνομα του Αλλάχ, (βάσει μάλιστα συγκεκριμένου τελετουργικού τυπικού), σε περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής, από τους τζιχαντιστές μουσουλμάνους, οι οποίοι πολεμούν και επιδιώκουν τον αφανισμό των «απίστων», προκειμένου να εδραιώσουν το «Ισλαμικό Κράτος».
Παρά κάτω γράφει: «Ύψιστο και άμεσο χρέος όλων των θρησκευτικών ηγετών είναι η επίμονη και συστηματική καλλιέργεια μιας υγιούς πνευματικότητος. Μέσα στα ιερά κείμενα υπάρχουν φωτεινές ακτίνες που συμβάλλουν στην ειρηνική συμβίωση και διευκρινίζουν τον χαρακτήρα της γνήσιας θρησκευτικότητος, στην οποία ευαρεστείται ο Θεός». Μπορεί όμως να υπάρξει «υγιής πνευματικότητα» έξω από την Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού; Η υγιής πνευματικότητα βιώνεται και πραγματώνεται, όπως ήδη ετονίσαμε σε παλαιότερες δημοσιεύσεις μας, μόνον εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας και ποτὲ, βεβαίως, στην αίρεση και στην πλάνη, διότι μόνον εντὸς αυτής μεταδίδεται διὰ των μυστηρίων η Χάρις του αγίου Πνεύματος, άνευ της οποίας είναι αδύνατος η κατόρθωσις των αρετών και η θέωσις του ανθρώπου. Η των δογμάτων ακρίβεια αποτελεί τὴν απαραίτητη προϋπόθεση, αποτελεί τὸ θεμέλιο για την ανοικοδόμηση της αληθούς και γνησίας πνευματικής ζωής. Πίστις και έργα, δόγμα και ζωή, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους, έτσι ώστε αλλοίωσις του ενὸς νὰ φέρη αναπόφευκτα αλλοίωση καὶ του άλλου. Ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων παρατηρεί σχετικά: «Ο της θεοσεβείας τρόπος εκ δύο τούτων συνέστηκε, δογμάτων ευσεβών και πράξεων αγαθών. Και ούτε τα δόγματα χωρὶς έργων αγαθών ευπρόδεκτα τω Θεώ, ούτε τα μη μετ’ ευσεβών δογμάτων έργα τελούμενα, προσδέχεται ο Θεός».[1] «Βίος διεφθαρμένος πονηρὰ τίκτει δόγματα»[2]   συμπληρώνει ὁ άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Γι’ αυτό, «ουδὲν γὰρ όφελος βίου καθαρού, δογμάτων διεφθαρμένων. Ώσπερ ουν ουδὲ τουναντίον, δογμάτων υγιών, εὰν βίος ή διεφθαρμένος».[3] 
Αλλού πάλι επισημαίνει:  «Αποστρεφόμεθα των αιρετικών τούς συλλόγους, εχώμεθα δε διηνεκώς της ορθής πίστεως και βίον ακριβή και πολιτείαν τοις δόγμασιν ίσην επιδειξώμεθα».[4] 
Επίσης πως είναι δυνατόν να «υπάρχουν [στα ‘ιερά’ κείμενα των θρησκειών του κόσμου], φωτεινές ακτίνες που συμβάλλουν στην ειρηνική συμβίωση και διευκρινίζουν τον χαρακτήρα της γνήσιας θρησκευτικότητος» και μάλιστα μέσα από αυτή την θρησκευτικότητα να «ευαρεστείται ο Θεός»; Πραγματικά εκπλησσόμεθα και αδυνατούμε να πιστεύσουμε ότι οι παρά πάνω ισχυρισμοί βγήκαν από το στόμα Ορθοδόξου Ιεράρχου και μάλιστα Προκαθημένου τοπικής Εκκλησίας. Πως είναι δυνατόν, Μακαριώτατε, να αναζητούμε στο Ταλμούδ, στο Κοράνιο, στις Βέδες, στις Ουπανισάδες, και σε άλλα «ιερά» θρησκευτικά κείμενα «ακτίνες γνήσιας θρησκευτικότητας», στις οποίες μάλιστα ευαρεστείται ο Θεός; Και ποιες τέλος πάντων είναι αυτές οι «ακτίνες»; Αν τα κείμενα αυτά προσφέρουν «γνήσια θρησκευτικότητα» και αν ο Θεός ευαρεστείται σε τέτοιου είδους «γνήσια θρησκευτικοτήτα», γιατί ο Θεός έγινε άνθρωπος και ήρθε στον κόσμο και πέθανε επάνω στο σταυρό; Αν οι θρησκείες του κόσμου προσφέρουν σωτηρία, τι χρειάζεται η Εκκλησία του Χριστού; Οι παρά πάνω βλάσφημες θέσεις απηχούν την κλασική οικουμενιστική αντίληψη, η οποία διακηρύσσεται urbi et orbi τις τελευταίες δεκαετίες και από ορθοδόξους ηγέτες, σε διαθρησκειακά φόρουμ, ότι δήθεν όλες οι θρησκείες είναι καλές και διαφορετικοί δρόμοι σωτηρίας και αναγωγής στο Θεό. Αλλά σε ποιόν Θεό; Τον Τριαδικό, τον μονοπρόσωπο Γιαχβέ των Ιουδαίων, τον Αλλάχ, τον Βράχμα, τον Σίβα, τους 350.000.000 «θεούς» του Ινδουισμού, τον απόντα «θεό» των βουδιστών, την ακαθόριστη πληθώρα των «θεών» του Σιντοϊσμού, τους «θεούς» του δωδεκαθέου και των άλλων νεοειδωλολατρικών θρησκευμάτων, της «Μεγάλης Θεάς» των γουικανών;
Παρά κάτω ισχυρίζεται ότι το φαινόμενο της θρησκείας είναι «θείο δώρο, δοσμένο για να γαληνεύει τις καρδιές, να θεραπεύει τις πληγές και να φέρνει πλησιέστερα άτομα και λαούς» και πως «η βία εν ονόματι της θρησκείας βιάζει την ουσία της θρησκείας. Και κάθε έγκλημα στο όνομα της θρησκείας είναι έγκλημα κατά της ίδιας της θρησκείας»Πως είναι δυνατόν, Μακαριώτατε, να είναι «θείο δώρο» η θρησκεία; Είναι δυνατόν να δεχθούμε ότι εκτός από το μοναδικό και ανεκτιμήτου αξίας θείο δώρο της σωτηρίας, που μας προσέφερε ο Κύριός μας με την ενανθρώπιση, το πάθος και την ανάστασή Του, μας προσέφερε και άλλα θεία δώρα, τις θρησκείες του κόσμου; Δεν ακούτε τι μας λέγει ο Κύριος: «πάντες όσοι ήλθον προ εμού, κλέπται εισί και λησταί, αλλ  ουκ ήκουσαν αυτών τα πρόβατα», (Ιω. 10,8);Και παρά κάτω: «εγώ ειμι η θύρα, δι  εμού εάν τις εισέλθη, σωθήσεται, και εισελεύσεται και εξελεύσεται, και νομήν ευρήσει», (Ιω.10,9). Οι θρησκείες του κόσμου δεν είναι τίποτε άλλο παρά το έσχατο προϊόν της μεταπτωτικής πνευματικής συγχύσεως του ανθρώπου, ο οποίος μέσω των θρησκευτικών αντιλήψεών του, στράφηκε στη λατρεία των κτισμάτων και εν τέλει του διαβόλου, αφού«πάντες οι θεοί των εθνών (είναι) δαιμόνια» (Ψαλμ.95,5);
Και συνεχίζει: «Πολλές προσπάθειες έχουν γίνει ιδιαίτερα μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 για την ανάπτυξη του Διαθρησκειακού Διαλόγου. Ο νηφάλιος διάλογος με τον τονισμό των ειρηνικών αρχών κάθε θρησκείας συμβάλλει σημαντικά στην καλλιέργεια της αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Δυστυχώς, οι φανατικές ερμηνείες των θρησκευτικών κειμένων ενθουσιάζουν ευκολότερα τα πλήθη και υπονομεύουν τη δυνατότητα οποιουδήποτε Διαθρησκειακού Διαλόγου. Παρά ταύτα πρέπει να ενισχυθούν οι προσπάθειες για ειρηνική αξιοποίηση του θρησκευτικού βιώματος». Δεν ξέρουμε αν το τραγικό γεγονός της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στις ΗΠΑ έγινε για να αναπτυχθεί ο Διαθρησκειακός Διάλογος. Εκείνο που ξέρουμε είναι ότι ο Διάλογος αυτός όχι μόνο δεν καταλάγιασε τη θρησκευτική βία, αλλά την γιγάντωσε τα τελευταία χρόνια. Φυσικά αυτό δεν οφείλεται στις «φανατικές ερμηνείες των θρησκευτικών κειμένων», όπως υποστηρίζει λανθασμένα ο Μακαριώτατος, αλλά σε αυτά τα ίδια τα «ιερά» κείμενα, τα οποία ξεκάθαρα, χωρίς να χρειάζεται καμιά ερμηνεία, εξωθούν σε πράξεις βίας και μίσους. Αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζει καλά ο ίδιος ως δάσκαλος της θρησκειολογίας!
Τέλος καταλήγει στην διαπίστωση: «Ασφαλώς οι συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί στον σύγχρονο κόσμο, (κατεξοχήν στη Μέση Ανατολή) είναι συγκεχυμένες και ζοφερές. Αυτό το γεγονός δεν πρέπει να οδηγεί σε μελαγχολική απάθεια, αλλά σε αύξηση των προσπαθειών όλων μας, (ακαδημαϊκών, πολιτικών, θρησκευτικών λειτουργών, κ.ά.) για την υποστήριξη της αλήθειας, την υπεράσπιση της δικαιοσύνης, την ενδυνάμωση της ελπίδας ότι η παγκόσμια ειρήνη δεν αποτελεί ουτοπία, αλλά άμεση προτεραιότητα όλων όσοι πονούν και αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο. «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται» (Ματθ. 5:9), του Θεού της αγάπης»Εδώ θίγεται ο ύψιστος στόχος, το μεγάλο όραμα, το οποίο καλούνται να υπηρετήσουν όλες οι θρησκείες του κόσμου, μαζί και η Ορθοδοξία. Και το όραμα αυτό είναι η συμβολή τους στην ανοικοδόμηση της παγκόσμιας ειρήνης. Στην επίτευξη αυτού του οράματος έχουν συστρατευτεί οι οικουμενιστές, επικαλούμενοι μάλιστα το βιβλικό χωρίο «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται» (Ματθ. 5:9), το οποίο όμως διαστρεβλώνουν και παρερμηνεύουν. Ωστόσο μια τέτοιου είδους αποστολή της Εκκλησίας και μάλιστα σε συνεργασία με όλες τις θρησκείες του κόσμου, δεν μπορεί να δικαιωθεί, ούτε να θεμελιωθεί, ούτε στα βιβλικά κείμενα, ούτε στην πατερική μας Γραμματεία. Δεν υπάρχει ούτε μια βιβλική μαρτυρία, στην οποία να φαίνεται, ότι ο Χριστός κάλεσε τους μαθητές του, να συνεργαστούν με τις άλλες θρησκείες, για να συμβάλλουν στην παγκόσμια ειρήνη. Επίσης κανένας από τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας ισχυρίστηκε ποτέ, ή διατύπωσε μια παρόμοια θεωρία. Αποστολή της Εκκλησίας δεν είναι να συμβάλει στην ανοικοδόμηση μιάς κοσμικού τύπου παγκόσμιας ειρήνης. Αποστολή της είναι να ειρηνεύσει τον άνθρωπο με τον Θεό, που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να ειρηνεύσουν και οι άνθρωποι στη συνέχεια μεταξύ τους. Να προσφέρει τον Χριστόν, τον μόνον ειρηνοποιόν, ο οποίος είναι «η ειρήνη ημών» (Εφ.2,14) κατά τον απόστολο. Ο άνθρωπος, υποδουλομένος στα πάθη και στην αμαρτία, ευρίσκεται σε κατάσταση έχθρας προς τον Θεόν και έχει ανάγκη καταλλαγής και συμφιλιώσεως, σύμφωνα με τον λόγο του μακαρίου Παύλου: «Ει γαρ εχθροί όντες κατηλλάγημεν τω Θεώ διά του θανάτου του υιού αυτού, πολλώ μάλλον καταλλαγέντες σωθησώμεθα εν τη ζωή αυτού» (Ρωμ.5,10). Όταν δε επιτευχθή αυτή η καταλλαγή διά της πίστεως, τότε ο άνθρωπος απολαμβάνει το αγαθόν της ειρήνης: «Δικαιωθέντες ουν εκ πίστεως ειρήνην έχομεν προς τον Θεόν διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού». (Ρωμ.5,1). Αυτό δε ακριβώς το έργο της καταλλαγής επιτελούν οι ειρηνοποιοί, για τους οποίους γίνεται λόγος στον παρά πάνω Μακαρισμό αυτό του Κυρίου. Επιτυγχάνεται δε το έργο αυτό διά των κληρικών, μοναχών,  διδασκάλων, ιεραποστόλων και, βεβαίως, μόνον εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας και ποτέ διά μέσου και σε συνεργασία με στην αίρεση και την πλάνη.
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία η ειρήνη δεν έχει κοσμικό χαρακτήρα, αλλά είναι καρπός του αγίου Πνεύματος: «ο δε καρπός του Πνεύματος εστίν αγάπη, χαρά, ειρήνη…» (Γαλ.5,22). Εξ άλλου και ο ίδιος ο Χριστός την αντιδιαστέλλει από την κοσμική ειρήνη: «ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν, ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν» (Ιω.14,27). Σας δίδω την ιδική μου ειρήνη, όχι σαν αυτή που δίδει ο κόσμος. Αυτήν και μόνον αυτού του είδους την ειρήνη καλείται να δώσει και η Εκκλησία στον κόσμο, η οποία, όταν υφίσταται, φέρνει από μόνη της και την άλλη, την κοσμική ειρήνη. Οι άγιοι απόστολοι και οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας αυτού του είδους την ειρήνη έφεραν στον κόσμο, αν και έζησαν και έδρασαν εν μέσω πολέμων και αιματοχυσιών. Δεν κατενόησαν όμως την αποστολή τους, όπως την κατανοούν σήμερα πολλοί Πατριάρχες, Αρχιεπίσκοποι και θεολόγοι Οικουμενιστές. Ποτέ δεν διανοήθηκαν να συμμαχήσουν και να συνεργαστούν με άλλες θρησκείες και αιρέσεις για να υπηρετήσουν μιά κοσμικού τύπου παγκόσμια ειρήνη.
Περαίνοντας την αναφορά μας, εκφράζουμε τη λύπη μας, για τα λεχθέντα  και γραφέντα από τον Μακαριώτατο, τον οποίο η Εκκλησία του Χριστού τίμησε και έθεσε να ποιμαίνει το λαό του Θεού στην πολύπαθη αυτή χώρα και να οδηγήσει τους εκτός της Εκκλησίας στην μόνη σωστική αγκαλιά της. Ας μην ελπίζουν ο ίδιος και οι όμοια φρονούντες, ότι μπορούν να εδραιώσουν ειρήνη και συναδέλφωση στη γη χωρίς τον Μέγα Ειρηνοποιό, την Ένσαρκη Ειρήνη, το Χριστό, διότι, μόνο Αυτός και κανένας άλλος είναι «η ειρήνη ημών, ο ποιήσας τὰ αμφότερα έν καὶ τὸ μεσότοιχον του φραγμού λύσας,….» (Εφ.2,14-18). Αν θέλουν να επικρατήσει η πραγματική και μόνιμη ειρήνη στον κόσμο, ας εργαστούν με όλες τους τις δυνάμεις, να διαδοθεί και να επικρατήσει στον κόσμο το Ευαγγέλιο του Χριστού και ας μην αναλώνονται στους ατελέσφορους και επιζήμιους Διαθρησκειακούς Διαλόγους, γενόμενοι εκόντες άκοντες, όργανα των σκοτεινών δυνάμεων για την προώθηση της δαιμονικής πανθρησκείας.
     
 Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών
https://www.katanixis.gr/


[1]   Κυρίλλου Ιεροσολύμων,  Κατηχήσεις, 4,2. PG 33,456.
[2]   Αγ. Ιω. Χρυσοστόμου, Εις Α΄Κορινθίους 40,3, PG 61,351.
[3]   Αγίου Ιω. Χρυσοστόμου, Εις Ιωάννην, 66,3, PG 59,369.
[4]   Αγίου Ιω. Χρυσοστόμου,  Εις το ουδέποτε αφ’ εαυτού ποιεί ο Υιός ουδέν…,PG 56,256.

Mitropolia e Shenjtë e Pireut, zyra e Herezive dhe e Sekteve

Në Pirea më 10 Dhjetor 2018


Pa dyshim që Ekumenizmi global përbën sot fenomenin më të rëndësishëm degjenerues të epokës që jetojmë dhe në të njejtën kohë përbën kërcënimin më të madh ndaj njerëzimit. Ashtu siç e kemi përmendur tashmë në të gjitha deklaratat tona, bëhet fjalë për një lëvizje globale, pjellë e Masonisë dhe Sionizmit Ndërkombëtar, i cili ka si qëllim unikal krijimin e një rendi të ri të gjërave, dmth mbizotërimin politik, ekonomik, kulturor dhe fetar të tij në të gjithë planetin, në të gjithë njerëzimin. Është tashmë një pozicion i përbashkët, pasi mund të konceptohet nga të gjithë se sistemi global politikoekonomik, po proklamon fort globalizmin. Në të njejtin drejtim të unifikimit të njerëzimi në nivel fetar po lëviz dhe Ekumenizmi Ndërfetar, i cili po punon fort për rindërtimin e një feje të re globale, panfetarizmin, i cili do të jetë rezultat i homogjenizimit dhe nivelimit të të gjitha feve.
Rrugëtimi i njerëzimit në një unifikim të dimensionit global në të gjitha nivelet nuk është tashmë një sekret i të paktëve, por një realitet, i cili bëhet sa vjen dhe më i ndjeshëm. Në realizimin e këtij vizioni të gjithë pothuajse udhëheqësit fetarë të të gjitha feve të mëdha, ndër të cilat fatkeqësisht dhe një numër  i madh “orthodhoksësh”, patrikë, kryepiskopë, episkopë, klerikë, murgjish dhe laikësh. Bashkë me ta janë rënditur dhe Mediat, por dhe shtypi i shkruar dhe elektronik me një numër të madh artikujsh.

Një artikull i tillë na ra në duar në një prej numrave të fundit (nr. dt 04 11 2018), të gazetës së Athinës Kathimerini. Bëhet fjalë për referatën e Fortlumturisë së Tij, Kryepiskopit të Tiranës dhe gjithë Shqipërisë imzot Anastasit, në një Koferencë, atë të Konferencës së 12-të Ndërfetare për pluralizmin fetar dhe një bashkjetese paqësore në Lindjen e Mesme me temë: “Pluralizmi fetar dhe bashkjetesa paqësore”. Në këtë referatë të tij Fortlumturia ndër të tjera thekson nevojën e kontributit të feve në arritjen e një drjetësie globale të bashkëjetesës paqësore ndërmjet tyre, ndërsa përcakton dhe shkaqet, që çojnë në veprime të dhunshme dhe të mbushura me urrejtje të ndjekësve të komuniteteve të tjera fetare.

Duke e studiuar me kujdes këtë artikull konstatuam lehtësisht se “vuan” thellësisht nga pikëpamja teologjike. Bëhet fjalë për një tekst të mendimit klasik teologjik ekumenist, tek i cili mungon themelimim minimal etëror i të gjitha atyre sa shkruhen, pasi nuk ekziston as një referatë etërore të të gjitha atyre sa shkruhen, pasi nuk ekziston asnjë nënshënim konkrret.  Nga pjesët biblike, referuesi, zgjedh dy-tre, ato të cilat i shërbejnë qëllimit të tij, duke injoruar një numë të madh të tjerash, të cilat përmbysin dhe bëjnë pluhur ideologjinë ekumeniste dhe japin interpretimin e drejtë dhe në ato pjesë të cilat ka përmendur. Në esencë bëhet fjalë për tekst politikoshoqëror, që do të mund ta kishte formuluar një analist poltik ose ndonjë sociolog.

Si fillim, mungon qoftë dhe minimalja e dallimit ndërmjet Kishës Orthodhokse të Krishtit dhe sekteve me emërtime të ndryshme dhe feve të botës, në mënyrë që lexuesi të krijojë përshtypjen se Orthodhoksia, e vetmja Kishë e Vërtetë e Krishtit, është një prej feve të shumta të botës. Shkruan: “Personalisht besoj se përpunimi i një ndërgjegjieje fetare të shëndetëshme përbën themelin më stabël të bashkekzistencës paqësore. Dhe jo indiferenca fetare. Në besimet fetare monoteiste të cilat ndikojnë në botën e sotme vërehen: a) një kërkim  i paqes së brendshme, b) frenimi (kontrrolli) i agresivitetit, c) principe të bashkëjetesës paqësore, d) arritja e marrdhënieve paqësore me Zotin, e) nxitje për ruajtjen e paqes të njerëzimit. Të krishterët në veçanti shikojmë drejt “Zotit të Paqes” dhe kërkojmë vazhdimisht ndërhyrjen e Tij”. 
Sipas atyre që ka shkruar besimet fetare monoteiste tek të cilat bën pjesë dhe Orthodhoksia, ndërtojnë një ndërgjegjie të shëndetshme fetare, sepse kërkojnë bashkëjetesën paqësore dhe paqen e brendshme si dhe kontrrollojnë agresivitetin. Por a mundet që të ekzistojë një ndërgjegjie fetare e shëndetëshme, me kuptimin e parë të fjalës, brenda errësirës së mashtrimit të herezive dhe të feve të botës? Gjithashtu sa do të mund të pranojmë pretendimet e mësipërme me bazë doktrinën e Kuranit në lidhje me Xhihadin dhe luftën ndaj të pabesëve? Nuk e shikon Fortlumturia fenomenin e dhunës fetare me protagonist Islamin, i cili ka marrë dimensione të tmerrshme në epokën tonë dhe është kthyer në një prej problemeve më serioze  që po përballon komuniteti botëror? Me qindra mijëra njerëz po përndiqen, torturohen dhe gjejnë vdekje tragjike  në emër të Allahut, (bile me bazë një ceremoni konkrete  të formalizuar), në zona të Lindjes së Mesme dhe në Afrikën e Veriut, nga xhihadistët mylslymanë që luftojnë dhe kanë si synim zhdukjen e "të pabesëve",   dhe kështu të themelojnë "Shtetin Islamik".


Më poshtë shkruan: "Detyrë më e lartë dhe e drejtpërdrjetë e të gjithë udhëheqësve fetarë është këmbëngulja dhe përpunimi sistematik i një spiritualiteti të shëndoshë. Në tekstet e shenjta ekzistojnë rreze të ndritëshme që kontribuojnë në bashkjetesën paqësore dhe sqarojnë karakterin e religjiozitetit të vërtetë, tek i cili kënaqet Zoti". Por a mundet që të ekzistojë "spiritualitet i shëndetshëm", jashtë Kishës Orthodhokse të Krishtit? Spiritualiteti i shëndetshëm përjetohet dhe realizohet, ashtu siç tashmë kemi theksuar në shkrime tona më të vjetra, vetëm brenda Kishës Orthodhokse dhe kurrë, sigurisht, në herezi dhe në mashtrim, sepse vetëm brenda saj transmetohet nëpërmjet mistereve Hiri i Shpirtit të Shenjtë, pa  të cilin është e pamundur arritja e virtyteve  dhe hyjnëzimi i njeriut.  Saktësia e dogmave përbën kushtin e domosdoshëm, përbën themelin për ndërtimin e jetës së vërtetë dhe origjinale shpirtërore. Besimi dhe vepra, dogma dhe jeta, janë të lidhura fort ndërmjet tyre, në mënyrë të tillë që tjetërsimi i njërës të sjellë tjetërsim të pashmangshëm dhe të tjetrës. Shën Qirilli i Jeruzalemit vëren në lidhje me këtë: "Ai që do të jetojë dhe të ruajë besimin e vërtetë ndaj Zotit ka nevojë për këto dy gjëra kryesore: Për dogmat hyjnore  dhe të drejta si dhe për veprime të mira, të pastra dhe shenjtore. Nuk mjafton njëra nga të dyja. Dogmat e drejta, pa vepra të mira, nuk janë të pranueshme nga Zoti, por as veprat që nuk pasohen nga dogma të drejta, nuk i pranon Zoti"[1]. "Jeta e degjeneruar lind dogma dinake"[2]
plotëson Shën Joan Gojarti. Për këtë "asnjë përfitim nuk vjen nga jeta e pastër me dogma, doktrina të degjeneruara. Si dhe anasjelltas, dogmat e shëndetëshme nëse jeta është e degjeneruar". [3]
Diku tjetër sërish thekson: "Qëndrojmë larg shoqërive të heretikëve, kemi gjithmonë besimin e drejtë dhe jetë të pështatshme me të, si dhe tregojmë një sjellje që është e denjë e në lartësinë e dogmave". [4]
Gjithashtu si është e mundur "ekzistojnë (në tekstet "e shenjta" të feve të botës), rreze të ndritëshme që kontribuojnë në bashkëjetesën paqësore dhe sqarojnë karakterin e religjiozitetit origjinal" dhe bile nëpërmjet këtij religjioziteti  të "kënaqet Zoti"? Me të vërtetë surprizohemi dhe e kemi të pamundur që të besojmë se pretendimet e mësipërme dolën nga goja e një Hierarku Orthodhoks dhe për më tepër Udhëheqës i një Kishe lokale. Si është e mundur, Fortlumturi, të kërkojmë në Talmudh, në Kuran, në Vedat, në Upanishad dhe në tekste të tjera "të shenjta", "rreze të një fetarizmi origjinal", në të cilat na u kënaqka Zoti? Po cilat janë këto "rreze" në fund të fundit? Nëse këto tekste sjellin "regjilozitet serioz" dhe nëse Zoti kënaqet në të tillë lloji "religjoziteti serioz", pse Zoti u bë njeri dhe erdhi në botë dhe vdiq mbi kryq? Nëse fetë e botë ofrojnë shpëtim, për çfarë duhet Kisha e Krishtit? Të gjitha opinionet e mësipërme blasfimuese reflektojnë konceptin ekumenist, i cili  shpallet urbi et orbi gjatë dhjetvjeçarit të fundit dhe nga udhëheqësit orthodhoksë, në forumet ndërfetare, se valla të gjitha fetë na qënkan të mira dhe rrugët e shpëtimit dhe të lartësimit deri Zotit janë të ndryshme. Por tek cili Zot? Zotin Triadik, Jahve monoperson të Judenjëve, Allahun, Vrahmanë, Sivan, 350.000.000 "zotat" e Induizmit, "zotin" që mungon të budistëve, numërin e madh të "zotave" të pacaktuara  të Sindoizmit, "zotat" e lashtësisë greke dhe të feve të tjera  neo-idhujtare të "Zotës së Madhe" të uikanëve?
Më poshtë pretendoni se fenomeni i fesë është "dhuratë hyjnore e dhënë që të qetësojë zemrat, të shërojë plagët dhe të sjellë më pranë njerëzit dhe popujt" dhe se "dhuna në emër të fesë dhunon esencën e fesë. Çdo krim në emër të fesë është krim ndaj vetë fesë"!


Si është e mundur, Fortlumturi, që të jetë feja "dhuratë hyjnore"? A është e mundur që të pranojmë se përveç  vlerës unikale dhe të pavyer të dhuratës hyjnore të shpëtimit  që na fali Zoti ynë me trupëzimin, pësimin dhe ngjalljen e Tij, na ofroi dhe dhurata të tjera hyjnore, fetë e botës?  Nuk dëgjoni se çthotë Zoti: "Gjithë sa erdhën para meje janë vjedhës e kusarë; po dhentë nuk i dëgjuan ata" (Joan 10,8) dhe më poshtë  "Unë jam dera. Në hyftë ndonjë me anën time, do të shpëtojë" (Joan 10, 9) . Fetë e botës nuk janë gjë tjetër pëveç se produktit më të ulët të konfuzionit shpirtëror pas rrënies të njeriut, i cili nëpërmjet koncepteve të tij fetare, u kthye në adhurimin e objekteve  dhenë fund të djallit, pasi, "të gjithë zotat e kombeve (janë) demonë" (Psalmi 95,5)?

Vazhdon: "Shumë përpjekje janë bërë pas 11-të Shtatorit të 2001 dhe për  zhvillimin e Dialogut Ndërfetar. Dialogu i kthjellët me theksimin e principeve paqësore  të çdo feje kontribuon në mënyrë të rëndësishme në përpunimin e besimit të ndërsjelltë.  Fatkeqësisht , interpretimet fanatike të teksteve fetarë, entusiasmojnë më lehtë popujt dhe minojnë mundësinë e çdo lloji  Dialogu Ndërfetar.
Me gjithë këto duhet të shtohen përpjekjet  për një shfrytëzim paqësor të eksperiencës jetike fetare".



Nuk e dimë nëse ngjarja tragjike e 11 shtatorit 2001 në USA ndodhi që të zhvillohej Dialogu Ndërfetar. Atë që e dimë është se ky Dialog  jo vetëm që nuk qetësoi dhunën fetare, por dhe e rriti gjatë viteve të fundit. Natyrisht kjo nuk vjen si produkt i "interpretimeve fanatike të teksteve fetare", ashtu siç pretendon në mënyrë të gabuar Fortlumturia, por në këto tekste "të shenjta" të cilat qartazi, pa nevojën e asnjë interpretimi, shtyjnë në veprime dhune dhe urrejtjeje. Këtë do të duhet ta dinte mirë ai vetë si një mësues i religjioneve!.

Në fund e mbyll me konstatimin : " Sigurisht kushtet që janë krijuar në botën moderne, (kryesisht në Lindjen e Mesme) janë të ngatërruara dhe të zymta. Ky fakt nuk duhet të na udhëzojë në një apati melankolike, por në një shtim të përpjekjeve të të gjithëve ne (funksionarëve akademikë, poltikanë dhe fetare)  për mbështetjen e së të vërtetës, për mbështetjen e së drejtës, përforcimin e shpresës se paqja botërore nuk përbën utopi, por përbën prioritetin  kryesor  të të gjithë atyre sa iu dhimbset dhe luftojnë për një botë më të mirë.  " Lum paqebërësit, sepse ata do të quhen bij Perëndie." (Mattheu 5,9)



Këtu preket qëllimi më i lartë, vizioni i madh, të cilit thirren që t'i shërbejnë të gjitha fetë e botës, bashkë me Orthodhoksinë. Ky vizion është kontributi i tyre në ndërtimin e shoqërisë së paqes botërore. Në arritjen e këtij vizioni kanë unifikuar forcat ekumenistët,  duke përdorur bile vargjet biblike " Lum paqebërësit, sepse ata do të quhen bij Perëndie." (Mattheu 5,9) , por të cilën e shtrembërojnë dhe e keqinterpretojnë. Ndërkaq një mision i këtij lloji i Kishës dhe bile  në bashkëpunim me të gjitha fetë e botës, nuk mund të fitojë të drejtën, as mund të themelohet, as tek tekstet biblike, as në Literaturën tonë etërore. Nuk ekziston as një dëshmi biblike, tek e cila të duket, se Krishti i thirri nxënësit e tij, që të bashkëpunojnë me fetë e tjerë, që të kontribuojnë tek paqja globale. Gjithashtu askush nga Etërit e shenjtë të Kishës sonë pretendoi ndonjëherë ose formuloi një teori të ngjashme.

Misioni i Kishës nuk është që të kontribuojë në ndërtminin e një lloji paqeje botërore laike. Misioni i saj është të pajtojë njeriun me Zotin, që është dhe është i domosdoshëm që të paqëtohen dhe njerëzit në vazhdimësi  ndërmjet tyre. Të ofrojë Krishtin, të vetmin paqebërës, i cili është  "paqja jonë" (Efesianë 2 ,14) sipas apostullit.  Njeriu i nënshtruar në pasionet dhe mëkatin, gjendet në gjendje armiqësore ndaj Zotit dhe ka nevojë për zbutje të situatës dhe pajtimin sipas fjalës së Pavllit të shenjtë: "Sepse, në qoftë se kur ishim armiq u pajtuam me Perëndinë me anë të vdekjes së Birit të tij, shumë më tepër pasi u pajtuam do të shpëtojmë me anë të jetës së tij"
(Rom. 5, 10). Kur arrihet kjo qetësi nëpërmjet besimit, atëhere njeriu shijon të mirën e paqes: " Si u drejtësuam pra prej besimi, kemi paqe me Perëndinë me anë të Zotit tonë Jisu Krisht" (Rom. 5,1). Ndërsa kjo pikërisht veprën e qetësimit e kryejnë paqebërësit, për të cilët flitet në këtë Lumurim të Zotit. Kjo vepër arrihet nëpërmjet klerikëve, murgjve, mësonjësve, misionarëve dhe sigurisht vetëm brenda Kishës Orthodhokse dhe kurrë nëpërmjet bashkëpunimit me sektin dhe mashtrimin.

Në Kishën Orthodhokse, paqja nuk ka karakter laik, por është frut i Shpirtit të Shenjtë "ndërsa fruti i Shpirtit është dashuria, gëzimi, paqja ..." (Gal. 5,22).


Dhe vetë Krishti e krahason me paqen e botës: "Paqe po ju lë, paqen time po ju jap juve; jo siç e jep bota jua jap juve." (Joanit 14,27). Po ju jap paqen time, jo si ajo që ju jep bota. Këtë vetëm dhe vetëm të kësaj lloji paqeje ka si detyrë Kisha që t'i japë botës, e cila kur ekziston sjell dhe vetë dhe paqen tjetër, atë të botës. Apostujt e shenjtë dhe Etërit e shenjtë të Kishës sonë, këtë lloj paqeje i sollën botës, mgjth se jetuan dhe veprën në mes të luftërave dhe gjakderdhjeve. Por nuk kuptuan misionin e tyre, ashtu si e kuptojnë sot Patrikët, Kryepiskopët dhe teologët Ekumenistë. Kurrë nuk imagjinuan që të bënin aleancë dhe të bashkëpunonin me fe dhe sekte të tjera që t'i shërbenin një forme laike të paqes botërore.

Duke përfunduar referatën tonë, shprehim keqardhjen, për ato sa janë thënë dhe janë shkruar nga Fortlumturia, të cilin Kisha e Krishtit e nderoi dhe e vendosi që të udhëheqë popullin e Zotit në këtë vend të stërmunduar e të udhëzonte të gjithë sa ishin jashtë Kishës  në kraharorin e saj shpëtues. Le të mos shpresojnë, ai vetë dhe të gjithë ata sa mendojnë si ai se mund të vendosin paqen dhe vëllazërimin  në botë pa Paqebërësin e Madh, Paqen e Trupëzuar, Krishtin, sepse vetëm Ai dhe askush tjetër është "... paqja jonë, ai që i bëri të dyja një, edhe rrëzoi murin ndërmjetës të ndarjes" (Ef. 2, 14).

Nëse duan që të mbizotërojë paqja e përherëshme dhe stabël në botë, le të punojnë me të gjitha fuqitë e tyre, që të përhapet dhe të mbizotërojë në botë Ungjilli i Krishtit dhe të le të mos konsumohen në Dialogje Ndërfetarë të pafund dhe të dëmshëm duke u kthyer në mënyrë të ndërgjegjshme apo të pandërgjegjëshme në vegla të fuqive të errëta për promovimin e panreligjionit demoniak.
Nga Zyra e Herezive dhe e Sekteve Mitropolia e Shenjtë e Pireut

Përktheu Përgatiti Grupi i punës Pelasgos Koritsas




[1] Shën Qirilli i Jeruzalemit -Katekizmi IV,2
[2] Shën Joan Gojarti, në 1 Korinthasit 40,3, PG 61,351
[3] Shën Joan Gojarti, Mbi Joanin, 66,3, PG 59,369
[4] Shën Joan Gojarti ,   …,PG 56,256.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Διευκρίνηση - Sqarim

Διευκρίνηση- Προς τους αναγνώστες μας

Τα κείμενα και το υλικό, που παρουσιάζει η ιστοσελίδα μας έχουν πηγή τα διάφορα βιβλία και το διαδίκτυο. Αυτά παρουσιάζονται και πολλά μεταφράζονται για να προσφέρουν στους αναγνώστες πνευματική τροφή μέσα από τα κείμενα ορθόδοξης πνευματικότητας αλλά και τροφή για σκέψη και προβληματισμό μέσα από ιστορικά, πολιτιστικά, πολιτικά δεδομένα που παρουσιάζονται για πρώτη φορά. Υπάρχουν και κείμενα που δεν συμφωνούμε απόλυτα αλλά τα δημοσιεύουμε προς χάρη της αλήθειας, της ελευθερίας του λόγου, του δικαιώματος της έκφρασης της διαφορετικής άποψης. Σε καμία όμως περίπτωση δεν θέλουμε να σπείρουμε μίσος μεταξύ ατόμων, λαών και κρατών. Εμείς πιστεύουμε στην αγάπη και όχι στο μίσος, η αλήθεια όμως πονάει αλλά σώζει.

Sqarim - Për lexuesit tanë.

Tekstet dhe materialet që paraqet faqja jonë, kanë si burim librat dhe rrjetin e internetit. Ato paraqiten dhe shumë përkthehen që t'iu sjellin lexuesve një ushqim shpirtëror nëpërmjet teksteve të spiritualtitet Orthodhoks dhe një ushqim për mendjen dhe pikëpyetje të ndryshme nëpërmjet materialeve historike, kulturore dhe politke që prezantohen për herë të parë. Ka dhe tekste që me të cilat nuk jemi plotësisht dakort por i publikojmë për hir të së vërtetës, të drejtës së lirisë së fjalës dhe të shprehjes së opinionit ndryshe. POR, NË ASNJË RAST nuk dëshirojmë që të mbjellim urrejtje ndër njerëzit, popujt apo shtetet. Ne besojmë tek dashuria, bashkjetesa dhe në asnjë rast tek urrejtja por, e vërteta shumë herë shkakëton dhimbje por të shpëton ndërsa ai që urren në fillim shkatërron veten e tij.