Pelasgos K.

Popull Pinok – Edison Ypi

Miku, armiku, shoku, kolegu, komshiu, i dashuri, e dashura, gruaja, burri, fëmija, të gjithë gënjejnë. Oqeani i gënjeshtrave ka mbështjell gjithçka si eteri materien. Nuk i thua dot tjetrit asgjë. Sa të hapësh gojën, tjetri nis e lodh mendjen çfarë gënjeshtre po i thua, dhe me cilën gënjeshtër duhet të përgjigjet. Çfarë deliri. Çfarë llahtari. Vishen me rraqe gabi, dhe hiqen sikur ndjekin modën. I ngijnë flokët me xhel, dhe u duket vetja i bukur. Gjezdisin me Benzin e tjetrit, dhe ushqehen me marmalatë të skaduar. Merimanga e gënjeshtrave ka hyrë në çdo skutë. Hajdutin e bëjnë të ndershëm. Rekomandojnë drogën. Kurvën e shpallin model për tu imituar. Rrugaçin e bëjnë hero. Budallain e quajnë mendimtar. Hajvanin patriot. Injorantin shkrimtar. Të çmendurin poet. Llafazanin opinionbërës. Dërdëllitësin këngëtar. Gënjeshtra këtu nuk është e pjesëshme, e përkohëshme, relative, që përmes komunikimeve të mundohesh ta korrektosh. Gënjeshtra e këtushme është gjithpërfshirëse, finale, definitive, totale. Kapilarizimi i gënjeshtrës nga fëmija te buzëvarri, nga më i dituri te më injoranti, nga më mëndjelehti te më mëndjemadhi, dhe gjithë të tjerët, ta kall tmerrin, ta ftoh trurin, ti mpin gjymtyrët, ta fut dëshpërimin, ta nxin ditën, ta helmon jetën. Nuk gënjejnë një herë që ti falësh, apo tre herë që pasi të fjalosesh të mirkuptohesh. Gënjejnë pafundësisht herë. Gënjejnë kur flasin. Gënjejnë kur pyesin. Gënjejnë kur përgjigjen. Gënjejnë kur rrinë. Gënjejnë kur lëvizin. Gënjejnë kur hanë. Gënjejnë kur flenë. Gënjejnë kur ëndërrojnë. Gënjejnë kur dashurojnë. Gënjejnë kur urrejnë. Nuk gënjejnë më të rrallë, pa të keq, se ashtu e kanë tipin, të atillë e kanë vesin. Gënjejnë gjith kohën. Gënjenin dje, gënjejnë sot, do gënjejnë nesër, do gënjejnë deri ditën e fundit, deri frymën e fundit. Nuk gënjejnë bukur, nuk gënjejnë këndshëm, që të mendosh se gënjejnë për humor apo për të alternuar bisedën që të largojnë monotoninë, mërzitjen. Gënjejnë dosido. Gënjejnë si u vjen doresh. Gënjejnë pa u menduar. Nuk gënjejnë me arsye apo pa arsye, me shkak apo pa shkak. Gënjejnë kot. Gënjejnë me instinkt. Gënjejnë pa e ditur pse gënjejnë. Gënjejnë sepse u duket se duhet të gënjejnë. Gënjeshtarët më të qelbët përsërisin vazhdimisht se gënjeshtra i ka këmbët e shkurtëra, se gënjeshtra ka bisht, etj. etj. sikur demek gënjeshtra është gjë e gjallë, sikur brenda të vërtetës mbisunduese gënjeshtra është e përkohëshme, janë pohime moralistike rrenacake për të mundësuar të tjera e të tjera gënjeshtra të pafundme. Gënjeshtra e këtyre nuk ka këmbë, duar, bisht, nuk është gjë e gjallë. Gënjeshtra e këtyre është një makineri e skëterrshme që vigjëlon të vërtetën ta gjejë ku e ka nxjerrë kokën t’ja shtypi. Gënjejnë të gjithë pa i lëvizur qerpiku. Pa turp, pa edukatë, pa vetpërmbajtje. Gënjen muhabetçiu, gënjen dyqanxhiu, gënjen nëpunësi, gënjen eprori, gënjen inferiori, gënjen politikani, gënjen deputeti, gënjen ministri, gënjen kryetari, gënjen sekretari, gënjejnë statistikat, gënjejnë deklaratat, gënjejnë konferencat, kongreset gjithashtu gënjejnë, mbledhjet gënjejnë, të gjitha dhe të gjithë veçse gënjejnë dhe gënjehen. Fejsbuku dhe Instagrami që u duk se ishin shpikur për ta kufizuar gënjeshtrën, u dorëzuan para zulmës së pandalëshme gënjeshtare shqiptareske. U bënë vetë ata gënjeshtarët më të mëdhenj që gënjejnë e vetëm gënjejnë, e asgjë tjetër s’bëjnë. Gënjejnë edhe ata që për ti përcjellë me besnikëri gënjeshtrat paguhen, gënjejnë spiunat. Ndoshta kanë të drejtë. Se të spiunosh vetëm gënjeshtra, zor të vejë mendja se mund të ekzistojë e vërteta. Gënjejnë dhe i gënjen inginieri. Gënjejnë dhe i gënjen ustai. Gënjen i sëmuri mjekun. Si pasojë gënjen mjeku të sëmurin. Thotë për mikun e kafenesë, është poet, është shkrimtar, ka kaq e aq vepra, kaq e aq përkthime. Ja pret miku-mikut; është studiues, shkencëtar, historian. Të dy gënjejnë. Të dy janë mbijetuesa grafomanë, pa asnjë talent, pa asnjë ideal. Gënjen kafeneja, gënjen televizori, gënjejnë tabelat që njoftojnë datën e fillimit dhe mbarimit dhe koston e punimeve në rrugë. Gënjejnë opinionistat, analistat, kazanistat, që për fakte konsiderojnë çfarë shohin nëpër ëndërra. Rretheqark, vetëm gënjeshtra. Bërtit sa ta tundësh dheun. Ulurit sa të ngresh dallgët e oqeaneve. Grise qiellin duke klithur me turi nga hëna ose nga halja. Gjurmën, hijen, shijen e të vërtetës nuk e gjen dot kurrën e kurrës. As këtu, as atje, as në horizont, as kurrkund. Mund të kuturisësh në një mijë mënyra për ta parë a për ta prekur të paktën një grimcë të së vërtetës, për t’ju lutur asaj grimce të të thotë ku është e tëra, pse largohet, pse fshihet, pse rrëshqet. E kotë. Sapo nis, ndjen se i je futur një aventure. Rrethohesh menjëherë nga gënjeshtra të tjera. Njerëz që gënjejnë nuk mund të dashurojnë, nuk mund të ndërtojnë, nuk mund të përparojnë. Milet rrenacak. Turmë e drunjtë. Popull Pinok.

http://ypi.al

QËLLIMI I VËRTETË I JETËS SIPAS LEON TOLSTOIT

Sa herë e kemi pyetur veten apo të tjerët mbi qëllimin e jetës sonë? Dhe kush e di se sa herë na duket, sikur ekzistenca jonë vazhdon, pa u drejtuar drejt ndonjë qëllimi të përcaktuar. Si të dalim nga ky qerthull? Pse të mos kërkojmë ndihmë nga Tolstoi, që në ditaret e tij tregon pikërisht se si e ka zgjidhur që në moshë të re këtë problem, dhe se si arriti të zbulojë qëllimin e vërtetë të jetës së tij.

Në një shënim të prillit 1847, 21-vjeçari Tolstoi shkruante: “Ballafaqohem shpesh me pyetjen “Cili është qëllimi i jetës së njeriut?” dhe pa marrë parasysh se çfarë rezultatesh mbërrijnë në mendimet e mia, pa marrë parasysh se çfarë konsideroj unë si burimin e jetës, arrij gjithnjë në përfundimin se qëllimi i ekzistencës sonë njerëzore, është të ofrojmë ndihmë, në nivelet më të larta, për zhvillimin universal të diçkaje që ekziston.

Nëse meditoj mbi natyrën, perceptoj se çdo gjë në të ndodhet në një proces të vazhdueshëm zhvillimi, dhe secila nga pjesët përbërëse të natyrës kontribuon në mënyrë të pandërgjegjshme në zhvillimin e pjesëve të tjera.

Por njeriu, edhe pse bëhet fjalë për një pjesë tjetër të natyrës, ka një ndërgjegje, dhe për këtë arsye është i detyruar, ashtu si pjesët e tjera, të ketë një përdorim të ndërgjegjshëm të aftësive të tij shpirtërore, në përpjekje për të vijuar zhvillimin e gjithçkaje që ekziston.

Nëse meditoj mbi historinë, mendoj se e gjithë raca njerëzore është krijuar për të synuar gjithmonë drejt të njëjtit qëllim. Nëse meditoj mbi arsyen, më kalojnë ndër mendje zgjedhjet shpirtërore të njeriut, zbuloj se shpirti i çdo njeriu ka brenda tij të njëjtën aspiratë të pavetëdijshme, të njëjtën nevojë të domosdoshme shpirtërore.

Nëse meditoj me një sy ndaj historisë së filozofisë, zbuloj kudo dhe gjithmonë, se njerëzit kanë ardhur në përfundim se qëllimi i jetës së njeriut është zhvillimi universal i njerëzimit. Në rast se meditoj me një sy tek teologjia, zbuloj se gati çdo popull është i vetëdijshëm për një ekzistencë të përsosur; dhe qëllimi i njerëzimit është të aspirojë për këtë.

Prandaj unë jam i sigurtë në konsiderimin e qëllimit të ekzistencës sime, një bashkëpunim i vetëdijshëm ndaj zhvillimit universal të çdo gjëje që ekziston. Do të duhej të isha më i pakënaquri ndër të vdekshmit, në qoftë se s’do të mund zbuloja një qëllim të jetës time, dhe një mënyrë që të jetë në të njëjtën kohë universale dhe e dobishme. Pra, nga ky moment e tërë jeta ime, duhet të jetë një përpjekje e vazhdueshme dhe aktive për të arritur këtë qëllim”.

Edhe pse më vonë do të ankohet mbi motivet që e shtynë t’i përkushtohej letërsisë, 5 vitet e ardhshme ishin shumë sfiduese – në fakt Tolstoi, e gjeti veten të zhytur plotësisht në borxhe –por edhe edhe një burim i mirë i rritjes personale, çka e çoi në debutimin si shkrimtar.

Por mbeti në thelb i shqetësuar. Në një shënim në ditarin personal, pak para ditëlindjes së tij të 35-të, Tolstoi parashikon qëllimin e jetës së tij me një ankth në rritje:Për një fare kohe në të kaluarën, jam torturuar nga trishtimi i shpërdorimit të viteve më të mira të jetës sime. Dhe kjo ndodhi deri në momentin kur fillova të mendoj se mund të bëj diçka të mirë. Do të qe interesante të përshkruara rrjedhën e rritjes time morale, por as fjalët dhe as mendimet nuk do të jenë të mjaftueshme për këtë qëllim.

Mendimet e mëdhaja nuk kanë kufij, por kohë më parë shkrimtarët e arritën kufirin e pakapërcyeshëm të mendimeve të tilla. Luajta shah, hëngra supë për darka, dhe tani po shkoj të fle gjumë. Banaliteti i jetës më shqetëson. Është e vërtetë, e ndjej këtë pasi jam meskin, por brenda meje ekziston aftësia për të neveritur veten dhe jetën time.

Ka diçka tek unë që më bën të besoj, se s’kam lindur për të qenë si njerëzit e tjerë… Jam rritur deri në pjekuri, dhe mosha e zhvillimit po kalon, ose ka kaluar tashmë, dhe unë jam i torturuar nga një dëshirë … jo për famën, të cilën nuk e dëshiroj, përkundrazi e përbuz, por nga dëshira për të fituar një ndikim të madh mbi lumturinë dhe të mirat e njerëzimit. A do të më duhet të vdes me një dëshirë të tillë të dëshpëruar?

E kam shumë frikë vanitetin, ndjej aq shumë përçmim për të, saqë nuk pres që kënaqja e kësaj dëshire të më sjellë ndonjë lloj lumturie. Po, kjo është e gjitha drejt së cilës synoj, përndryshe çfarë do të mbetet si një pikënisje? Dashuria dhe miqësia… më sollën lumturinë? Apo ndoshta unë qeshë i pafat?

Vetëm në këtë shpresë, mbështetet çdo dëshirë që kam për të jetuar dhe luftuar. Nëse lumturia dhe një aktivitet i dobishëm do të jenë të mundura, dhe unë e kam një përvojë të tillë, do të isha të paktën në pozitën për të bërë një përdorim më të mire të aftësive të mia. Oh Zot, ki mëshirë për mua!”

Atë vit Tolstoi botoi librin “Fëmijëria”, vëllimin e parë të trilogjisë së tij autobiografike, duke i dhënë kështu udhë rugëtimit të tij si një nga zërat më imagjinativë të njerëzimit. Në jetën e tij të gjatë, pavarësisht krizave ekzistenciale, ai nuk e humbi kurrë, deri në frymën e fundit, ndjenjën e qëllimit në jetë, dhe mori forcë nga dëshira e tij rinore për të çuar përpara zhvillimin universal të njerëzimit.

Përshtati për Tirana Today, Alket Goce

Të mbrojmë “ushtarin” Sajmir dhe shkrepsja e lagur e Himarës

Një gjë tronditëse po ndodh në këtë vend të Çudirave shqiptaro-italiane. Vijnë grupe grupe në Shqipëri vëllezërit italianë me uniforma të Rojeve të Financës dhe bëjnë një super demostrim, në prani të Ministrit të tyre të Brendshëm.

Nxjerrin ca harta të bukura dhe elegante alla italiançe, me gjeneralë me uniforma plot stil dhe fashion dhe na thonë tani, si i themi ne shqiptarçe, “pas pilafit”, që Shqipëria në vitet 2015 dhe në vitin e Vettingut 2016, paska qenë e përmbytur nga Droga dhe plantacionet e “mallit”…

Se paska pasur vetëm 304 plantacione hashashi në vitin e fundit të qeverisë Berisha. Por menjëherë më pas fillon ajo që të gjithë shqiptarët e dinë, po të huajt në Shqipëri nuk e dinin, fillon rritja e jashtëzakonshme e plantacioneve të hashashit kombëtar.
815 plantacione në vitin 2014, pra mbi 250% më shumë, pastaj 1 368 plantacione në vitin 2015, pra mbi 400% më shumë dhe kulmi mbrrin në vitin parazgjedhor 2016, në 2 086 plantacione hashashi të rregjistruara nga ajri, në të gjithë Shqipërinë, ose 7 fish më shumë se në vitin 2013.

E pra italianët folën me shifra, kur hashashi ishte bërë mullar dhe kur kryeministri dilte e thoshte banak më banak, se kjo është një shpfje e opozitës.

Mirëpo ky është vetëm fillimi, ku edhe miqtë italianë, gati të verbër deri dje, kanë edhe ata pjesën e tyre. Lufta kundër hashashit tani kanë dy heronj të rinj, Fatmir Xhafën dhe vetë kryeministrin dhe pas tyre Policinë e Shtetit, që sot ka marrë urdhëra të kundërta.

Duke ja lënë “Sajmes së shkretë”, apo ushtarit besnik Saimir, të gjithë peshën e përgjegjësive të asaj që ndodhi kombëtarisht dhe ndërkombëtarisht dhe është pikërisht kjo që nuk duhet lejuar.
Tahiri ka një shpresë, të mbrohet mirë dhe të dalë mundësisht i pafajshëm, në gjykatat tona të terrorizuara dje nga pushteti e sot nga vetting.

Porse nuk mund të jetë Saimir Tahiri, përgjegjësi dhe viktima e vetme e një konspiracioni spektakolar, kombëtar dhe ndërkombëtar. Edhe vëllezërit tanë italianë duhet të gjejnë e të zbulojnë “talpat” apo urithët e tyre me uniformë, që kanë patur një bashkëpunim shembullor me uniformat e larta shqiptare.
Rama ndezi ca shkrepse në Himarë, duke prekur një nerv të zbuluar, të hallexhinjve himariotë, por shkrepset duallën të lagura dhe Athina zyrtare e Kotziasit, e la “solo” apo të vetëm, valltarin Rama në tangon e polemikës nacionaliste.

Dhe këtu rrëfehet se Athina zyrtare, ja dashka vërtet të keqen Ramës si politikan dhe ka vendosur ta dënojë me vetmi, duke mos i ardhur lojës që ai e filloi përsëri nga Tirana dhe nga Kuvendi.

Por Rama beson te heshtja e artë e Tahirit dhe Tahiri beson se Rama, do vijojë ta mbrojë deri në fund, si edhe e bëri në pjesën e parë të ndeshjes, me Prokurorinë e krimeve të Rënda.
Por edhe kjo ka një çmim, të cilët italianët duan ta bëjnë të papërballueshëm. Sepse edhe ata, kanë nevojë për politikën e tyre të brendshme, të shënojnë një “sukses” ndaj narko-trafikut shqiptar dhe u kuptua qartë se duan “kokën e Tahirit”, që të shpëtojë pjesa tjetër, e qeverisjes socialiste.

Dhe ata nxorrën faktet dhe provat e rënda të vëzhgimeve të tyre, mbajtur sekret për kaq kohë, në kohën e ish ministrit të brendshëm shqiptar, në Shqipëri është bërë “nami” dhe është mbjellë sikundër e dinim, por nuk e provonim dot, e gjithë ajo drogë e frikshme për nga përmasat…

http://www.oranews.tv/

Σάλος στην Αλβανία: Εφημερίδα υποστηρίζει ότι ο Έντι Ράμα πάσχει από «βεβαρημένη σχιζοφρένεια»

Πρωτοσέλιδο έγιναν στην Αλβανία οι καρτέλες Νευροχειρουργικής Κλινικής των Τιράνων, στις οποίες αναγράφεται το όνομα του πρωθυπουργού Έντι Ράμα. Οι καρτέλες, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, αποδεικνύουν πως ο Ράμα έχει βεβαρυμένο παρελθόν σχιζοφρένειας και νοσηλεύτηκε στα Τίρανα και στο Παρίσι, τη δεκαετία του 1980.

Τις αποκαλύψεις ξεκίνησε η εφημερίδα TEMA δημοσιεύοντας την καρτέλα ασθενούς και άλλες ιατρικές γνωματεύσεις που αποδεικνύουν πως ο Έντι Ράμα νοσηλεύτηκε για σχιζοφρένεια στη Νευροχειρουργική Κλινική του Νοσοκομείου Αρ. 5 των Τιράνων.

Σύμφωνα με την TEMA, o Αλβανός πρωθυπουργός έχει νοσηλευτεί συστηματικά στην Νευροχειρουργική Κλινική κατά τη δεκαετία του 1980 και στη συνέχεια, μετά από συστάσεις της ιατρικής επιτροπής εστάλη στο Παρίσι για μια πιο εξειδικευμένη παρακολούθηση κι εντατική θεραπεία.

«Οι πρώτες ενδείξεις της ασθένειας του Ράμα χρονολογούνται από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, γεγονός που εμπίπτει με τις τακτικές επισκέψεις του στα νοσοκομεία. Όπως αναγράφεται στις κλινικές καρτέλες και βάσει των ομολογιών των θεράποντων ιατρών, ο ασθενής Ράμα εμφανιζόταν ιδιαίτερα επιθετικός όχι μόνο στα κοινωνικά περιβάλλοντα, αλλά και με τα μέλη της οικογένειάς του. Αυτό υποχρέωνε την οικογένεια να ζητούσε πάντα τη βοήθεια του νοσοκομείου. Εκείνη την εποχή, έχοντας υπόψη ότι ο πατέρας του Κριστάκι Ράμα ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος της νομενκλατούρας, στον Έντι επιφυλάσσονταν ιδιαίτερη μέριμνα στους νοσοκομειακούς θαλάμους όπου νοσηλευόταν» σημειώνει η εφημερίδα.

Όπως εξηγεί, «η χρήση βίας έναντι της μητέρας και της συζύγου του εκείνης της περιόδου υποχρέωσαν τις αρχές ώστε για τον ασθενή Ράμα να εφαρμόσουν ειδική ιατρική αγωγή, η οποία συνεχίστηκε στο Παρίσι. Η διάγνωση για την οποία συμπέρανε το ιατρικό τιμ, όπως φαίνεται κι από την κλινική καρτέλα του, ήταν «βεβαρυμμένη σχιζοφρένεια» με συμπτώματα χρήσης βίας που εμφανίζεται έναντι των μελών της οικογένειας κι υπόλοιπων ατόμων. Η σχιζοφρένεια προκάλεσε επιθετική κατάθλιψη και διακυμάνσεις μνήμης που συνοδεύονταν με αϋπνίες του ασθενή Ράμα».

Ιατρικά έγγραφα από το βεβαρυμμένο παρελθόν του Ράμα δημοσιεύονται και στην ενημερωτική πύλη syri.net.

Η Μαύρη Πέμπτη του Έντι Ράμα - του Εντόν Αμπιλέκαϊ - E enjtja e zezë e Edi Ramës

Në orën e kulmit të debatit në Parlament, atëherë kur aktorët kryesorë morën përsipër si përherë të shpëtojnë shfaqjen bajate të politikës, Edi Rama spikati me tragjikomizmin. I vënë përpara me akuzat për 1.3 miliard euro trafikim kanabisi, për shndërrimin e Shqipërisë në parajsën e trafikantëve të drogave, bënte zhurmuesin pas krahëve të Lulzim Bashës.

Ndërsa kryetari i PD-së fliste për krimin, ai i kërkonte të ndërronte temë. Si një sufler i kontrabanduar në shfaqje, shpërqendronte folësin, duke e ftuar të fliste për Himarën. Nuk ia arriti, por u çua dhe e hapi vet temën e preferuar.

Çjerrjet nacionaliste ishin në fakt lutje për të ndërruar temë, për të folur për Greqinë, për Himarën, për armiqtë e atdheut. Ishin lutje e fshehtë që mos të ishte ‘kryekanabizuesi”, “kryetrafikanti”, “ shoku dhe bashkëpunëtori I kriminelëve më të rrezikshëm”, “izoluesi i vendit” që sheh opozita, por “vigani liberator” që ka ardhur nga Noli në kohën tonë, për të shpëtuar Shqipërinë.

Ndërsa fliste për Himarën, ishte gati të tregonte takimin me ekspertët grekë, raportin që pritet së shpejti, pengun për mosnjohjen e greqishes nga njëra anë dhe dhimbjen që pala tjetër nuk po e ndihmonte të shpëtonte atdheun përballë grekëve në anën tjetër. Asgjë për t’u sharë.

Një formë prekëse për zemrat që kërkonte. Po të mos e tradhtonte përmbajtja bajate dhe e stërpërdorur, mund t’ja kishte hedhur edhe sot. Nëse nuk do të priste me ankth vendimin e Gjykatës së Katanias, nëse opozita nuk do t’i tundte përpara syve raportet e ndërkombëtarëve për Kanabisin, nëse do të kishte një përgjigje për atë që i bëri vendit në 2016, mund të ishte vërtet “vigani liberator”. Kapet pas Himarës, që ta përdorë si gomë për të fshirë nga mendja e shqiptarëve dhe raportet e ndërkombëtarëve, gjithë bëmat e kanabisit, por goma është e vogël. Pas çdo seancë në parlament, bëhet më e qartë se nuk mund ta fshijë atë që ka bërë në sytë e të gjithëve.

Nuk mjaftojnë as spektaklet me 12 ushtarakë të habitur, që ftohen në skenën e mbushur me kriminelë dhe kanabis për të balancuar raportet, krim-shtet në qeverisje. Përkundrazi, ato e dekonspirojnë më keq, që në janar të këtij viti shkarkoi një ministër, vetëm se kërkoi ndërhyrjen e ushtrisë. Pikërisht Edi Rama, që hoqi Ylli Manjanin nga Drejtësia, vetëm se kërkoi luftë me ushtrinë kundër Kanabisit, emëron 12 ushtarakë në detyra civile për të luftuar kanabisin.

10 muaj me vonesë, tani atyre u ka mbetur vetëm të veshin me uniformë administratën publike, t’i nxjerrin me kombajna nëpër fusha për të gjetur kanabisin që e korri në 2016 bashkë me të ardhurat dhe me votat 1 vit më pas. “I gjithë populli ushtar”, nuk mund të ketë efektin e kohës kur u shpik, sepse ushtria ka ulur radarët para trafikantëve, policia ka ulur kokën para kanabisit dhe qeveritarët kanë ulur Shtetin përballë krimit. Veshja me uniformë e administratës parazitare të Prefekturave, duket vetëm si një stërvitje qesharake, në zboret e diktaturës. Kryeministri nuk di ta rivendosë Shtetin përballë Krimit, ashtu si në pikturat e tij, nuk ndan dot njeriun nga monstra.

Çdo përpjekje për ta ndarë, e bën edhe më të shëmtuar qeverisjen, e dekonspiron më shumë pafuqinë e saj përballë krimit. Veshja me uniformë e 12 prefekturave, dështoi që në lindje, ashtu si letra e Prokurorisë së Katanias, që tentoi të përdorej për të shfajësuar Tahirin, apo si vendimi i gjykatës për dënimin e Zaganit. Propaganda është çarmatosur nga argumentet, kur mundohet të bindë shqiptarët se Tahiri nuk ka asnjë përgjegjësi për trafikun e Habilajve, me një shkresë të prokurorisë së Katanias, apo kur kërkon të shesë, dënimin e Zaganit për largim nga vendi, si dënim për shpërdorim detyre.

Me të gjitha mediat në dispozicion, me të gjitha institucionet nën kontroll, Edi Rama nuk po arrin të krijojë as një alibi të vetme për veten. E enjtja është shndërruar për të në ditën më të keqe. Eshtë shndërruar tashmë në një shënjestër të palëvizshme, që goditet me artilerinë e importuar nga Perëndimi. Veshja nacionaliste nuk po e shpëton dot.

http://www.syri.net/

του Εντόν Αμπιλέκαϊ

Την ώρα αποκορύφωσης των αντιπαραθέσεων στη Βουλή, τότε που οι βασικοί ηθοποιοί ανέλαβαν να σώσουν όπως πάντα της μπαγιάτικη παράσταση της πολιτικής, ο Έντι Ράμα διακρίθηκε με την τραγικο - κωμωδία του. Ευρισκόμενος απέναντι στις κατηγορίες για 1.3 Δις από διακίνηση της κάνναβης, για την μετατροπή της Αλβανίας σε παράδεισο των εμπόρων ναρκωτικών, έκανε το θορυβοποιό πίσω απ’ τις πλάτες του Λιουλζίμ Μπάσα. Ενώ ο Πρόεδρος του ΔΚ μιλούσε για το έγκλημα, εκείνος ζητούσε να αλλάξει θέμα. Ως ένας σουφλέρ που λαθραία εισήλθε στην παράσταση, προσπαθούσε να αποπροσανατολίσει τον ομιλητή, καλώντας τον να μιλήσει για τη Χιμάρα. Δεν τα κατάφερε, αλλά σηκώθηκε και άνοιξε ο ίδιος το αγαπημένο του θέμα.

Οι εθνικιστικές κραυγές ήταν στην ουσία παράκληση για να αλλάξει το θέμα, για να μιλήσουν για την Ελλάδα, τη Χιμάρα, για τους εχθρούς της πατρίδας. Ήταν κρυφή παράκληση ώστε να μην ήταν αυτός ο «άρχηκανναβοποιός», ο «άρχηδιακινητής ναρκωτικών», ο φίλος και συνεργάτης των πλέον επικίνδυνων εγκληματιών, ο « υπεύθυνος απομόνωσης της χώρας» που βλέπει η αντιπολίτευση, αλλά ο «μέγιστος απελευθερωτής» που έρχεται μετά το Νόλη στην εποχή μας, για να σώσει την Αλβανία.

Ενώ μιλούσε για τη Χιμάρα, ήταν έτοιμος να δείξει και τη συνάντηση με τους έλληνες εμπειρογνώμονες, την έκθεση που πρόκειται πολύ σύντομα, το απωθημένο που δεν γνωρίζει την ελληνική απ’ τη μια μεριά και την οδύνη που η άλλη πλευρά δεν τον βοηθούσε να σώσει την πατρίδα απέναντι στους έλληνες στην άλλη πλευρά. Τίποτε το μεμπτό.

Ένας τρόπος πολύ συναισθηματικός για τις καρδιές που αναζητούσε. Εάν δεν τον πρόδιδε η μπαγιάτικη και πόλυχρησιμοποιημένη συγκράτηση, θα μπορούσε να την είχε περάσει και σήμερα. Την αύριο δεν θα ανέμενε με αγωνία την απόφαση του Δικαστηρίου της Κατάνια, εάν η αντιπολίτευση δεν του κουνούσε στη φάτσα τις εκθέσεις των Διεθνών παραγόντων για την Κάνναβη, εάν θα είχε μια απάντηση γι αυτό που έκανε στη χώρα το 2016, θα μπορούσε όντως να ήταν ο «μεγαλοπρεπής ελευθερωτής». Πιάνεται στη Χιμάρα, να τη χρησιμοποιήσει ως γομολάστιχα για να σβήσει απ’ το μυαλό των αλβανών και τις εκθέσεις του διεθνούς παράγοντα, όλα τα καμώματα της κάνναβης, αλλά η γομολάστιχα είναι πολύ μικρή. Μετά από κάθε συνεδρία της Βουλής, γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι δεν μπορεί να σβήσει ότι έχει κάνει ενώπιο όλων.

Δεν αρκούν ούτε τα θεάματα με 12 απορημένους στρατιωτικούς, που καλούνται στη γεμάτη από εγκληματίες και κάνναβη σκηνή, για να εξισορροπήσουν τις σχέσεις, έγκλημα – κράτος και διακυβέρνηση. Απεναντίας, αυτές τον αποκαλύπτουν ακόμη χειρότερα, απ’ τον περασμένο Γενάρη απάλλαξε των καθηκόντων έναν υπουργό, μόνο διότι ζήτησε την επέμβαση του στρατού. Είναι ακριβώς ο Έντι Ράμα, που απομάκρυνε απ’ το Δικαιοσύνης τον Ύλι Μανιάνι, μόνο διότι ζήτησε πόλεμο με το στρατό κατά της Κάνναβης, που διορίζει 12 στρατιωτικούς να εκτελέσουν αστικά καθήκοντα καταπολέμησης της κάνναβης.

10 μήνες αργοπορημένα, τώρα πλέον δεν τους έχει απομείνει παρά να ενδυθούν τη στρατιωτική στολή στην δημόσια διοίκηση, να βγάλουν θεριστικές μηχανές στους κάμπους για να εντοπίσουν την κάνναβη που την θέρισε το 2016, μαζί με τα χρήματα και τις ψήφους 1 χρόνο αργότερα. «Όλος ο λαός στρατιώτης», δεν μπορεί να έχει το αποτέλεσμα της εποχής που εφευρέθηκε, διότι ο στρατός έχει κατεβάσει τα ραντάρ μπροστά στους διακινητές, η αστυνομία έχει σκύψει το κεφάλι μπροστά στους εμπόρους ναρκωτικών και οι κυβερνώντες έχουν υποκύψει το κράτος μπροστά στο έγκλημα. Η ένδυση με στολή της παρασιτικής διοίκησης των Περιφερειών, μοιάζει σαν μια γελοία άσκηση, στις ασκήσεις της δικτατορίας. Ο Πρωθυπουργός δεν γνωρίζει να ξαναβάλει το Κράτος έναντι του Εγκλήματος, όπως στους πίνακες ζωγραφικής του δεν ξεχωρίζει τον άνθρωπο απ’ τα τέρατα.

Κάθε προσπάθεια να χωριστεί, κάνει ακόμη πιο παραμορφωμένη τη διακυβέρνηση, αποκαλύπτει περισσότερο της αδυναμία της έναντι του εγκλήματος. Η ένδυση με στολή, των 12 Περιφερειών, απέτυχε απ’ τη γέννα, όπως κι εκείνη η βεβαίωση απ’ την Εισαγγελία της Κατάνια, που επιχείρησε να χρησιμοποιηθεί για να αθωώσει τον Ταχίρι, ή όπως η δικαστική απόφαση για δήθεν καταδίκη του Ζαγκάνι. Η προπαγάνδα είναι αφοπλισμένη από επιχειρήματα, όταν προσπαθεί να πείσει τους αλβανούς ότι ο Ταχίρι δεν έχει καμιά ευθύνη για τις διακινήσεις ναρκωτικών απ’ τους Χαμπίλιάϊ, με ένα έγγραφο της Εισαγγελίας της Κατάνια, ή όταν επιχειρεί να πουλήσει την καταδίκη του Ζαγκάνι για απόδραση απ’ τη χώρα, ως καταδίκη για κατάχρηση καθήκοντος.

Με όλα τα μέσα ενημέρωσης στη διάθεση, με όλους τους θεσμούς υπό έλεγχο, ο Έντι Ράμα δεν τα καταφέρνει να δημιουργήσει ένα άλλοθι μοναδικό για τον εαυτό του. Η Πέμπτη έχει μετατραπεί στη χειρότερη του μέρα. Έχει μετατραπεί πλέον σε ακίνητο στόχο, που βάλεται με πυροβολικό που έχει εισαχθεί απ’ τη Δύση. Η εθνικιστική ένδυση δεν τον σώζει εύκολα.

Μετάφραση tachydromos.org

www. syri. net, 2 Νοεμβρίου 2017

Το αλβανικό σχέδιο για τον αφελληνισμό της Χιμάρας – του Σταύρου Λυγερού

του Σταύρου Λυγερού –

Μετά από μία μακρά περίοδο ύφεσης, τα τελευταία αρκετά χρόνια οι ελληνοαλβανικές σχέσεις έχουν επανέλθει στον αστερισμό της έντασης. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για αναπόφευκτη εξέλιξη. Ο εθνικισμός και κατ’ επέκτασιν ο ανθελληνισμός ως ιδιαίτερη έκφανσή του, παραμένει σταθερά της αλβανικής πολιτικής σκηνής. Το επιβεβαιώνουν τα πρόσφατα γεγονότα. Δεν είναι μόνο η κλιμάκωση των κινήσεων αφελληνισμού της Χιμάρας με την περιοδική κατεδάφιση αποκλειστικά ελληνικών περιουσιών, όπως συμβαίνει αυτές τις ημέρες. Είναι και η εδώ και χρόνια αναγόρευση της απαίτησης των Αλβανοτσάμηδων σε κεντρική συνιστώσα της εξωτερικής πολιτικής των Τιράνων.

Ο αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός συντηρήθηκε σε χαμηλή ένταση από το καθεστώς του Χότζα και αναζωπυρώθηκε όταν η Αλβανία εισήλθε στην μεταψυχροπολεμική εποχή. Η ανεξαρτητοποίηση του Κοσσυφοπεδίου τροφοδότησε τον αλβανικό εθνικισμό και του προσέδωσε μία επιθετικότητα. Οι Αλβανοί θεώρησαν τότε ότι ήταν η ώρα να διεκδικήσουν και να αποσπάσουν όσα περισσότερα μπορούσαν από τις γειτονικές χώρες.

Ο τότε πρωθυπουργός Μάϊκο είχε δηλώσει με νόημα ότι οι εκτός Αλβανίας Αλβανοί έχουν δικαίωμα στη συλλογική αυτοάμυνα! Ουσιαστικά, δεν έκανε τίποτα λιγότερο από το να περιγράψει εμμέσως τον αλβανικό μεγαλοϊδεατισμό, ο οποίος, αν και απουσίαζε από την επίσημη διπλωματική ρητορική, βρισκόταν στο επίκεντρο όλων των άτυπων συζητήσεων. Είναι ενδεικτικό ότι ο τότε πρόεδρος της Αλβανίας Μεϊντάνι είχε αρνηθεί να απαντήσει σε ερώτηση που του έγινε στο φόρουμ του Νταβός εάν στόχος της χώρας του είναι η δημιουργία της «μεγάλης Αλβανίας».

Σύνορα στον Αμβρακικό!

Από τους αλβανικούς λεονταρισμούς δεν εξαιρέθηκε η Ελλάδα. Οι Αλβανοί εθνικιστές θέτουν τα νότια σύνορα της “μεγάλης Αλβανίας” στον Αμβρακικό κόλπο! Σχετικοί χάρτες κυκλοφορούν εδώ και χρόνια στα Τίρανα, στην Πρίστινα και στο Τέτοβο. Οι εθνικιστικές αυτές φαντασιώσεις είναι τόσο παράλογες, που δεν θα άξιζε τον κόπο να αναφέρεται κανείς σ’ αυτές. Διδάσκονται, όμως, στα αλβανικά σχολεία και επιπροσθέτως ο αλβανικός εθνικισμός έχει αποδείξει ότι ρέπει στον τυχοδιωκτισμό.

Τα Τίρανα χρησιμοποιούν το Αλβανοτσάμικο σαν μοχλό για να εξισορροπήσουν την υποχρέωσή τους να σέβονται τα δικαιώματα της αναγνωρισμένης ελληνικής μειονότητας. Εντάσσοντας την κίνησή τους στο πλαίσιο του αλβανικού εθνικισμού, κατάφεραν σταδιακά να μετατραπούν από μάλλον περιθωριακός σύλλογος σε κόμμα με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Και κυρίως σε παράγοντα που επηρεάζει σημαντικά το πολιτικό κλίμα έναντι της Ελλάδας και κατ’ επέκτασιν τις διμερείς σχέσεις. Το 2004, με την έγκριση σχετικού ψηφίσματος από τη Βουλή, οι απαιτήσεις τους κατέστησαν επίσημη θέση της Αλβανίας. Η 27η Ιουνίου, μάλιστα, ορίσθηκε ημέρα εθνικής μνήμης για τη «γενοκτονία των Τσάμηδων»! Οι Αλβανοτσάμηδες υποστηρίζονται ποικιλοτρόπως και από την Άγκυρα, η οποία τους θεωρεί ένα χρήσιμο μοχλό πίεσης σε βάρος της Ελλάδας. Ας σημειωθεί πως όταν ο Ερντογάν είχε επισκεφθεί την Αλβανία είχε συναντήσει όχι μόνο τον Αλβανό ομόλογό του, αλλά και τον πρόεδρο του κόμματος των Αλβανοτσάμηδων Ιντρίζι!

Από την εποχή που ο Ράμα ήταν δήμαρχος Τιράνων, είχε καλλιεργήσει για τον εαυτό του την εικόνα ενός διανοούμενου ευρωπαϊστή πολιτικού, ο οποίος δεν διστάζει να συγκρούεται με οργανωμένα συμφέροντα. Ως αρχηγός του Σοσιαλιστικού Κόμματος και ως πρωθυπουργός, όμως, αποδείχθηκε άξιος συνεχιστής της θλιβερής αλβανικής πολιτικής παράδοσης. Έχει βουτήξει για τα καλά στη διαπλοκή και στη διαφθορά. Επί των ημερών του η καλλιέργεια του χασίς έχει προσλάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Αν και επισήμως, η κυβέρνηση εμφανίζεται διώκτης, στην πραγματικότητα είναι προστατευόμενοί τους που ελέγχουν την παραγωγή και το εμπόριο των ναρκωτικών. Τα ναρκωτικά μεταφέρονται οδικώς προς την Ελλάδα και προς την Ιταλία με ταχύπλοα και μικρά αεροπλάνα.

Το σχέδιο αφελληνισμού της Χιμάρας

Στο πλαίσιο της πολιτικής του για πυροδότηση ακραίου εθνικισμού, ο Ράμα έχει κλιμακώσει την προσπάθεια αφελληνισμού της Χιμάρας. Καμπή σ’ αυτή την προσπάθεια ήταν η νέα διοικητική διαίρεση της Αλβανίας, μέσω της οποίας η Χιμάρα και άλλες μειονοτικές περιοχές τεμαχίσθηκαν και προσκολλήθηκαν σε περιοχές με αλβανικό πληθυσμό, ώστε να υπονομευθεί η δυνατότητα της μειονότητας να εκπροσωπείται στο αλβανικό Κοινοβούλιο, αλλά ακόμα και στο επίπεδο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Δεν περιορίσθηκε, όμως, σ’ αυτή την κίνηση. Με πρόσχημα την ανάπλαση της παραθαλάσσιας αυτής περιοχής έχει αρπάξει ελληνικές περιουσίες. Αυτές τις ημέρες κατεδαφίζει με συνοπτικές διαδικασίες σπίτια και καταστήματα Ελλήνων μειονοτικών. Είχε προηγηθεί κατεδάφιση ακόμα και ναού στις Δρυμάδες. Όργανο της ανθελληνικής αυτής επιχείρησης είναι ο κατά το ήμισυ ελληνικής καταγωγής δήμαρχος της περιοχής Γκόρος, πρώην στρατιωτικός επί καθεστώτος Χότζα, συνδεδεμένος με τις αλβανικές μυστικές υπηρεσίες και κάτοχος ελληνικού διαβατηρίου!

Αν και από καταγωγή ο Ράμα δεν έχει τουρκαλβανική παράδοση, ο καιροσκοπισμός του τον ώθησε να παίζει το τουρκικό χαρτί. Δεν είναι μόνο ότι θαυμάζει ειλικρινώς τον Ερντογάν και όπου μπορεί μιμείται τις αυταρχικές μεθόδους του. Θεωρεί ότι η γονατισμένη λόγω της κρίσης Ελλάδα όχι μόνο δεν μπορεί να του προσφέρει, όπως παλαιότερα, αλλά και είναι εύκολος στόχος.

Η πείρα τον έχει πείσει ότι χωρίς κόστος μπορεί στο εσωτερικό να πουλάει ανθελληνισμό για να αντλεί εκλογικά οφέλη. Στο πλαίσιο αυτό καλλιεργεί μία μόνιμη ελεγχόμενη ένταση με την Αθήνα. Είναι ενδεικτικό ότι υπερηφανεύεται πως είναι ο μόνος Αλβανός πρωθυπουργός που σήκωσε κεφάλι στην Ελλάδα και έθεσε τις διμερείς σχέσεις σε βάση αμοιβαιότητας και ισοτιμίας.

Το επαναλαμβανόμενο λάθος της Αθήνας

Υπενθυμίζουμε ότι ήταν ο Ράμα, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που είχε προκαλέσει πολιτικό θόρυβο και είχε προσφύγει στο αλβανικό Συνταγματικό Δικαστήριο για να ακυρωθεί η υπογεγραμμένη συμφωνία των κυβερνήσεων Καραμανλή και Μπερίσα για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών (2009). Έτσι και έγινε. Πριν λίγο καιρό, ο ίδιος ο Μπερίσα είπε εμμέσως πλην σαφώς στη Βουλή ότι ο τορπιλισμός εκείνης της συμφωνίας έγινε με παρέμβαση και για λογαριασμό της Άγκυρας.

Είναι αξιοσημείωτο ότι η Αθήνα δεν είχε τότε προχωρήσει σε αντίμετρα. Όχι μόνο δεν είχε θέσει όρους, αλλά και είχε διευκολύνει την αναγόρευση της Αλβανίας σε υποψήφια προς ένταξη στην ΕΕ χώρα. Όπως αποδεικνύεται από τα γεγονότα, τα Τίρανα τη μόνη γλώσσα που σέβονται είναι τη γλώσσα της ισχύος και του δούναι και λαβείν. Όταν η Ελλάδα τους προσφέρει δωρεάν, όπως κατά κανόνα συμβαίνει από το 1990, εκλαμβάνουν τη στάση της σαν ένδειξη αδυναμίας. Γι’ αυτό και δεν διστάζουν να κλιμακώνουν τις προκλήσεις τους. Ας σημειωθεί ότι παρά την κρίση η Ελλάδα παραμένει –σύμφωνα με την κεντρική τράπεζα της Αλβανίας– η χώρα που με τα εμβάσματα των Αλβανών μεταναστών συμβάλει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στην αλβανική οικονομία.

Η ελληνική διπλωματία έχει την τάση να διαβάζει την αλβανική πολιτική με ευρωπαϊκούς όρους, γεγονός που την οδηγεί σε λάθος κινήσεις. Με κλασική ανατολίτικη νοοτροπία, στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις, οι Αλβανοί αξιωματούχοι “γλείφουν” τους Έλληνες συνομιλητές τους, δημιουργώντας τους τη λάθος εντύπωση ότι είναι μετριοπαθείς και διατεθειμένοι να λύσουν προβλήματα. Είναι αξιοσημείωτο ότι σε τρία μόλις χρόνια δύο Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών, ο Βενιζέλος και ο Κοτζιάς, επισκέφθηκαν τα Τίρανα από δύο φορές ο καθένας, χωρίς να επιτύχουν το παραμικρό. Οι εξελίξεις το επιβεβαιώνουν.

Η τρικλοποδιά και ο συνολική διευθέτηση

Ας σημειωθεί ότι οι δύο πλευρές είχαν συμφωνήσει να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός με σκοπό μία συνολική διευθέτηση των διμερών προβλημάτων. Την διαδικασία αυτή θέλει και η Κομισιόν για να προωθηθεί η αλβανική ενταξιακή διαδικασία. Τον Σεπτέμβριο του 2016, όμως, η προσπάθεια είχε σταματήσει, λόγω της υπόθεσης του non paper, με το οποίο υποτίθεται ότι ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών αποδεχόταν να εγγραφεί στην ατζέντα των συνομιλιών το Αλβανοτσάμικο.

Υπενθυμίζουμε πως τα Τίρανα είχαν εκμεταλλευθεί την ευκαιρία για να προσπαθήσουν να εντάξουν το Αλβανοτσάμικο στη διμερή ατζέντα. Ο Κοτζιάς είχε τότε ξεκαθαρίσει ότι η θέση της Αθήνας ήταν και παραμένει πως δεν υφίσταται τέτοιο θέμα. Όποιος θεωρεί ότι έχει αδικηθεί από την ελληνική Πολιτεία μπορεί να καταφύγει στα ελληνικά και στη συνέχεια στα ευρωπαϊκά δικαστήρια.

Τώρα, όμως, ο Κοτζιάς επιδιώκει να επαναλάβει την προσπάθεια. Ο Αλβανός ομόλογός του εμφανίζεται μετριοπαθής, αλλά τη γραμμή την αποφασίζει ο Ράμα. Ο Μπουσάτι (έχει περάσει και από το Οικονομικό πανεπιστήμιο της Αθήνας), όπως όλοι οι υπουργοί, είναι ημιμαθή εκτελεστικά όργανα του πρωθυπουργού, χωρίς δικό τους πολιτικό εκτόπισμα. Ο πρώην υπουργός στην κυβέρνηση Νάνο, πρώην πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Σοσιαλιστικού Κόμματος και γνωστός συγγραφέας Μπλούσι έχει πει γι’ αυτούς ότι δεν κάνουν όχι για υπουργοί, αλλά ούτε για γραμματείς!

Αποκαλυπτικές ομολογίες Ράμα και Μπερίσα

Αναφορικά με την επιχείρηση αφελληνισμού της Χιμάρας, είναι αξιοσημείωτο ότι οι πολιτικοί αντίπαλοι Ράμα και Μπερίσα είχαν ανταλλάξει το 2016 αλληλοκατηγορίες, οι οποίες αποδεικνύουν τις μεθοδεύσεις του αλβανικού κράτους σε βάρος της ελληνικής μειονότητας. Ο Ράμα είχε καταγγείλει ότι «έχουν πάρει τα κτήματα των Χιμαραίων με πλαστογραφίες και διαφθορά, άτομα που δεν έχουν καμία σχέση η καταγωγή από την περιοχή ». Πράγματι, αυτά τα άτομα έχουν αρπάξει από τους ιδιοκτήτες τους 50.000 στρέμματα στην παραθαλάσσια περιοχή των Αγίων Σαράντα και της Χιμάρας.

Η απάντηση Μπερίσα στη Βουλή είναι αποκαλυπτική: « Εγώ έχω δουλέψει με πρόγραμμα. Στους Αγίους Σαράντα έχω κατεβάσει Λάμπηδες και μόνο Λάμπηδες ». Οι Λάμπηδες είναι μουσουλμάνοι που ζουν σε περιοχή ανατολικά της Χιμάρας. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι επιβεβαιώθηκε στο ανώτατο επίπεδο και επισήμως η επιχείρηση αλλοίωσης του πληθυσμού της Χιμάρας.

Η επιχείρηση στηρίζεται στην αρπαγή των περιουσιών που υποχρεώνει τους Έλληνες μειονοτικούς να αποκόπτονται από τις πατρογονικές εστίες τους. Για να μπορεί αυτό να συμβεί το αλβανικό κράτος δεν δίνει τίτλους ιδιοκτησίας στους Έλληνες, αλλά διευκολύνει την πώληση των ελληνικών περιουσιών σε Αλβανούς.

https://slpress.gr/