Πάσχα 2026 Η ΕΙΡΗΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤAΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΤΑΡΑΓΜΕΝΟ-Pashka 2026 PAQJA E KRISHTIT TË NGJALLUR NË NJË BOTË TË TRAZUAR-

 Πάσχα 2026

Η ΕΙΡΗΝΗ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤAΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΤΑΡΑΓΜΕΝΟ

 

I

 

Ας σταθούμε στα πρώτα λόγια που είπε ο Αναστάς Χριστός όταν εμφανίστηκε ενώπιον των μαθητών Του. Δεν τους είπε «νίκη», ούτε «δόξα», ούτε «εξουσία», αλλά τους είπε: «Ειρήνη υμίν» (Ιω. 20:19). Εισήλθε στο δωμάτιο όπου αυτοί ήταν κλεισμένοι από φόβο και τους χάρισε εκείνο που ο κόσμος δεν μπορεί ποτέ να δώσει: την ειρήνη που δεν εξαρτάται από συνθήκες, από γεωπολιτικές ισορροπίες, από ανθρώπινες συμφωνίες, αλλά «την ειρήνη του Θεού την υπερέχουσα πάντα νουν» (Φιλ. 4:7), μία ειρήνη βαθιά πνευματική, η οποία προέρχεται πρωτίστως από τη συμφιλίωση του ανθρώπου με τον Θεό και κατόπιν εκτείνεται προς όλους τους ανθρώπους.

Σήμερα ο κόσμος είναι ταραγμένος. Αιματηρές πολεμικές συγκρούσεις συνεχίζουν να προκαλούν θάνατο και πόνο. Ο φόβος για το αύριο σκεπάζει ολόκληρους λαούς. Η αβεβαιότητα χτυπάει την πόρτα παντού. Μέσα σ’ αυτή την τρικυμία, ο Αναστάς Χριστός επαναλαμβάνει: «Ειρήνη υμίν». Αυτό δεν είναι απλώς μια ευχή κοινωνικής ευγένειας, αλλά μια οντολογική πραγματικότητα. Ο θάνατος νικήθηκε. Και αν νικήθηκε ο θάνατος, τι μπορεί πλέον να μας ταράξει; Η ειρήνη του Χριστού δεν είναι η απουσία προβλημάτων· είναι η παρουσία του Θεού μέσα στα προβλήματα. Επάνω στον Σταυρό του Γολγοθά, ο Χριστός αντιμετώπισε όλα τα πάθη της ανθρωπότητας. Η απληστία των χρημάτων Τον πρόδωσε μέσω του Ιούδα. Ο φθόνος Τον παρέδωσε στον Πιλάτο. Η τρέμουσα και διεφθαρμένη εξουσία Τον καταδίκασε. Η υπεροψία Τον χλεύασε. Το μίσος Τον κάρφωσε στον Σταυρό. Όλα τα πάθη ξέσπασαν επάνω Του με μανία, σαν ο κόσμος να ήθελε να σκοτώσει τον ίδιο τον Θεό.

Κι όμως, επάνω στον Σταυρό, ακριβώς εκεί όπου η κακία νόμιζε ότι θριάμβευσε, ο Χριστός δεν ζήτησε εκδίκηση. Αναφώνησε: «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λκ. 23:34). Με αυτά τα λόγια δεν νίκησε απλώς τον θάνατο. Νίκησε τον φαύλο κύκλο της κακίας. Νίκησε τη λογική της εκδίκησης που τροφοδοτεί κάθε πόλεμο, κάθε μίσος, κάθε σκοτεινή σύγκρουση στην ιστορία. Η Ανάσταση μαρτυρεί ότι η αγάπη είναι δυνατότερη από τον θάνατο· ότι η συγχώρηση καταστρέφει το κακό, ενώ η εκδίκηση το πολλαπλασιάζει. Ο Αναστάς Χριστός δεν ήλθε να τιμωρήσει τους σταυρωτές Του. Ήλθε να τους σώσει και να τους ειρηνεύσει. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία.

 

II

 

Στην εποχή που ζούμε αντιμετωπίζουμε μια νέα μορφή θανάτου: τη νάρκη της αδιαφορίας· την πώρωση της καρδιάς· την πνευματική ξηρασία μιας κοινωνίας που ξέχασε τον Θεό, όχι επειδή της απαγορεύτηκε, αλλά επειδή επέλεξε να Τον αγνοήσει. Η σύγκρουση των αόρατων πεποιθήσεων συνεχίζει να καταστρέφει ορατές ζωές. «Τι γαρ ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδήση – μας λέει ο Χριστός – «την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή;» (Μτ. 16:26). Αυτά τα λόγια είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Ζούμε σε μια εποχή όπου ο άνθρωπος κυνηγάει ακατάπαυστα τα υλικά αγαθά, την ασφάλεια, το κοινωνικό στάτους, κι όμως αισθάνεται πιο άδειος, πιο μόνος, ανεκπλήρωτος, πιο ανήσυχος από ποτέ.

Η Ανάσταση, όμως, μας αποκαλύπτει μια μεγάλη αλήθεια: όποιος έχει τον Χριστό στην καρδιά του, δεν του λείπει τίποτα. Και όχι μόνο πνευματικά. Ο Κύριος που φρόντισε να θρέψει πέντε χιλιάδες με πέντε άρτους, ο Κύριος που μετέτρεψε το νερό σε κρασί, ο Κύριος που είπε «ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (Μτ. 6:33), αυτός ο Κύριος δεν αφήνει τα τέκνα Του χωρίς τα αναγκαία. Φροντίζει και για το σώμα και για το πνεύμα· δίνει και άρτο και ειρήνη. Η πληρότητα δεν βρίσκεται στη συσσώρευση πλούτου, αλλά στη σχέση με τον Δημιουργό. Μόνο κοντά Του μπορούμε να βρούμε ειρήνη, διότι μόνο Αυτός είναι η ειρήνη μας (Εφ. 2:14).

Εμείς γνωρίζουμε τι σημαίνει Ανάσταση. Όχι μόνο θεωρητικά, αλλά από βιωμένη εμπειρία. Η Εκκλησία μας η Ορθόδοξη πέρασε τον δικό της Γολγοθά. Για δεκαετίες προσπαθούσαν να εξαλείψουν κάθε ίχνος πίστης. Εκκλησίες καταστράφηκαν, κληρικοί μαρτύρησαν, η λέξη «Θεός» απαγορεύτηκε. Η Εκκλησία έδειχνε νεκρή, θαμμένη σ’ έναν τάφο σφραγισμένο. Κι όμως, αναστήθηκε. Ο λίθος αποκυλίστηκε. Η πίστη άνθισε και πάλι μέσα από τα ερείπια. Εκκλησίες ανοικοδομήθηκαν. Κοινότητες αναδημιουργήθηκαν. Αυτό δεν ήταν ανθρώπινο επίτευγμα· ήταν η δύναμη του Αναστάντος Χριστού που ενεργεί μέσα στην ιστορία.

 

III

 

Η Εκκλησία απευθύνει εκ νέου έκκληση για Ανάσταση – αυτή τη φορά για την Ανάσταση κάθε ψυχής. Ο Αναστάς Χριστός στέκεται σήμερα ενώπιόν μας, όπως στάθηκε ενώπιον του Θωμά, και μας δείχνει τις πληγές Του. Δεν τις κρύβει. Δεν τις αφαιρεί. Τις φέρει για πάντα επάνω Του, ως αιώνια μαρτυρία αγάπης. Αυτές οι πληγές λένε: «Τόσο πολύ σε αγάπησα, ώστε δέχτηκα τον χειρότερο πόνο για σένα». Κάθε πρόσωπο, κάθε ψυχή, είναι τόσο μοναδική, τόσο ανεπανάληπτη, ώστε ο Θεός θα ερχόταν ακόμη κι αν ήταν μόνο για έναν άνθρωπο.

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές! Σ’ αυτόν τον ταραγμένο κόσμο μας αρκεί μόνο μία βεβαιότητα: ο Χριστός ανέστη και ζει. Και αν ζει ο Χριστός, ζούμε κι εμείς. Κι αν ζούμε εν Χριστώ, τότε ούτε ο θάνατος, ούτε η κακία, ούτε η φτώχεια, ούτε ο διωγμός μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη και την ειρήνη Του. «Η ημέρα της Αναστάσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού – γράφει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος – «είναι το θεμέλιο της ειρήνης». Διότι από την Ανάσταση του Χριστού προέρχεται η Ειρήνη του Θεού. Η Ανάσταση και η Ειρήνη του Θεού δεν είναι ένα αφηρημένο δόγμα, αλλά μια προσωπική κλήση.

Ας ανταποκριθούμε, λοιπόν, στην κλήση «Ειρήνη υμίν» με όλη μας τη ζωή. Ας γίνουμε εμείς οι ίδιοι ειρηνοποιοί σ’ έναν κόσμο που καταστρέφεται από το μίσος, την απληστία και τον εγωισμό. Για να γίνουμε όμως ειρηνοποιοί, πρέπει πρώτα να έχουμε ειρήνη μέσα μας. «Απόκτησε την ειρήνη μέσα στην καρδιά σου» – λέει ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ – «και χιλιάδες άνθρωποι γύρω σου θα σωθούν». Διότι δεν υπάρχει ειρήνη εκεί όπου βασιλεύει το κακό, αλλά μόνο εκεί όπου είναι παρών ο Θεός. Ας βρούμε αυτή την ειρήνη του Θεού στις καρδιές μας και έπειτα ας τη διαδώσουμε παντού, μαζί με το χαρμόσυνο μήνυμα ότι ο Χριστός Ανέστη και χάρισε στον κόσμο τη ζωή και την αιώνια ειρήνη.

 

Με αγάπη εν τω Αναστάντι Κυρίω,

† Ιωάννης

Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας

.........................

Pashka 2026

PAQJA E KRISHTIT TË NGJALLUR NË NJË BOTË TË TRAZUAR

I

Le të ndalemi në fjalët e para që tha Krishti i Ngjallur kur u shfaq para nxënësve të Tij. Ai nuk u tha atyre “fitore”, as “lavdi” dhe as “pushtet”, por u tha: “Paqe në ju” (Jn. 20:19). Hyri në dhomën ku ata ishin mbyllur nga frika dhe u dhuroi atë që bota nuk mund ta japë kurrë: paqen që nuk varet nga kushtet, nga ekuilibrat gjeopolitikë, nga marrëveshjet njerëzore, por paqen e Perëndisë që kapërcen çdo mendje (Fil. 4:7), një paqe e thellë shpirtërore, e cila vjen fillimisht nga pajtimi i njeriut me Zotin dhe pastaj shtrihet me të gjithë njerëzit.
Sot bota është e trazuar. Luftëra të përgjakshme vazhdojnë të shkaktojnë vdekje dhe vuajtje. Frika e së nesërmes mbulon popuj të tërë. Pasiguria troket kudo. Në mes të kësaj stuhie, Krishti i Ngjallur përsërit: “Paqe në ju”. Ky nuk është thjesht një urim mirësjelljeje shoqërore, por është njw realitet ontologjik. Vdekja u mund. Dhe, nëse u mund vdekja, atëherë çfarë mund të na trazojë më? Paqja e Krishtit nuk është mungesa e problemeve; është prania e Perëndisë brenda problemeve. Mbi Kryqin e Golgothasë, Krishti u përball me të gjitha pasionet e njerëzimit. Lakmia e parave e tradhtoi nëpërmjet Judës. Smira e dorëzoi te Pilati. Pushteti i trembur dhe i korruptuar e dënoi. Krenaria e talli. Urrejtja e gozhdoi në Kryq. Të gjitha pasionet shpërthyen mbi Të me tërbim, sikur bota të donte ta vriste vetë Perëndinë.
E megjithatë, në Kryq, pikërisht atje ku ligësia mendoi se triumfoi, Krishti nuk kërkoi hakmarrje. Ai thirri: “O Atë, fali ata, sepse nuk dinë ç’bëjnë” (Llk. 23:34). Me këto fjalë nuk mundi thjesht vdekjen. Mundi rrethin vicioz të ligësisë. Mundi logjikën e hakmarrjes që ushqen çdo luftë, çdo urrejtje, çdo përplasje të errët në histori. Ngjallja dëshmon se dashuria është më e fortë se vdekja; se falja e shkatërron të keqen, ndërsa hakmarrja e shumëfishon atë. Krishti i Ngjallur nuk erdhi të ndëshkojë kryqëzuesit e Tij. Erdhi t’i shpëtojë e t’i paqtojë. Dhe kjo është fitorja më e madhe në histori.

II

Në kohën që po jetojmë po përballemi me një formë të re vdekjeje: mpirjen e indiferencës; ngurtësimin e zemrës; tharjen shpirtërore të një shoqërie që e harroi Perëndinë, jo sepse iu ndalua, por sepse zgjodhi ta injorojë Atë. Përplasja e bindjeve të padukshme vazhdon të shkatërrojë jetë të dukshme. “Çfarë i vlen njeriut të fitojë gjithë botën – na thotë Krishti – nëse humb shpirtin e tij?” (Mt. 16:26). Këto fjalë janë më aktuale se kurrë. Jetojmë në një epokë ku njeriu ndjek pa pushim të mirat materiale, sigurinë, statusin shoqëror, dhe megjithatë ndihet më i zbrazur, më i vetmuar, i paplotësuar, më i shqetësuar se kurrë.
Ndërsa Ngjallja na zbulon një të vërtetë të madhe: kush ka Krishtin në zemrën e tij, nuk i mungon asgjë. Dhe jo vetëm shpirtërisht. Zoti që u kujdes të ushqejë pesë mijë vetë me pesë bukë, Zoti që e shndërroi ujin në verë, Zoti që tha “kërkoni më parë Mbretërinë e Perëndisë dhe të gjitha këto do t’ju shtohen” (Mt. 6:33), ky Zot nuk i lë fëmijët e Tij pa gjërat e nevojshme. Ai kujdeset edhe për trupin, edhe për shpirtin; jep edhe bukë, edhe paqe. Plotësia nuk gjendet në grumbullimin e pasurive, por në lidhjen me Krijuesin. Vetëm tek ai ne mund të gjejmë paqe, sepse vetëm ai është paqja jonë (Efes. 2:14).
Ne e dimë çfarë do të thotë Ngjallje. Jo vetëm teorikisht, por nga përvoja e jetuar. Kisha jonë Orthodhokse kaloi Golgothanë e saj. Për dekada me radhë u përpoqën të asgjësonin çdo gjurmë besimi. Kishat u shkatërruan, klerikë u martirizuan, fjala “Perëndi” u ndalua. Kisha dukej e vdekur, e varrosur në një varr të vulosur. E megjithatë, ajo u ngjall. Guri u rrokullis. Besimi lulëzoi përsëri nga rrënojat. Kishat u rindërtuan. Komunitetet u rikrijuan. Kjo nuk ishte arritje njerëzore, ishte fuqia e Krishtit të Ngjallur që vepron brenda historisë.

III

Kisha bën thirrje përsëri për Ngjallje – këtë herë për Ngjalljen e çdo shpirti. Krishti i Ngjallur qëndron sot përpara nesh, siç qëndroi përpara Thomait, dhe na tregon plagët e Tij. Nuk i fsheh. Nuk i heq. I mban përgjithmonë mbi vete, si dëshmi e përjetshme dashurie. Këto plagë thonë: “Kaq shumë të desha, saqë pranova dhimbjen më të rëndë për ty”. Çdo person, çdo shpirt, është aq unik, aq i papërsëritshëm, saqë Perëndia do të vinte edhe sikur të ishte vetëm për një njeri.
Të dashur vëllezër dhe motra! Në këtë botë të trazuar na mjafton vetëm një siguri: Krishti u ngjall dhe jeton. Dhe nëse jeton Krishti, jetojmë edhe ne. Dhe nëse jetojmë në Krishtin, atëherë as vdekja, as ligësia, as varfëria, as përndjekja nuk mund të na ndajë nga dashuria dhe nga paqja e Tij. Dita e Ngjalljes së Zotit tonë Jisu Krisht – shkruan shën Joan Gojarti – është themeli i paqes. Sepse nga Ngjallja e Krishtit vjen Paqja e Perëndisë. Ngjallja dhe Paqja e Perëndisë nuk është një dogmë abstrakte, por një thirrje personale.
Le t’i përgjigjemi, pra, thirrjes: “Paqe në ju” me të gjithë jetën tonë. Le të bëhemi ne vetë paqebërës në një botë që po shkatërrohet nga urrejtja, nga lakmia dhe egoizmi. Por, që të bëhemi paqebërës, fillimisht duhet të kemi paqe brenda nesh. Bëni paqe në zemrën tuaj – thotë shën Serafimi i Sarovit – dhe mijëra njerëz rreth jush do të shpëtohen. Sepse nuk ka paqe aty ku është e keqja, por vetëm aty ku është i pranishëm Perëndia. Le ta gjejmë këtë paqe të Perëndisë në zemrat tona dhe pastaj ta përhapim atë kudo, sëbashku me lajmin e gëzuar se Krishti u Ngjall dhe i dhuroi botës jetën dhe paqen e përjetshme.

Me dashuri në Zotin e Ngjallur,
+ Joani
Kryepiskop i Tiranës, Durrësit dhe i Gjithë Shqipërisë