Η μετά την Κρήτη περίοδος ως διαπίστωση του κλίματος αντιδιαλόγου που επιβάλει ο ψευδής εθνικιστικός εγωισμός

Του Παναγιώτη Μπάρκα

Ανεξαρτήτως από τις προσπάθειες για την κάλυψη της πραγματικότητας, οι μέρες μετά την Κρήτη, προβάλουν τον πραγματικό προβληματισμό στις Ελληνοαλβανικές σχέσεις. Σχετίζεται με τον καθημερινό λόγο που καταναλώνουν τα ΜΜΕ, οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης και λοιποί παράγοντες. Ο λόγος αυτός αποτελεί την εκδήλωση της νοοτροπίας και της υπεροχής που αυτή η νοοτροπία κατάφερε να αποχτήσει επί των πραγματικών προβλημάτων και των δυνατοτήτων για την επίλυσή τους, παίρνοντάς τα όμηρους, σε εκείνο το βαθμό που η κάθε αντιπαραβολή με την πραγματικότητα παράγει κατά φρικτό τρόπο αρνητική ενέργεια και αντιδράσεις.  

Η ουσία της νοοτροπίας αυτής αφορά την τήρηση ζωντανών των ρομαντικών ιδεών που εξυπηρέτησαν τον εθνικιστικό εγωισμό  του ΧΙΧ αι. Εννοείται ότι σε κάθε λαό, είτε βαλκανικό, είτε ευρωπαίο, ανεξαρτήτως της απήχησης και του πολιτικού βάρους, δίνουν το παρόν τους οι φορείς του εθνικού εγωισμού.

 Στην περίπτωση της Αλβανίας, είτε ως συνέπεια της κομμουνιστικής παράδοσης, ή των διαδεχόμενων κρίσεων και της ανάγκης για την εκτροπή της κοινής γνώμης από αυτές, είτε λόγω έλλειψης εναλλακτικών ιδεών που προσεγγίζουν την ευρωπαϊκή προοπτική, ή και της επένδυσης τρίτων προς την ίδια κατεύθυνση, η νοοτροπία του εθνικιστικού εγωισμού μεταγγίστηκε και επιβλήθηκε ως ζωτικό βίωμα στην επίσημη πολιτική και διπλωματία, όπως και στην κοινή γνώμη.   

Μιλάει γι΄αυτό η προσπάθεια για να παρουσιαστεί η συνάντηση της Κρήτης ως ιστορική, εξ ονόματος δήθεν του γεγονότος ότι η αλβανική διπλωματία για πρώτη φορά συγκέντρωσε σε ένα πακέτο τα προβλήματα της ιστορίας και του παρόντος και τα έθεσε επί τάπητος στην ελληνική πλευρά, χωρίς παραχωρήσεις, ή και λόγω της καλλιέργειας πριν από τη συνάντηση των αυταπατών για θριαμβευτικά αναμενόμενα αποτελέσματα σε όφελος της Αλβανίας. 

Αυτό αποτελεί την αναπόφευκτη λογική της συγκεκριμένης νοοτροπίας, που τροφοδοτούν οι χυδαίες θεωρίες ότι στα θεμέλια της Ελλάδας, του ελληνικού έθνους και των ιστορικών και πολιτιστικών επιτευγμάτων του, στέκουν οι Αλβανοί, η ανάρτηση χαρτών  με «αλβανικά εδάφη»  μέχρι την Πελοπόννησο, (τελευταία σύνορα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ελλάδα, που συντηρεί όμως ζωντανή την αλβανική κεντρόφυγη ισχύ της περιόδου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας), η διεκδίκηση ως αλβανικά εθνικά εδάφη της γεωγραφίας της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας και πολιτισμού, οι αποτυχημένες Φαλμεραϋερικές θεωρίες, που αρνούνται  την συνέχεια των σύγχρονων Ελλήνων από τους αρχαίους Έλληνες, αποδίδοντας την κληρονομιά αυτή στους Αλβανούς, η παρουσίαση των Ελλήνων ως μόνιμους εχθρούς που αποσκοπούν στο διαμελισμό της Αλβανίας, δηλητηριάζοντας ως συνέπεια τις φιλικές σχέσεις μεταξύ των λαών και ιδιαίτερα την νέα γενιά.    

Όμως αυτός ο μαζικός και πολυδιάστατος λόγος, ο οποίος κατάφερε να πετύχει δημόσιο καθεστώς, που δεν μπορεί να τον αγγίξεις και που αρμόζει πλήρως στα ταμπού, αντιτίθεται σε κάθε αρχή καλής γειτονίας και στο ευρωπαϊκό πνεύμα.

Ακριβώς με το καθεστώς αυτό η συγκεκριμένη νοοτροπία επιβλήθηκε στις συνομιλίες της Κρήτης, αποτρέποντας κάθε αναμενόμενο αποτέλεσμα εκτός του πλαισίου λογικής της συγκεκριμένης νοοτροπίας. 

 (Ας τολμήσει να σκεφτεί κανείς για μια στιγμή τι πρόκειται να συμβεί σε περίπτωση που η αλβανική πλευρά θα δεχτεί να αφαιρεθούν από τα επίσημα σχολικά εγχειρίδια οι ισχυρισμοί για τα «αλβανικά εδάφη»  της Τσαμουριάς και όλης της Νότιας Ηπείρου) Το πρόβλημα, με βασικό υπαίτιο την πολιτική η οποία για εσωτερική κατανάλωση υπόθαλψε τη ρητορική αυτή, γίνεται ιδιαίτερα δύσκολο, διότι έχει φθάσει πολύ μακριά, χωρίς να αφεθούν  περιθώρια για επιστροφή.  

Εννοείται ότι και η Ελληνική πλευρά, στις γνωστές οικονομικές, πολιτικές  και κοινωνικές καταστάσεις, δεν μπορεί να παρακάμψει τους φορείς του ελληνικού εθνικού εγωϊσμού, ανεξαρτήτως από την έλλειψη βαρύτητας στη διακυβέρνηση, αλλά με ιδιαίτερα υψηλές ευαισθησίες, ειδικά μετά τα γεγονότα στη Χιμάρα. (Στην Αλβανία εσκεμμένα συγχέονται οι ανεπίσημοι φορείς με τις επίσημες θέσεις του ελληνικού κράτους προς την Αλβανία) 

Από την άλλη πλευρά, το επιχείρημα της «Μεγάλης Αλβανίας» που αρθρώνεται επίσημα ή ανεπίσημα, αλλά που θίγει και την Ελλάδα, μετατρέπει τις ελληνικές ευαισθησίες και ανησυχίες τέτοιες που αποχτούν την κατανόηση του διεθνή παράγοντα.  Υπό το σκεπτικό αυτό ο Έλληνας Υπουργός Κοτζιάς, έπρεπε να ήταν προσεχτικός  στην Κρήτη. Υπαγόρευε μια τέτοια στάση και η πρότασή του, κατά την επίσκεψη στην Αλβανία τον Ιούνιο του 2016, την οποία απέρριψαν τα Τίρανα, για  μια συμμαχία με τον αλβανικό παράγοντα στην Βαλκανική με την προοπτική την αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου στο μέλλον, γεγονός που στον ίδιο στοίχισε πολύ.  

Οι εξελίξεις αποδεικνύουν ότι η Αθήνα στη συνάντηση αυτή θα έπρεπε να γίνει ολίγο Τσεχία, η οποία για μια ιδιωτική επιχείρηση δικών της συμφερόντων στην Αλβανία, απείλησε με βέτο στην Ε. Ένωση. Να γίνονταν ολίγο Βουλγαρία, η οποία μόνο μέσω μερικών μηνυμάτων αποκλεισμού της Αλβανίας στην ενδεχόμενη έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Αλβανίας με την Ε. Ε, πέτυχε  την αναγνώριση εθνικής μειονότητας στην Αλβανία. Να γίνονταν λίγο Ιταλία, η οποία «ως ανταμοιβή» για το εσκεμμένο πνίξιμο στη θάλασσα μερικών εκατοντάδων Αλβανών, αποσπά τις ευχαριστίες των επίσημων Τιράνων επειδή η ίδια η Ιταλία αποφάσισε να βγάλει από το βυθό μέρος των θυμάτων της,…ή ολίγο Τουρκία κλπ. Να ξεφύγει λοιπόν, από την μέχρι τώρα πραχτική υποστήριξης της Αλβανίας για την ένταξή της στους Ευρωατλαντικούς οργανισμούς, χωρίς όρους και ανταλλάγματα και χωρίς ποτέ να λάβει  ένα ευχαριστώ.

 Υπό αυτή την οπτική γωνία η συνάντηση της Κρήτης επιβεβαίωσε όχι τόσο την ύπαρξη  του προβληματισμού στις σχέσεις  μεταξύ των δύο χωρών, όσο την μονομερή νοοτροπία που προκαλεί «περίπλοκο προβληματισμό» στις σχέσεις αυτές ανακυκλώνοντας ξεπερασμένα θέματα  και συχνά προς όφελος τρίτων, που σε οδηγούν ιστορικά προς τα πίσω. Το γεγονός ότι όλοι οι ενδιαφερόμενοι συμφώνησαν με την τήρηση της μυστικότητας όσον αφορά το περιεχόμενο των συνομιλιών, είναι αρκετό για την υποστήριξη της θέσης αυτής.  

Όμως, μετά από την εξέλιξη αυτή στην Κρήτη, η ανησυχία κορυφώνεται καθημερινά. Έσπευσε να τη δηλώσει πρώτος ο Πρωθυπουργός Ράμα, ο οποίος εντόπισε την επιτυχία της συνάντησης στο γεγονός ότι οι πλευρές μετά από χρόνια  εκτόξευσης εξ αποστάσεως δηλώσεων, κάθισαν στην τράπεζα των συνομιλιών. (!!). Παράλληλα, ισχυροί παράγοντες που διακρίνονται  στην καλλιέργεια της αλβανικής ανθελληνικής νοοτροπίας, έσπευσαν να καταπραΰνουν τις εντυπώσεις που οι ίδιοι είχαν καλλιεργήσει για εντυπωσιακά αποτελέσματα σε όφελος της αλβανικής πλευράς.  Από την άλλη η προώθηση των συνομιλιών προς λύσεις σε διμερές όφελος θέτει υπό αμφισβήτηση «τις θέσεις» της ανθελληνικής φατρίας, την στιγμή που η δικαιολογία ότι «ήταν η πρώτη συνάντηση και δεν αναμενότανε αποτελέσματα» δεν πείθει, διότι της συνάντησης της Κρήτης προηγήθηκαν οι διαβουλεύσεις εμπειρογνωμόνων που διήρκησαν δύο χρόνια.      

Το πιο χτυπητό παράδειγμα  αποτελεί ο συνταγματάρχης  Πασάι. Εκείνος όπου λίγο έλειψε να ανακηρυχτεί ήρωας διότι ανάφλεξε «τον πατριωτισμό» λόγω «της προδοσίας που διαπράχτηκε» με τη συμφωνία για τα χωρικά ύδατα, πριν λίγες ημέρες, σε μια ημερήσια εφημερίδα των Τιράνων δήλωσε ότι «ο ένοχος για τη συμφωνία αυτή είναι η αλβανική πλευρά». Δέχεται ότι η συμφωνία «δεν ήταν κατά της Αλβανίας». Επιρρίπτει ευθύνες στους Αλβανούς εμπειρογνώμονες, διότι έβλαψαν τις διμερείς σχέσεις και παραγγέλνει «να αποφευχθεί η διεθνής διαιτησία» (!!)  Στην ουσία ο  κύριος Πασάι αντιτάχτηκε στο Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας, την απόφαση του οποίου ο ίδιος συμμερίστηκε και στήριξε. Η απόφαση αποδέχεται ότι οι διαπραγματευτές της αλβανικής πλευράς ακολούθησαν μια νομική οδό, προβλεπόμενη από τις σχετικές διεθνείς συμβάσεις. Το Δικαστήριο υποστηρίζει την αντισυνταγματικότητα της συμφωνίας με το αίτημα για εφαρμογή  άλλων αρχών, «πιο συμφερουσών» για την Αλβανία, οι οποίες αρχές, πάντα σύμφωνα με το Συνταγματικό Δικαστήριο, σε κάθε περίπτωση είναι αποτέλεσμα αποφάσεων διεθνών δικαστηρίων και όχι διμερών διαβουλεύσεων. (Η διεθνής διαιτησία είναι η απλούστερη μορφή των αποφάσεων αυτών). Εδώ εντοπίζονται και μερικά άλλα ύποπτα σημεία. Γιατί δεν τιμωρήθηκε κανείς από την ομάδα των Αλβανών εμπειρογνωμόνων στη συμφωνία, «για εσχάτη προδοσία», αλλά μερικοί εξ αυτών προηγήθηκαν σε σημαντικότερες θέσεις!; Μετά, γιατί η κυβέρνηση θέλει μια «παραλυμένη» συμφωνία;  

Επίσης, και τ άλλα θέματα του αλβανικού πακέτου στην Κρήτη, αποσκοπούσαν στο αντίθετο των λύσεων και ήταν προκατειλημμένα από την νοοτροπία του εθνικιστικού ανθελληνικού εγωισμού. Λ.χ στο πακέτο περιλαμβάνονταν και το «τσάμικο θέμα».

Δε θέλουμε να αναφερθούμε στην αδιαπραγμάτευτη ελληνική θέση  για το θέμα αυτό, αλλά θα διεκδικούσαμε την απάντηση της αλβανικής πλευράς όταν για το θέμα αυτό θα είχε στο τραπέζι των συνομιλιών το βρετανικό έγγραφο PRO/FO 371/48094 R 18138, κατά το οποίο ο αρχηγός της αποστολή των συμμάχων στην Ήπειρο, Cris Woodhouse, δέχεται ότι στο Ζέρβα δόθηκε εντολή για την εκκαθάριση της Ηπείρου από τους Τσάμηδες. Τι θα πουν σε περίπτωση που θα έχουν μπροστά τους τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων που κατηγορούν τους Τσάμηδες και για τις ένοπλες ενέργειες με στόχο την προσβολή της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας, για βίαιη ανατροπή της τοπικής αυτοδιοίκησης στη Θεσπρωτία, την οποία ούτε οι καταχτητές δεν άγγιξαν, για σκοτωμούς και διωγμούς κατά των άμαχων Ελλήνων πολιτών; Στη Θεσπρωτία ιδρύθηκε πρόσφατα ο Σύλλογος των Θυμάτων των Τσάμηδων συνεργατών των καταχτητών. Κυκλοφόρησε  το βιβλίο με τα έγγραφα από τα γερμανικά αρχεία σχετικά με τη ένοπλη συνεργασία με τους ναζιστές των περισσότερων από 3 200 Τσάμηδων. Στα ελληνικά αρχεία υπάρχουν  ιταλικά, τουρκικά ή και αυστροουγγρικά έγγραφα που επιβεβαιώνουν ότι το τσάμικο στοιχείο στην Θεσπρωτία χρησιμοποιήθηκε από το 1913 από τις δυνάμεις αυτές για την αποσταθεροποίηση της Ηπείρου. Το 1940 ο Ελληνο-ιταλικός πόλεμος είχε ως πρόσχημα τις προβοκάτσιες των Τσάμηδων και ως προϋπόθεση της ένωση της Τσαμουριάς με την Αλβανία.   

Όσον αφορά τους Έλληνες πεσόντες , οι οποίοι είναι πεσόντες της πρώτης νίκης κατά της φασιστικής μηχανής και είναι οι μόνοι νεκροί του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου που δεν έχουν ακόμα έναν τάφο. Ωστόσο, η αλβανική πλευρά, πριν εφαρμόσει μια διμερή συμφωνία και ένα διεθνές νομικό πλαίσιο, πρέπει να αποφανθεί, αν οι πεσόντες αυτοί κατά του φασισμού είναι απελευθερωτές των Ελλήνων και Αλβανών στα εδάφη αυτά από αυτούς τους καταχτητές.  Το σημειώνω αυτό διότι και η επίσημη θέση φαίνεται ότι ταυτίζεται με τη θέση εκείνη που θέλει τους Έλληνες πεσόντες να είναι καταχτητές. Σε περίπτωση που αυτό ισχύει, τότε προκύπτει και πραχτικά ότι η Αλβανία ήταν μέρος της φασιστικής αυτοκρατορίας του Β. Εμμανουήλ ΙΙΙ.

Τότε, σε περίπτωση που η Αλβανική πλευρά δεν αποδέχεται την κατάργηση του εμπολέμου, τουλάχιστον κατά την πραχτική που ακολουθήθηκε από την Αθήνα με την Ιταλία, τότε πρέπει εκείνη πρώτα να καταργήσει την απόφαση της αλβανικής Βουλής (εκλεγμένης πριν από την ιταλική κατοχή), της 15^ης Ιουνίου 1940, απόφαση η οποία αναδεικνύει σε νόμο (με επευφημίες και όχι με τη βία) ένα διάταγμα του Β. Εμμανουήλ, κατά το οποίο η Αλβανία θα είναι σε πόλεμο με οποιοδήποτε κράτος θα είναι σε πόλεμο και η Ιταλία. (!)    

Είναι όμως πολύ δύσκολο ώστε ο εθνικιστικός εγωισμός της Αλβανίας να αποδεχτεί κάτι τέτοιο και σε περίπτωση που η Ελλάδα επιμείνει σθεναρά! Όμως, εξ ονόματος του εθνικιστικού αυτού εγωισμού, τολμάει να ζητήσει από την Ελλάδα την  κατάργηση της ίδιας αλλά μεταγενέστερης απόφασης, μέχρι επιβολής.  

Τέλος, κατά εμού το θετικό αποτέλεσμα στην Κρήτη θα πρέπει να αναζητηθεί στο γεγονός ότι επικράτησε η διδαχή της διπλωματίας του διαλόγου με σύμμαχο το χρόνο για μια καλύτερη ημέρα, με την ελπίδα ότι η νοοτροπία του εθνικιστικού εγωισμού του ΧΙΧ αιώνα θα επιτρέψει να πρυτανεύσει η θετική θέληση για καλή γειτονία στο πνεύμα της ευρωπαϊκής προοπτικής για τους δύο λαούς. ΤΕΛΟΣ !

16.11.2017

Δημοσιέυτηκε  την 16^η Νομεβρίου 2017 στις  Ιστοσελίδες 

http://www.javanews.al/postkreta-si-verifikim-antidialogut-qe-imponon-pseudoegoizmi-nacionalist/

https://faxweb.al/post-kreta-si-verifikim-antidialogut-qe-imponon-pseudoegoizmi-nacionalist/

 http://www.gazetatema.net/2017/11/16/postkreta-si-verifikim-i-antidialogut-qe-imponon-pseudoegoizmi-nacionalist/  ΤΕΜΑ και  στην εκδοχή print της ίδιας εφημερίδας

Συγχωροχάρτι της Ευρώπης στην Αλβανία για τις προκλήσεις κατά της Ελλάδας

Του Νίκου Μελέτη

Χωρίς καμία αναφορά στα ιδιαίτερα θέματα που ενδιαφέρουν την Ελλάδα και τέθηκαν στο τραπέζι των ελληνοαλβανικών συνομιλιών το περασμένο Σαββατοκύριακο, δημοσιοποιήθηκε το κείμενο του Συμβουλίου Σταθεροποίησης και Συνεργασίας (SA Council) μεταξύ της Αλβανίας και της Ε.Ε. την Τετάρτη, θέτοντας επισήμως ως μοναδικό ορό για την απόφαση έναρξης ενταξιακών συνομιλιών, την ολοκλήρωση της μεταρρύθμισης της Δικαιοσύνης και της αντιμετώπισης του οργανωμένου εγκλήματος.

Η συνεδρίαση αυτή που έγινε σε πανηγυρικό κλίμα αποτελεί την τελευταία δοκιμασία πριν από την δημοσιοποίηση της Έκθεσης της Κομισιόν τον Απρίλιο, λίγο πριν την Σύνοδο Κορφής της Ε.Ε.- Δυτικών Βαλκανίων που θα πραγματοποιηθεί στη Σόφια από τη Βουλγαρική Προεδρία και θα σηματοδοτήσει την πορεία ενσωμάτωσης στην Ε.Ε. των χωρών που έχουν απομείνει εκτός.

Το γεγονός ότι στο κείμενο αυτό δεν υπάρχει καμία απολύτως αναφορά στα θέματα αμέσου ελληνικού ενδιαφέροντος καθιστά ακόμα πιο δύσκολη την προσπάθεια του Νίκου Κοτζιά για εξεύρεση λύσεων στα προβλήματα που υπάρχουν στις ελληνοαλβανικές σχέσεις, καθώς ο Edi Rama νοιώθει ότι μπορεί να ξεγελάσει τις ανησυχίες των Ευρωπαίων για το κράτος δικαίου και την δικαστική μεταρρύθμιση, και συνεπώς η προβολή βέτο από την Αθήνα στην έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Αλβανία θα επιφέρει δυσανάλογο κόστος στην Ελλάδα.

Αναδεικνύεται όμως και η αδυναμία της ελληνικής διπλωματίας να προωθήσει τις θέσεις της μέσω κοινοτικών καναλιών και θεσμών, ώστε να καταστούν Κοινές Θέσεις και συνεπώς να υπάρχει μια πολλαπλάσια πίεση στα Τίρανα.

Τώρα η Αθήνα βρίσκεται στην δυσάρεστη θέση να διαπραγματεύεται με την κυβέρνηση Rama , θέματα που έπρεπε και επιβάλλονταν να έχουν ενταχθεί στο πακέτο των σχέσεων της Αλβανίας με την Ε.Ε., με την αλβανική πλευρά να θέτει προκλητικά νέους όρους στο τραπέζι. Και η Αθήνα έτσι να πρέπει να επιλέξει η την ταπεινωτική αποδοχή της έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Αλβανίας με αποδοχής της ντε φάκτο κατάστασης που επιβάλει ο Rama η μια νέα σύγκρουση όχι μόνο με τα Τίρανα αλλά με την Ε.Ε. και την Ουάσιγκτον, που τάσσονται σθεναρά υπέρ της (σχεδόν) άνευ όρων έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, ελπίζοντας ότι έτσι η Αλβανία θα εκδημοκρατισθεί και συγχρόνως θα κλείσει ένα ακόμη μέτωπο στο οποίο επιχειρεί να αποκτήσει πρόσβαση και διείσδυση η Μόσχα.

Το Συμβούλιο Σταθεροποίησης και Συνεργασίας (SA Council) διαπιστώνει ότι από την δημοσιοποίηση της Έκθεσης Προόδου της Κομισιόν για την Αλβανία το 2016 υπήρξε «σπουδαία πρόσθετη πρόοδος» στο θέμα της Δικαστικής μεταρρύθμισης στην κατεύθυνση εκπλήρωσης των κομβικών προτεραιοτήτων που έχουν τεθεί

Ενδεικτικό της θετικής στάσης που υιοθετεί η Ε.Ε. έναντι της Αλβανίας, είναι ότι στο κείμενο «καλωσορίζονται τα περαιτέρω θετικά βήματα στο αγώνα εναντίον της διαφθοράς και του οργανωμένου εγκλήματος, ειδικά στα θετικά αποτελέσματα στον αγώνα εναντίον της καλλιέργειας καννάβεως», την στιγμή που είναι γνωστό ότι η διαφθορά και το εμπόριο ναρκωτικών συνεχίζουν να ανθούν στην Αλβανία με τις ευλογίες, μάλιστα, της κυβέρνησης και προσωπικά του Edi Rama, σύμφωνα με καταγγελίες και της αντιπολίτευσης.

Όμως, το Συμβούλιο Σύνδεσης και Συνεργασίας επισημαίνει «θετικά» ότι έγιναν βήματα στο θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων συμπεριλαμβανομένης της έγκρισής του Πλαισίου Νόμου για την προστασία των εθνικών μειονοτήτων.(αυτών που ορθώς κατήγγειλε η Αθήνα ως επαναφορά του μειονοτικού καθεστώτος Χότζα, ενώ πρόκειται περί νόμου που αποκλειστικοί στοίχο έχει να εξομοιώσει την μοναδική αναγνωρισμένη με Διεθνείς Συνθήκες Εθνική Μειονότητα την Ελληνική, με κατασκευασμένες μειονότητες όπως η «Βουλγαρική», των Αιγυπτίων, των Μαυροβούνιων, των Βοσνίων…)

Όμως, ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι το Συμβούλιο σπεύδει να αναγνωρίσει το «ρόλο της Αλβανίας στην περιοχή ως ενεργού και εποικοδομητικού εταίρου με συνεχή συμμετοχή στις περιφερειακές πρωτοβουλίες και δομές της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και των σχέσεων καλής γειτονιάς και εποικοδομητικής στάσης στην περιφέρεια».

Πηγή: http://mignatiou.com/

Αλβανικός Στρατός: …Λιποτάκτησαν κομάντο που πήγαν για εκπαίδευση στο Λονδίνο! - Shkojnë për trajnim në Angli, 4 komandot shqiptarë dezertojnë

Τίρανα.

Ένα σοβαρό περιστατικό έλαβε χώρα πριν από λίγες ημέρες με μερικούς στρατιώτες μιας μονάδας καταδρομέων περιπλέκοντας  το Υπουργείου Άμυνας σε ένα  διεθνές σκάνδαλο.

Πηγές του δημοσιεύματος αναφέρουν ότι τέσσερις  Αλβανοί στρατιώτες κομάντο που πήγαν για εκπαίδευση στο Λονδίνο δεν επέστρεψαν στην έδρα της υπηρεσίας τους,   με αποτέλεσμα να τεθούν  σε συναγερμό οι τοπικές αρχές.

Υπάρχει η υποψία ότι έχουν λιποτακτήσει και κρύβονται στη Μεγάλη Βρετανία, ενώ θα έπρεπε τώρα να βρίσκονται πίσω στην πατρίδα τους.

Το δημοσίευμα επισημαίνει ότι  οι λιποτάκτες έγιναν άφαντοι στα  τέλη Οκτωβρίου, αλλά κρατήθηκε μυστικό από το Υπουργείο Άμυνας.

Είναι ένα σοβαρό συμβάν που κλονίζει τις σχέσεις  της Αλβανίας με τις χώρες του ΝΑΤΟ, γιατί τώρα δεν θα μπορούν να πηγαίνουν στρατιώτες  από τη χώρα μας για εκπαίδευση σε χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και τις  ΗΠΑ ( καθώς οι Αλβανοί μηχανεύονται  χίλιους τρόπους να φύγουν από την Αλβανία και να ζήσουν στις χώρες αυτές).

(Στοιχεία από albeu.com)

--

The Hellenic Information Team

               

  Το παρόν άρθρο μεταφράστηκε και επιμελήθηκε από το  © Βαλκανικό Περισκόπιο -Γιῶργος Ἐχέδωρος

..............................................

Katër komando të Forcave të Armatosura Shqiptare janë vënë nën hetim nga Prokuroria, për dezertim.

Burime për ABC News thonë se 4 ushtarakët, identiteti i të cilëve nuk dihet ende, kishin shkuar në Angli për trajnim. Por pas përfundimit të trajnimit, në fund të muajit Tetor, komandot nuk janë kthyer në Shqipëri.

Ka qenë Ministria e Mbrojtjes, e cila ka bërë kallëzimin në Prokurori. Kjo e fundit ka nisur hetimet për këtë rast të pazakontë, të regjistruar në gjirin e Forcave elitë të Ushtrisë Shqiptare./tvklan.al

Επίσκεψη Αντιπροέδρου της Βουλγαρίας σε βουλγαρικά χωριά στην Αλβανία

Η αντιπρόεδρος της Βουλγαρίας, Ιλιάνα Γιότοβα  έγινε δεκτή στο Σιστάβετς του Κούκες (βορειοανατολική Αλβανία)- όπου υπάρχει βουλγαρική κοινότητα- με παραδοσιακούς βουλγαρικούς χορούς και τραγούδια.

Στην εορταστική ατμόσφαιρα, εκδήλωσε τη χαρά της που η κοινότητα έχει διατηρήσει τις βουλγαρικές παραδόσεις και  τον βουλγαρικό πολιτισμό.

«Σας ευχαριστώ για τη θερμή υποδοχή και τη φιλοξενία σας καθώς και για την καλή βουλγαρική γλώσσα που μιλάτε. Χαίρομαι που είμαι εδώ μόνο ένα μήνα μετά, από την υιοθέτηση από την Αλβανία του νόμου που θα προστατεύει τη βουλγαρική μειονότητα».

 Αυτό δήλωσε, χθες, η Ιλιάνα Γιότοβα στο χωριό Σιστάβετς του δήμου Κούκες, όπως σημειώνει η ανακοίνωση της βουλγαρικής προεδρίας.

Η Βουλγάρα αντιπρόεδρος πραγματοποιεί επίσκεψη εργασίας στη Δημοκρατία της Αλβανίας.

Η ίδια απευθυνόμενη στη βουλγαρική μειονότητα δήλωσε: «είναι στο χέρι σας να μάθετε καλύτερα  τη βουλγαρική γλώσσα στο σχολείο για να κρατήσετε τις βουλγαρικές παραδόσεις,  καθώς έχετε τόσο όμορφα κορίτσια και κοστούμια που τραγουδούν βουλγαρικά τραγούδια και απαγγέλλουν ποιήματα της Βουλγαρίας», είπε περιτριγυρισμένη από τον κόσμο,  στην πλατεία του χωριού.

Η Ηλιάνα Γιότοβα δώρισε σχολικά βιβλία στο Σιστάβετς με έργα Βουλγάρων κλασσικών συγγραφέων, μελετητών και βιβλία εκμάθησης της βουλγαρικής γλώσσας.

 Νωρίτερα στο χωριό Οργκίστ υποδέχθηκαν την Γιότοβα κορίτσια με παραδοσιακές  βουλγαρικές στολές, τραγουδώντας βουλγάρικα τραγούδια.

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, η αντιπρόεδρος επισκέφθηκε το δήμο Κούκες, όπου μίλησε με το δήμαρχο Μπασκίμ Σέχου.

(Στοιχεία από shqiptarja.com, president.bg)

--

The Hellenic Information Team

               

  Το παρόν άρθρο μεταφράστηκε και επιμελήθηκε από το  © Βαλκανικό Περισκόπιο -Γιῶργος Ἐχέδωρος

 http://www.echedoros-a.gr

PostKreta si verifikim i antidialogut që imponon pseudoegoizmi nacionalist

Pavarësisht nga përpjekjet për të fshehur të vërtetën, ditët e post Kretës ofrojnë realitetin e problemit në marrëdhëniet e Shqipërisë me Greqinë. Nuk ka të bëjë me ligjerimin që konsumojnë përditë medjat, opinionbërësit, politika dhe segmentë të tjerë. Ky ligjerim është shprehje e mentalitetit dhe epersisë që ai ka krijuar mbi problemet reale dhe mundësitë e zgjidhjes së tyre, i marrjës peng të këtij reraliteti, ne atë shkallë sa që në çdo ballafaqim me të vërtetën prodhon frikshëm energji negative dhe reaksion.  Thelbi i tij lidhet me mbajtjen gjallë të ideve romantike që i shërbyen egos nacionaliste të shek. XIX. Kuptohet që tek çdo popull, qoftë ballkanas apo evropian, pavarësisht vokalitetit dhe peshës politike, janë evidente linja shprehëse të egos etnike. Në rastin e Shqipërisë, qoftë si pasojë e traditës komuniste, apo i krizave të brendshme dhe nëvojës për të tërhequr vemendjen e publikut nga ato, qoftë në kushtet e mungesës së ideve alternative që promovojnë vizion evropian, apo edhe  të investimeve të të tretëve në këtë drejtim, realiteti i egoizmit etnik iu injektua dhe iu imponua si misherim vital, politikës dhe diplomacisë zyrtare dhe opinionit publik.

Flet për këtë përpjekja për ta paraqitur takimin e Kretës si historik, në emër gjoja të asaj se diplomacia shqiptare për herë të parë i mblodhi në një paketë problemet e historisë dhe të së tashmës dhe ia la mbi tavolinën palës greke, pa bërë lëshime,  apo edhe kultivimi para takimit i iluzioneve për pritshmëri triumfale.

Kjo është logjika e pashmangshme i këtij mentaliteti, e adresuar nga teoritë banale se në themel të Greqisë, të kombit grek dhe të arritjeve të tij historike e kulturore janë shqiptarët; nga promovimi i hartave me “troje shqiptare” deri në Pelopenez, (kufiri i fundit i Perandorisë Otomane në Greqi, por që mban gjallë centrifugalizmin shqiptar të kohës të Perandorisë Otomane); nga pretendimi si truall kombëtar shqiptar të gjeografisë së mitologjisë dhe të kulturës së lashtë greke; nga teoritë e dështuara Fallmerayerane, që mohojnë vazhdimësinë e grekëve të sotëm nga grekët e lashtë dhe atribuimi i kësaj trashëgimie shqiptarëve; nga paraqitja e Greqisë dhe grekërve si armiq përmanent që synojnë copëtimin e Shqipërisë dhe për pasojë, helmojnë raporte miqësore midis popujve, sidomos të rinisë.

Por, ky ligjerim masiv dhe shumëplanesh i cili ka fituar një status publik paprekshmerie që i shkon përshtat tabuve, bie ndesh me çdo lloj parimi të fqinjësisë së mirë në frymë Evropiane. Me këtë status iu imponua bisedimeve në Kretë, duke përjashtuar çdo pritshmeri jashtë këtij kuadri. (Të mendohet për një çast se çfarë do të ndodh nëse pala shqiptare do të pranojë të heq nga literatura zyrtare shkollore “trojet shqiptare” të Çamerisë dhe të gjithë Epirit të Jugut). Problemi, me fajtor primar politikën, e cila për konsum të brendshëm politik e stimuloi atë,  bëhet më i vështirë, se është lëjuar të shkojë shumë larg pa lëjuar hapësira për kthim prapa.

Kuptohet që edhe pala greke, në kushtet e njohura ekonomike, politike dhe sociale nuk mund të anashkalojë faktorët e egos nacionaliste greke, pavarësisht nga mungesa e peshës në qeverisje, por me ndjeshmëri të lartë, sidomos pas ngjarjeve në Himarë. (Në Shqipëri qëllimisht është ngatërruar vazhdimisht faktori jo zyrtarë me qëndrimet zyrtare të shteti grek ndaj Shqipërisë) Nga ana tjetër, argumenti “i Shqipërisë së madhe”, artikuluar në mënyrë formale dhe informale, i cili nuk lë jasht Greqinë, i bën sensibilitetet dhe shqetësimet greke, të tilla që të kenë mirëkuptimin edhe të faktorit ndërkombëtar. Në këtë prizëm Ministrit Grek Kotzias, i duhej të ishte i kujdesshëm në Kretë. E kondiciononte këtë edhe propozimi i tij në vizitën në Shqipëri, qershor 2016, i mohuar nga Tirana, për një aleancë me faktorin shqiptar në Ballkan me horizont njohjen e Kosovës, që atij i kushtoi jo pak.

Gjasat tregojnë se Athinës i duhej të bëhej në këtë takim pak Çeki, që për interesat e një firme private të saj në Shqipëri, kërcenoi me veto në BE. Të bëhej pak Bullgari, e cila me disa mesazhe bllokuese për hapjën e negociatave integruese të Shqipërisë në BE, fitoi një minoritet kombëtar në Shqipëri, të bëhej pakëz Itali e cila, si “shpërblim” që hedh në det qindra shqiptarë, merr falinderimet e Tiranës zyrtare, për arsye se nxjerr nga fundi i detit një pjesë të truapve të tyre,  .. ose pak Turqi etj. Pra, të dalë nga praktika e deritashme të përkrahjës pa kushte të integrimit të Shqipërisë në organizmat Euroatlandike, pa marrë kurrë ndonjë falenderim .

Pra, në këtë logjik takimi i Kretës konfirmoi jo aq egzistencën e problematikës në marrëdhëniet midis dy vendeve, se sa mentalitetin e njëanshëm që provokon “problematikë të komplikuar” duke e ricikluar çeshtje të tejshkuara dhe për interesa, shpesh të të treteve, që të kthejnë hisotrikisht pas. Fakti i pajtimit të të gjithë të interesuarve me vendimin për të mbajtur sekret përmbajtjen e bisedimeve, është i mjaftueshëm për të mbështetur këtë tezë.

Pas kësaj shqëtësimi po bëhet përditë dhe më i dukshëm. Nxitoi ta shprehte i pari kryeministri Rama, i cili e karakterizoi Kreten si sukses për faktin se palët pas vitesh replikash në distancë, u ulën në tavolinën e bisedimeve. (!!) Paralelisht, faktorë potentë që shquhen në kultivimin e mentalitetit shqiptar antihelenë, nxituan të zbusnin efektet në lidhje me iluzionet e krijuara po prej tyre për rezultate spektakolarë në favor të palës shqiptare. Avancimi i bisedimeve me zgjidhje në favor të të dy vendeve do të vinte në dyshim “drejtësinë” e klanit antihelenë, ndërkohë që justifikimi se “ishte takimi i parë dhe nuk priteshin rezultate” nuk bind, se takimit i paraprinë bisedime teknike dypaleshe që zgjaten dy vjet.

Shëmbulli më të spikatur vjen kolonel Pashaj. Ai që gati u shpall hero se përndezi “patriotizmin” për  “tradhëtinë” në  marrëveshjen e detit, para ca ditesh, në një të përditshme të Tiranës deklaroi se, “fajtori për këtë marrëveshje është pala shqiptare”. Pranon se marrëveshja “nuk ka qenë kundër Shqipërisë”. Ngarkon me teknicientet shqiptarë pasi demi që i shkaktuan vendit është se “prishja e marrëdhënieve midis dy vendeve” dhe porosit “të mos shkohet në arbitrazh”(!!). Në fakt zoti Pashaj, iu kundërvu Gjykatës Kushtetuese, e cila në thelbin e argumentitmit të vet pranon se negociatorët e marrëveshjës ndoqën një rrugë ligjore, në respekt të akteve nderkombëtare. Ajo kërkon antikushtetshmerinë e marrëveshjës me kërkesën për zbatim të parimeve të tjera, “më të leverdishme” për vendin, të cilat, po sipas Kushtetuesës, në të gjitha rastet janë produkt i vendimeve të Gjykatave Ndërkombëtare dhe aspak produkt negocimi dhe marrëveshjeje dypaleshe. (Arbitrazhi është forma më e thjeshtë e këtyre vendimeve.) Këtu ka edhe momente të tjera të dyshimta. Pse nuk u dënua asnjë nga negociatorët e marrëveshjës, “për tradhëti të lartë” por disa prej tyre u ngriten në përgjegjesi dhe perse qeveria do një marrëveshje “të rrezuar”?

Po ashtu, edhe problemet e tjera të paketës shqiptare në Kretë ishin paragjykuar paraprakisht nga mentaliteti i egos antihelene nacionaliste, kuptohet pa argumente.  P.sh. në të ishte përfhsirë dhe “çeshtja çame”.

Nuk duam t’i referohemi vendimit të panegociueshëm të palës greke për këtë problem, por asaj se çfarë do thotë pala shqiptare nëse do të kishte në tavolinë dokumentin britanik PRO/FO 371/48094 R 18138, sipas të cilit shefi i misionit të aleatëve në Epir, Cris Woodhouse, pranon se Zervës iu dha urdhër për të pastruar Epirin nga Çamët. Çfarë do të thotë nëse do t’i vihen përpara vendimet e gjykatave greke që i akuzojnë çamet edhe për përpjekje të armatosur për cënim të tërësisë territoriale të Greqisë, për përmbysje të dhunshme të pushtetit lokal në Thesproti, të cilën edhe vet pushtuesit nuk e prekën, për vrasje dhe reprezalje kundër popullisisë civile greke? Në Thesproti është themeluar se fundmi një shoqatë e viktimave të çameve bashkëpunëtorë të pushtuesve. Doli në qarkullim edhe libri me dokumenta nga arkivat gjermanë mbi veprimtarinë bashkëpunuese me armë në dorë me nazistët të mbi 3 200 çameve. Në arkivat greke, egzistojnë dokumente italiane, turke apëo dhe austrohungareze, që  vërtetojnë se elementi çam në Thesproti u përdor që me 1913 nga këto fuqi për të krijuar destabilitet në Epir. Me 1940 lufta italogreke kishte si pretekst provokimet çame dhe si kasus  bashkimin e Çamerisë me Shqipërinë.

Përsa u përket të reneve grekë të cilët janë të renët e fitorës së parë lundër makinëns fashiste, janë dhe të vetëm të vrarë të luftës së dytë botërore që janë ende pa një varë. Pala shqiptare, para se të zbatojë një marrëveshje dypaleshe dhe një detyrim ligjor ndërkombëtar, duhet të sqarojë, a janë këta të renë fashizmit çlirimtarë të grekëve dhe shqiptarëve prej ketyre pushtuesve!? E them këtë pasi dhe qëndrimi zyrtar duket se pajtohet me qëndrimin që i quan të renët grekë pushtues. Nëse është kështu atëherë rezulton i dhenë dhe praktikisht fakti se Shqipëria ishte pjesë e perandorisë fashiste të Viktor Emanuelit III.

Atëherë, nëse pala Shqiptare nuk pranon si të abroguar ligjin e luftës me Greqinë të paktën sipas praktikës së ndjekur nga Athina me Italinë, duhet fillimisht ajo të abrogojë vendimin e parlamentit shqiptar (të zgjedhur para pushtitmit) të 15 qershorit 1940, i cili me brohoritje (dhe jo i imponuar) ktheu në ligj një dekret të Viktor Emanuelit, sipas të cilit Shqipëria ishte në luftë me cilindo shtet që do të ishte në lufte edhe Italia.(!) Por dihet se është shumë e vështirë që ego-ja nacionaliste e Shqipërisë të pranojë një diçka të tillë, edhe sikur Greqia t’ ja kërkojë me ngulm! Por, në emër të po kësaj ego-je nacionaliste, ka guximin t’ ja kërkojë Greqisë deri në imponim.

Së fundmi, për mendimin tim rezultati poziv në Kretë qëndron tek fakti se rezistoi sprova e diplomacisë së dialogut me aleat kohën për një ditë më të mirë, me shpresë së mentaliteti i egos nacionaliste të shek XIX mund t’i hapin rrugën vullnetit pozitiv për fqinjësi të mirë fhe të përspektivës evropinae të të dy popujve.   FUND!

http://www.javanews.al/