«Καθηλωμένος στο Κρεβάτι, Ελεύθερος στην Ψυχή: Η Συγκλονιστική Συνέντευξη του Μοναχού Σωφρονίου» - “I Paralizuar në Shtrat, i Lirë në Shpirt: Intervista Tronditëse e Murgut Sofroni”

Ο κλινήρης μοναχός Σωφρόνιος, ο οποίος πάσχει από την τερματική Νόσο Κινητικού Νευρώνος, παραχώρησε μια συγκλονιστική συνέντευξη το 2018 στο ΚΡΗΤΗ TV με την βοήθεια βλεμματικού συστήματος πληκτρολόγησης. Μια ιστορία με πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο που εγκατέλειψε τη λαμπρή πορεία του στην Αμερική μετά από σπουδές σε κορυφαία πανεπιστήμια για να αφιερωθεί στο Θεό. Και όλα αυτά λίγο πριν μία σπάνια νόσος του χτυπήσει την πόρτα και τον αφήσει μέσα σε λιγότερο από μία πενταετία καθηλωμένο σ’ ένα κρεβάτι. Σε ερώτηση αναφορικά με το μεγάλο ζήτημα της ευθανασίας, η απάντηση του μοναχού από κλίνης συγκλονίζει τους με την ευθύτητα, την ευστοχία και την απλότητα της. «Η ζωή είναι ένα δώρο του Θεού προς όλους μας. Το καταλαβαίνω αυτό καλύτερα από ποτέ τώρα που είμαι στο κρεβάτι». ΕΡ: Λένε ότι ο πόνος ολοκληρώνει την ύπαρξη. Εσείς το βιώνετε αυτό και πώς; ΑΠ: Ο πόνος είναι ένα μεγάλο σχολείο και διδάσκει την αυτογνωσία η οποία οδηγεί στην αδελφογνωσία και εν τέλει στη θεογνωσία. Ο πόνος σε ταπεινώνει και με την ταπείνωση, η καρδιά μας μαλακώνει και ανοίγει στο Θεό και στον συνάνθρωπο μας. Επικοινωνώ με ανθρώπους σε όλο το κόσμο που υποφέρουν από σωματικές ή ψυχικές ασθένειες. Με την βοήθεια του Θεού, με την εμπειρία μου στο κρεβάτι του πόνου, τους καταλαβαίνω, έστω και λίγο για να τους πω ένα παρήγορο λόγο, ένα λόγο του Χριστού μας. Σήμερα, υπάρχει τόση μοναξιά στον κόσμο και ταραχή και φόβος. Εμείς οι Χριστιανοί που έχουμε το δώρο Θεού να γνωρίζουμε τον Χριστό πρέπει να μοιραζόμαστε με τον συνάνθρωπο μας την χαρά, την γαλήνη και την αγάπη που είναι ο Χριστός. Δεν είναι αυτός ο στόχος της ύπαρξής μας, να σωθούμε όλοι; ΕΡ: Τι θα λέγατε σε κάποιον που θέλει να κάνει ευθανασία; ΕΡ: Η ζωή είναι ένα δώρο του Θεού προς όλους μας. Το καταλαβαίνω αυτό καλύτερα από ποτέ τώρα που είμαι στο κρεβάτι. Κανείς μας δεν ήρθε στη ζωή με τη θέλησή του. Οπότε πώς μπορείς να δώσεις ένα τέλος στη ζωή σου, αφού στην ουσία δεν σου ανήκει ; Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι το πρόβλημα της εποχής μας, καλλιεργεί στο σύγχρονο άνθρωπο ένα εγωκεντρικό τρόπο ζωής, αποκομμένο από το κοινωνικό σύνολο, από την οικογένεια, τη γειτονιά, την πατρίδα κ.λπ. με αποτέλεσμα να θεωρούμε ότι είμαστε ανεξάρτητοι, αυτοκινούμενοι σε αυτό τον κόσμο. Νομίζω είναι λάθος θεώρηση της ζωής που οδηγεί τον άνθρωπο της εποχής μας από την «αυτοθέωση» στην αυτοκτονία. Καταλαβαίνω ότι δε θέλει ο ασθενής να γίνει βάρος στους άλλους ή δε θέλει τους αγαπημένους του να τον βλέπουν να υποφέρει. Είναι πολύ ταπεινωτικό – το ξέρω πολύ καλά. Αλλά ο ταπεινός έχει την Βασιλεία του Θεού, όχι ο εγωιστής. ΕΡ: Πιστεύετε ότι εάν δεν είχατε πίστη θα είχατε την ίδια στάση απέναντι στον πόνο; ΑΠ: Χωρίς τον Χριστό θα ήμουν χάλια. Υπάρχει ένας άλλος πόνος που είναι οδυνηρότερος του πόνου για τον οποίο μιλούμε. Και αυτός είναι ο πόνος που νιώθει η ψυχή, όταν της λείπει η παρουσία του Θεού, που ζωογονεί τα πάντα και δίδει νόημα και σε αυτόν τον ανθρώπινο πόνο. Η απουσία του Θεού από τη ζωή του ανθρώπου σήμερα, είναι ο οδυνηρότερος και πιο αβάσταχτος πόνος. ΕΡ: Στο κρεβάτι του πόνου έρχονται στιγμές που σας κάνει να αμφισβητήσετε το Θεό και την πίστη σας; ΑΠ: Το αντίθετο, με ενώνει με το Θεό και νιώθω την Αγάπη και την παρουσία Του πιο έντονη. Αλλά δεν σημαίνει ότι δεν έρχονται και οι στιγμές της ανθρώπινης αδυναμίας. Ο Χριστιανός χρειάζεται πίστη, ανδρεία, και τόλμη. Ο Θεός δεν μας εγκαταλείπει ποτέ. ΕΡ: Πώς μπορεί να γίνει ο πόνος ευλογία ; Τί μπορεί να σημαίνει «ζωή» όταν είσαι καθηλωμένος στο κρεβάτι του πόνου ; ΑΠ: Ο πόνος και οι δυσκολίες μερικές φορές είναι ανυπόφοροι για τον άνθρωπο. Αυτές τις στιγμές νιώθω την παρουσία και την παρηγοριά του Θεού πιο έντονα. Νομίζω και σε αυτά τα δύο ερωτήματα η απάντηση μπορεί να δοθεί από Εκείνον που κι εγώ τη λαμβάνω στις δύσκολες στιγμές μου, όταν ενατενίζω τον παθόντα και εσταυρωμένο Χριστό. Αυτός πρώτος μετέτρεψε τον δικό Του πόνο σε ευλογία. Και η δική Του ζωή πάνω στο Σταυρό δοξάστηκε και παρέμεινε στην ιστορία ως ο Βασιλεύς της Δόξης. Είναι το πρότυπο και συγχρόνως η ανάπαυση κάθε πονεμένου. ΕΡ: Ποιές είναι οι δυσκολίες της ασθενείας σας ; ΑΠ: Έχω ALS/MND – η ασθένεια του Stephen Hawking. Δεν έχει θεραπεία. Είμαι παράλυτος, μόνο κουνώ τα βλέφαρα και τα χείλη μου. Δεν καταπίνω, σιτίζομαι από ένα γαστροσωλήνα. Δεν αναπνέω μόνος μου, παρά μόνο με την υποστήριξη ενός αναπνευστήρα. Μπορώ να σας πω λεπτομέρειες, αλλά αρκεί να πω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα χωρίς την βοήθεια κάποιου να με φροντίζει. Ως λαϊκός ήμουν πολύ ανεξάρτητος σε ένα βαθμό πολύ εγωιστικό. Τώρα που δεν μπορώ να κάνω το παραμικρό χωρίς κάποιον άλλον, καταλαβαίνω γιατί ο Χριστός μας δίδαξε να είμαστε ενωμένοι σε ένα σώμα. Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον, να είμαστε σε μια κοινωνία με τους συνανθρώπους μας. ΕΡ: Πόσα χρόνια βρίσκεστε στο κρεβάτι και πως γίνεται η επικοινωνία; ΑΠ: Είμαι 6 χρόνια μόνιμα στο κρεβάτι. Επικοινωνώ με ένα σύστημα του υπολογιστή που μου επιτρέπει να γράφω με τα μάτια μου. Δόξα τω Θεώ ! Βλέπετε, τί οικονομεί ο καλός Θεός ! ΕΡ: Τί θεωρείτε πως κερδίσατε ως το πιο θετικό από την ασθένεια σας; ΑΠ: Χωρίς αμφιβολία, το πιο θετικό είναι η ένωση μου με τον Θεό, που νοιώθω την αγάπη Του να γεμίζει την καρδιά μου. ΕΡ: Η σχέση σας με τους αδερφούς σας στην Ι.Μ. Γουβερνέτου, πώς είναι τώρα με την ασθένεια σας ; ΑΠ: Είμαι πολύ ευλογημένος στην Ι.Μ. Γουβερνέτου. Είναι ένας άγιος τόπος κάτω από την σκέπη της Παναγίας. Με την έντονη παρουσία του Αγίου Ιωάννη του Ερημίτη και τόπος μαρτύρων – έχει πολύ χάρη. Μες στην Θεία Οικονομία έχω ένα πολύ ευλογημένο ηγούμενο, τον γέροντα Ειρηναίο, άνθρωπο του Θεού, γεμάτο αγάπη. Η αδελφότητα είναι πολύ αγαπημένη με πατέρες ταπεινούς, που κάνουν τον αγώνα τους. Με φροντίζουν με θυσιαστική αγάπη. Ένα παράδειγμα για την αγάπη που υπάρχει εδώ : Ταυτόχρονα ως δόκιμος παρουσιάστηκε η ασθένειά μου. Διαγνώστηκε ΑLS, μια ανίατη ασθένεια . Όταν έμαθα ποιά θα είναι η εξέλιξή της είπα στον γέροντά μου ότι δεν θέλω να γίνω βάρος στην αδελφότητα και δεν θα μονάσω. Όμως ο γέροντας και όλοι οι πατέρες είπαν ότι με θέλουν όπως είμαι. Αυτή είναι η αγάπη του Χριστού. ΕΡ: Τι θα ήθελες να έλεγες στους τηλεθεατές που σε παρακολουθούν αυτήν την στιγμή, ασθενείς και μη ; ΑΠ: Η ζωή χωρίς Χριστό δεν είναι ζωή. Με τον Χριστό στο κέντρο της ζωής σας έχετε αγάπη, γαλήνη και η ζωή έχει άλλο νόημα. Όπως ο άγιος Πορφύριος έλεγε : «Ο Χριστός είναι το παν». Αναδημοσίευση από το προφίλ του Γρηγόρη Βασιλειάδη ψυχολογου

Murgu Sofroni, i dergjur në shtratin e dhimbjes, i cili vuan nga Sëmundja Terminale e Neuronit Motorik, dha një intervistë tronditëse në vitin 2018 në KRETA TV, me ndihmën e një sistemi shkrimi përmes lëvizjes së syve. Një histori me protagonist një njeri që braktisi karrierën e tij të shkëlqyer në Amerikë, pas studimeve në universitete prestigjioze, për t’iu përkushtuar Zotit. Dhe të gjitha këto pak përpara se një sëmundje e rrallë t’i trokasë në derë dhe, brenda më pak se pesë vitesh, ta lërë të paralizuar në një shtrat. Në një pyetje lidhur me çështjen e madhe të eutanazisë, përgjigjja e murgut nga shtrati i sëmundjes trondit me drejtësinë, saktësinë dhe thjeshtësinë e saj: «Jeta është një dhuratë e Zotit për të gjithë ne. Këtë e kuptoj më mirë se kurrë tani që jam në shtrat.» PYETJE: Thonë se dhimbja e plotëson ekzistencën. A e përjetoni ju këtë dhe si? PËRGJIGJE: Dhimbja është një shkollë e madhe dhe mëson vetënjohjen, e cila çon në njohjen e vëllait dhe, në fund, në njohjen e Zotit. Dhimbja të përul, dhe me përulësinë zemra jonë zbutet dhe hapet ndaj Zotit dhe ndaj të afërmit tonë. Komunikoj me njerëz në mbarë botën që vuajnë nga sëmundje trupore ose shpirtërore. Me ndihmën e Zotit, me përvojën time në shtratin e dhimbjes, i kuptoj — qoftë edhe pak — për t’u thënë një fjalë ngushëlluese, një fjalë të Krishtit tonë. Sot ka kaq shumë vetmi në botë, aq shumë trazirë dhe frikë. Ne të krishterët, që kemi dhuratën e Zotit për ta njohur Krishtin, duhet ta ndajmë me të afërmin tonë gëzimin, paqen dhe dashurinë që është Krishti. A nuk është ky qëllimi i ekzistencës sonë, që të shpëtohemi të gjithë? PYETJE: Çfarë do t’i thonit dikujt që dëshiron të bëjë eutanazi? PËRGJIGJE: Jeta është një dhuratë e Zotit për të gjithë ne. Këtë e kuptoj më mirë se kurrë tani që jam në shtrat. Askush prej nesh nuk erdhi në jetë me vullnetin e vet. Atëherë si mund t’i japësh fund jetës sate, kur në thelb ajo nuk të përket? Sipas mendimit tim, ky është problemi i kohës sonë: ajo kultivon te njeriu modern një mënyrë jetese egocentrike, të shkëputur nga tërësia shoqërore, nga familja, lagjja, atdheu etj., me pasojë që ne e konsiderojmë veten të pavarur, të vetëdrejtuar në këtë botë. Mendoj se është një këndvështrim i gabuar mbi jetën, që e çon njeriun e kohës sonë nga “vetë-hyjnizimi” në vetëvrasje. E kuptoj që i sëmuri nuk dëshiron të bëhet barrë për të tjerët ose nuk dëshiron që të dashurit ta shohin duke vuajtur. Është shumë poshtëruese — e di shumë mirë. Por i përuluri e ka Mbretërinë e Zotit dhe jo krenari. PYETJE: A besoni se po të mos kishit besim do të kishit të njëjtin qëndrim ndaj dhimbjes? PËRGJIGJE: Pa Krishtin do të isha i shkatërruar. Ekziston një dhimbje tjetër, më e dhembshme se dhimbja për të cilën po flasim. Dhe kjo është dhimbja që ndien shpirti kur i mungon prania e Zotit, që gjallëron gjithçka dhe i jep kuptim edhe kësaj dhimbjeje njerëzore. Mungesa e Zotit nga jeta e njeriut sot është dhimbja më e madhe dhe më e padurueshme. PYETJE: Në shtratin e dhimbjes, a vijnë çaste që ju bëjnë të dyshoni në Zotin dhe në besimin tuaj? PËRGJIGJE: Përkundrazi, më bashkon me Zotin dhe ndiej dashurinë dhe praninë e Tij më fort. Por kjo nuk do të thotë se nuk vijnë edhe çaste dobësie njerëzore. I krishteri ka nevojë për besim, guxim dhe trimëri. Zoti nuk na braktis kurrë. PYETJE: Si mund të bëhet dhimbja bekim? Çfarë mund të nënkuptojë “jetë” kur je i paralizuar në shtratin e dhimbjes? PËRGJIGJE: Dhimbja dhe vështirësitë ndonjëherë janë të padurueshme për njeriun. Në këto çaste e ndiej praninë dhe ngushëllimin e Zotit më fort. Mendoj se edhe për këto dy pyetje përgjigjja mund të jepet nga Ai, prej të Cilit edhe unë e marr në çastet e mia të vështira, kur sodis Krishtin që vuajti dhe u kryqëzua. Ai i pari e shndërroi dhimbjen e Tij në bekim. Dhe jeta e Tij mbi Kryq u lavdërua dhe mbeti në histori si Mbreti i Lavdisë. Ai është modeli dhe njëkohësisht prehja e çdo të vuajturi. PYETJE: Cilat janë vështirësitë e sëmundjes suaj? PËRGJIGJE: Kam ALS/MND — sëmundja e Stephen Hawking. Nuk ka shërim. Jam i paralizuar; lëviz vetëm qepallat dhe buzët. Nuk gëlltis; ushqehem përmes një tubi gastrik. Nuk marr frymë vetë, por vetëm me mbështetjen e një aparati respirator. Mund t’ju tregoj hollësi, por mjafton të them se nuk mund të bëj asgjë pa ndihmën e dikujt që kujdeset për mua. Si laik isha shumë i pavarur, deri në një shkallë tepër egoiste. Tani që nuk mund të bëj as më të voglën gjë pa dikë tjetër, kuptoj pse Krishti na mësoi të jemi të bashkuar në një trup. Kemi nevojë për njëri-tjetrin, të jetojmë në bashkësi me të afërmit tanë. PYETJE: Sa vite jeni në shtrat dhe si komunikoni? PËRGJIGJE: Jam prej 6 vitesh vazhdimisht në shtrat. Komunikoj me një sistem kompjuterik që më lejon të shkruaj me sytë e mi. Lavdi Zotit! E shihni çfarë rregullon Zoti i mirë! PYETJE: Çfarë mendoni se fituat si më pozitive nga sëmundja juaj? PËRGJIGJE: Pa dyshim, më pozitivja është bashkimi im me Zotin, që e ndiej dashurinë e Tij të mbushë zemrën time. PYETJE: Si është tani marrëdhënia juaj me vëllezërit në Manastirin e Shenjtë të Gouvernetou, me sëmundjen tuaj? PËRGJIGJE: Jam shumë i bekuar në Manastirin e Shenjtë të Gouvernetou. Është një vend i shenjtë nën mbrojtjen e Hyjlindëses. Me praninë e fuqishme të Shën Joan Vetmitarit dhe vend martirësh — ka shumë hir. Brenda Ekonomisë Hyjnore kam një igumen shumë të bekuar, gerond Irineun, njeri i Zotit, plot dashuri. Vëllazëria është shumë e dashur, me etër të përulur që bëjnë përpjekjen e tyre shpirtërore. Më kujdesen me dashuri sakrifikuese. Një shembull i dashurisë që ekziston këtu: njëkohësisht kur u paraqita si rishtar, u shfaq edhe sëmundja ime. U diagnostikua ALS, një sëmundje e pashërueshme. Kur mësova se si do të ishte ecuria e saj, i thashë gjerondit tim se nuk doja të bëhesha barrë për vëllazërinë dhe se nuk do të bëhesha murg. Por plaku dhe të gjithë etërit thanë se më duan ashtu siç jam. Kjo është dashuria e Krishtit. PYETJE: Çfarë do të dëshironit t’u thoshit teleshikuesve që ju ndjekin në këtë çast, të sëmurë dhe jo të sëmurë? PËRGJIGJE: Jeta pa Krishtin nuk është jetë. Me Krishtin në qendër të jetës suaj keni dashuri, paqe dhe jeta merr një kuptim tjetër. Siç thoshte Shën Porfiri: «Krishti është gjithçka.»   Ripublikim nga profili i Grigorios Vasileiadis, psikolog.