|
Zbritja Shpirtit të Shenjtë na mblodhi të gjithëve sot këtu
për të kremtuar ditën e shenjtë dhe të madhe të Pentikostisë. Meqënëse
shërbesa është pak e gjatë, thotë edhe siç e keni kuptuar, temperaturat kanë
filluar të ngrihen për të mos u lodhur. Do të doja të bëja dy fjalë jo shumë
të gjata në këtë moment.
Pentikostia
është një festë që festohej edhe para lindjes së Krishtit dhe në kuptimin e
saj historik ajo ishte festa që hebrenjtë festonin të parat, por festonin
edhe ditën ose momentin kur liqizi i Judës, Moisiut në kohën që ishin duke
dalë nga skllavëria e Egjiptit. Dhe
pikërisht për këtë arsye që në këtë ditë, kur Moisiu, Juda liqi Krishti,
Perëndia dërgoi Shpirtin e Shenjtë mbi nxënësit dhe apostujt e Tij, ashtu siç
thotë edhe profeti Jeremia, që unë do të bëj me ata një besnik të vet dhe do
të dërgoj Shpirtin tim mbi secilin prej ta prej tyre. Në kuptimin gjithashtu
historik, nxënësit sipas porosisë së Krishtit ishin kishin ndenjur në
Jerusalem dhe sepse prisnin premtimin që ai u pati dhënë. Më ti lute Atit që
të më dërgojë Mësuesin, thotë një Mësues tjetër, sepse edhe Krishti ishte
Mësues. Por Shpirti i Shenjtë ishte ai Mësues, ai Mësues që do të qëndronte
me ata përgjatë gjithë kohës. Ishte personi i tretë i Trinisë së Shenjtë. Në
Vjetërën e Vjetër flitet më së shumti për Atin. Zbulohet më shumë Ati dhe në
Djatëhën e Re të Ungjillit zbulohet personi i dytë i Trinisë së Shenjtë, që
është Biri, Zoti dhe Shpëtimtari ynë Jezus Krisht. Dhe tani, në festën e
Pentikostisë zbrit edhe qëndron në kishë. Shpirti i Tërë Shenjtë, ai që do të
ndryshonte dhe do të bënte që apostujt, të cilët ishin atë ditë në një dhomë
atje në Jeruzalem, të pritur, të frymëzohen, të trimërohen, të mos jenë më
ashtu të trembur siç ishin, pasi panë kryqëzimin e Zotit dhe të dalin dhe të
flasin njerëzve të cilët u mblodhën atje para asaj shtëpie, sepse dëgjuan,
siç thonë Veprat e Apostujve, ato shëtim, atë gjëmim të madh. Edhe kur u
mblodhën atje, menduan se apostujt ishin të dehur, sepse ata po flisnin
secili në gjuhën e tyre. Dhe duhet ta dimë këtë secili në gjuhën e tyre. Nga
ata që dëgjonin nuk flisnin gjuhë që nuk merresh vesh. Nuk flisnin gjuhë të
padëgjuara, ashtu siç mund të bëjnë sot grupe protestantësh, të cilët burren
se janë pentekostianë sepse flasin gjuhë të huaja të cilat nuk na nevojiten.
Sepse ata nuk folën apostujt gjuhë të huaja vetëm për të treguar se Shpirti i
Shenjtë i mësoi që të flisnin këto gjuhë, por folën gjuhën që njerëzit që
ishin aty të pranishëm të kuptonin. Edhe këtë bën kisha në mënyrë të
përkohshme, flet gjuhën e atyre të cilëve iu drejtohet. Dhe menjëherë me
predikimin e parë të Petrit predikuan, u pag-- besuan dhe u pagëzuan tre mijë
veta. Dhe kjo ishte për ta më e parë. E kishën sërí ndërtuar, e kishin sërí
krijuar, e kishin sërí riaktivizuar, sepse shpeshherë nëkuptohet se në
Pentikosti u themelua Kisha. Dhe kjo thuhet shpeshherë dhe nga besimtarët dhe
nga teologët, por nuk është e vërtetë kjo, sepse thotë Shën Maksim Omologeti
që Zoti edhe botën e ndërtoi sipas imazhit të Kishës. Pra, e gjithë krijesa i
gjithë krijimi së bashku me njeriu në pungim, në bashkim me Perëndinë, siç
ishte Adam dhe Eva në parajsë, kishin një, një bashkëjetesë, një, një
shoqëri, një jetë së bashku me Perëndinë. Edhe një pjesë e kishës ra kur me
mëkatin e Adamit. Dhe këtë pjesë të kishës, këtë kishë, e cila u plagos në
këtë mënyrë, e cila u shkëput nga Perëndia, e cila nuk bënte më atë mision
për të cilën u krijua këtë kishë, erdhi Krishti me lindjen e Tij, me
predikimin e Tij, me pagëzimin e Tij, me përsosimin e Tij, me ngjallet e Tij
për ta ringjallur, për t'i dhënë asaj bukurinë e mrekullueshme të sistemit.
Dhe sot, nëpërmjet zbritjes së Shpirtit të Shenjtë, kjo kishë ka mundësi të
kthehet në atë gjendje që ishte më përpara. Dhe Shpirti i Shenjtë këtë bën.
Nuk e themelon kishën sot e rithemelon, e riaktivizon dhe është e thjeshtë
për të kuptuar këtë, sepse ne këtu në kishë çfarë bëjmë tjetër përveç se sa
të jemi në kungim me Perëndinë? Edhe kur themi kur fillojmë mesën, e bekuar
është mbretëria e Atit dhe Birit dhe e Shpirit të Shenjtë. Ne këtë themi,
çojmë mendjen tonë te Mbretëria e Perëndisë. Mbretëria e Perëndisë vihet për
ne këtu. Pse? Sepse kemi mundësinë që të kungohemi me trupin dhe me gjakun e
Zotit. Kemi mundësi të bashkohemi me Perëndinë. Ta kemi atë brenda nesh dhe
kjo është ajo që ne festojmë sot. Dhe nëpërmjet Hilës së Shpirtit të Shenjtë,
nëpërmjet Shpirtit të Shenjtë, që qëndron gjithmonë në kishë, ne pagëzdohemi,
lahemi nga mëkati, s'të gjysërrohet. Ne mbulojmë me punën e Shpirtit të
Shenjtë dhe bëhemi anëtarë të kishës. Ne nëpërmjet Hilës së Shpirtit të
Shenjtë që ju dha apostujve dhe nëpërmjet tyre të gjithë etërve të kishës
tonë, kemi mundësi të lajmë katet tona nëpërmjet misterit të pendimit dhe të
rrëfimit, në mënyrë që të jemi në çdo moment anëtar të lejë të pastër, të
gatshëm për t'u kunguar me trupin dhe me gjakun e Zotit. Më kujtohet një
histori e shën Serafim të Sarovit, zënë se tij, zënë se tij Nikola, që ishte
edhe një car afër lart në atë kohë, se shën Serafimi i Sarovit ka ndërruar
jetë në vitet 1800 e parë. Nuk më kujtohet tani fiks dhe i thotë Nikola shën
Serafimit, "Ati, thotë, cili është kuptimi i jetës sonë?" Dhe i thotë Shën
Serafimi: "Të bashkohemi me Shpirtin e Shenjtë. Ky është kuptimi i jetës
sonë." Dhe në atë kohë, Nikola prap me atë naivitetin e nxënësit të
pyet: "Dhe si do ta kuptojmë ne këtë? Si do të bashkohemi ne me Shpirtin
e Shenjtë?" Dhe Shën Serafimi i Sarovit i thotë: "Biri, kthehu dhe
më shiko." Dhe në atë moment Nikola i thotë: "A nuk mund të të
shikoj, sepse fytyra jote është shkëqyer si diell. Rrezet që dalin nga mua më
pengojnë të të shikoj." Dhe atëherë i mallëngjyhur, Shën Serafimi i
thotë: "Biri im, që ti ta arrish ta shikosh këtë gjendje, do me thënë që
edhe brenda teje qëndron Shpirti i Shenjtë." Kjo është pra gjendja e
njeriut, i cili është bartës i Shpirtit të Shenjtë, i cili e ka bërë veten e
tij ashtu siç thotë apostull Pavli, e ka ofruar veten e tij, thërret e
gjallë, në mënyrë që në të të banojë Shpirti i Shenjtë. Dhe Pentikostia që
kremtojmë sot nuk është vetëm fakti që të kujtojmë se çfarë ndodhi me
nxënësit dhe apostujt e Zotit në momentin që Shpirti i Shenjtë shpirti mbi
ta. Jo, është edhe një moment reflektimi për të kuptuar çfarë bëhet me jetën
tonë, çfarë ndodh me jetën tonë. A jemi ne bartës të Shpirtit të Shenjtë? A e
kemi bërë ne zemrën tonë një vend ku Shpirti i Shenjtë të prehet në mënyrë që
të ndryshojë jeta jonë, në mënyrë që të jetojmë brenda Kishës kuptimin e
Kishës, sepse shpesh herë jemi brenda Kishës, por nuk jetojmë kuptimin e saj.
Jeta brenda Kishës është bashkimi me Perëndinë. Fatkeqësisht, jo gjithmonë
ndodh kjo. Dhe fatkeqësisht jemi të kujdesshëm për trupat tona, sepse, siç na
thotë edhe Shkrimi i Shenjtë sot, Shpirti i Shenjtë nuk zbriti ve një
boshllëk. Vërtet, e mbushi dhomën ku të gjithë rrinin, por ai zbriti mbi
nxënësit dhe apostujt e Zotit. Zbriti mbi persona dhe ne duhet të bëhemi në
atë gjendje shpirtërore që Shpirti i Shenjtë të qëndrojë mbi ne. Por
fatkeqësisht nuk jemi dhe shoqëria sot nuk na ndihmon dhe trupi nuk ka më atë
vlerë që kishte në mësimin e Kishës dhe që ka, sepse Kisha në mënyrë të
përkohshme të njëjtën gjë na mëson. Por trupi jonë shpesh u bë sot mjet
argëtimi, mjet dëfrimi e përdori vetë vetë për t'u kënaqur dhe për ta kënaqur
atë. Për të thënë ashtu të kujtohet dhe është për t'u hamendësuar keq kjo
gjë, sepse nuk e kuptojnë që trupi është banesa e shpirtit të shenjtë dhe me
një udhëzim që doli kohët e fundit nga institucionet tona shëndetësore, ku
thotë se njeriu me trupin e tij mund të bëjë çdo gjë, sepse ka shumë të
dhënë. Madje njeriu past ka edhe të drejtën për ta ndryshuar shpirtin e tij,
sepse varet se si ndihet njeriu. Por jemi njerëz të gjithë dhe e dimë se nuk
ndihemi gjithmonë në të njëjtën mënyrë dhe nuk mund të ndryshojë njeriu
gjithmonë në varësi të asaj që ndihet. Sepse njeriu nuk ka zgjedhur të jetë,
nuk ka zgjedhur asgjë për veten e tij. Ka ardhur në këtë botë, sepse është
vullneti i Perëndisë dhe duhet të jetojë në këtë botë ashtu si Perëndia e
krijoi njeriun, jo ashtu si ndihet njeriu sot kështu, nesër ashtu edhe në
varësi të se si ndihet të përdor edhe trupin e tij. Dhe në qoftë se ka disa
njerëz që fatkeqësisht, siç thonë, sepse nuk e di nga mënyra shkencore nëse
është e vërtetë që kanë lindur ashtu. E çfarë nxitimi ka një njeri që në
moshën katërmbëdhjetë vjeçare apo gjashtëmbëdhjetë vjeçare të ndryshojë
trupin e tij sepse mendon se ka lindur ashtu? Po prit njëherë të rritesh, të
kuptosh nëse vërtet ke lindur ashtu, sepse nuk ke lindur. Trallalma të jetës
ose mënyra se si ti ke jetuar jetën tënde, ose se si mënyra në ambientin ku
ti je formuar mund të të ketë bërë ashtu. Dhe ç'është ky nxitim që t'i japim
të drejtën fëmijëve katërmbëdhjetë vjeçarë të ndryshojnë trupin e tyre në
mënyrë të pathyeshme? Po edhe gjashtëmbëdhjetë vjeçarët po themi. Dhe ky
fëmijë. Si do shkojë tek prindi dhe ti të thotë unë djem kështu dhe do bëhem
kështu, duke patjetër që prindi do reagojnë, do ta lejojnë. Fëmijën do
përpiqen ta ndalojnë. Por e dini çfarë do ndodhi më pas? Ata që gjojën
mbrojtën e të drejtat e fëmijëve, që në fakt janë ata që kanë siguruar
shkatërrimin e fëmijëve dhe të familjes tonë tradicionale. Me këto mënyra do
shkojnë t'ia marrin prindërit fëmijën dhe do t'i thonë ti je budallen na ti
vullneti, ti nuk e lejon atë të jetojë ashtu si ai dëshiron. Dhe prindi nuk
do ketë mundësi që të shpëtojë fëmijën e tij. E kush e di që ai fëmijë sot
katërmbëdhjetë apo gjashtëmbëdhjetë apo tetëmbëdhjetë vjeç, nesër kur të
bëhet tridhjetë apo tëtëdhjetë vjeç do pendohet për këtë veprim. A do
interesohen njeri nga ata që e çuan në këtë rrugë se çfarë do ndodhi me jetën
e tij, me traumën që krijohet në trurin e tij, në mendjen e tij dhe në shpirtin
e tij? Pra, duhet të jemi jashtë mëtë për vigjilencë. Nuk duhet ta marrim
trupin tonë si pronë. Nuk është prona jonë trupi. Nuk kemi të drejtë të bëjmë
asgjë me trupin tonë. Asgjë nuk kemi vetëm të kujdesemi për atë që ai më tej
të bëhet banesë e Shpirtit të Shenjtë dhe të jetë ajo për të cilin është
krijuar. Sepse nuk kemi një trup të çfarëdosur. Kemi atë trup me të cilin
Zoti dhe Perëndia dhe Shpëtimtari ynë Jezu Krisht u ngjit në qiell në ditën e
ringjalljes dhe e frymëzoi trupi njerëzor në të djathtën e Atit. Nuk u
frymëzua Perëndia si Perëndi, sepse si Perëndi asnjëherë nuk u shkëput nga
qënia në të djathtën e Atit. Edhe kur ishte në tokë, edhe kur ishte mbi kryq,
edhe kur ishte në varr, edhe kur ishte në hall. Krishti ishte gjithmonë në të
djathtën e Perëndisë, sepse është Perëndi që ndodhet kudo dhe është Perëndi
si Sëmi dhe për Shpirtin e Shenjtë që i mbulon të gjitha. Por jo në ditën e
ngjalit. Perëndia fron në të djathtën e atij trupi tonë, atë trup jo siç
është, po ashtu siç duhet të jetë. Ju kërkoj ndjesë sepse gjithmonë sa herë
që vij më каш është zgjatën, por janë disa
gjëra që duhet t'i themi këtu në kishë. Duhet të kujdeseni për fëmijët tuaj.
Jeni të bindur që askush nuk kujdeset si s'kujdeseni ju, sepse keni rënjet.
Keni besimin, keni traditën, keni shembullin e të parëve dhe fatkeqësia juaj
më e madhe që keni fëmijë sot e di kush është? Sepse shkolla nuk është në
anën tuaj, sepse në shkollë do t'ju mësohet fëmijëve tanë që nuk ka rëndësi
se ç'je, ka rëndësi se si ndjehesh dhe ata do t'a orientojnë në një
përqendrim shumë të madhe që fëmija të mos ndjehet ashtu siç është. Kështu që
keni një barrë të madhe që t'i ofroni tek Perëndia fëmijët tuaj, ashtu siç i
ka dhënë të qartë të pastër, të shëndetshëm. Jo vetëm trupërisht, por
shpirtërisht mbi të gjitha. Të mençur, të formuar, jo vetëm duke e çuar nëpër
kurse matematikën, fizikë dhe çfarëdo shkence. Patjetër që të gjitha duhen.
Por mos i shkëputni fëmijët tuaj nga katekizmat. Mos i shkëputni nga
katekizmat, nga mësimi i Kishës, sepse do të vijë një ditë që do të keni një
pishman. Ne qëndrojmë të qetë. Mendojmë se nuk do të vijë asnjëherë dhe
asnjëherë kjo punë. Por ata që kemi përballë nuk janë njerëz që rastësisht e
bëjnë këtë gjë. Nuk janë njerëz që ngrihen në mëngjes dhe thonë hajde ç'të
mundim të bëjmë sot. Jo, janë njerëz që kanë axhenda të mirëcaktuara dhe kanë
vënë në syrin e tyre si qëllim të tyre fëmijët tuaj, familjen tonë, për të
shkatërruar shoqërinë tonë, për të na shpërbërë, për të qenë thjesht individë
konsumatorë, sepse kështu na kanë më të thjeshtë, më të lehtë e kanë për të
na shkatërruar. Sërish ju kërkoj ndjesë dhe gëzuar dhe përshëndetje! Me këto
mendime le të largohemi sot nga kisha. Tani do të dëgjojmë mësimoren e
Shpirtit të Shenjtë dhe një njoftim tjetër. Nesër do të meshojë në kishën e
Tudasit. E dini, e di që nuk është e thjeshtë për të ardhur të gjithë, por
thjesht të dini që nesër do të ketë një kishe mes unë që i imi e Tudasi. Gëzuar dhe përshëndetje të gjithëve!
|
Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος μάς
συγκέντρωσε όλους σήμερα εδώ, για να εορτάσουμε την αγία και μεγάλη ημέρα της
Πεντηκοστής. Επειδή η ακολουθία είναι λίγο μεγάλη και, όπως το καταλάβατε, οι
θερμοκρασίες έχουν αρχίσει να ανεβαίνουν, για να μη κουραστείτε, θα ήθελα
αυτή τη στιγμή να πω δύο λόγια, όχι πολύ μακρά. Η Πεντηκοστή είναι μία εορτή που
εορταζόταν και πριν από τη γέννηση του Χριστού. Με την ιστορική της έννοια
ήταν η εορτή κατά την οποία οι Εβραίοι εόρταζαν τους πρώτους καρπούς, αλλά
εόρταζαν και την ημέρα ή τη στιγμή κατά την οποία δόθηκε ο Νόμος στον λαό του
Ιούδα, στον Μωυσή, την εποχή που έβγαιναν από τη δουλεία της Αιγύπτου. Και ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, αυτή
την ημέρα, κατά την οποία ο Μωυσής έλαβε τον Νόμο, ο Χριστός, ο Θεός,
απέστειλε το Άγιο Πνεύμα επάνω στους μαθητές και Αποστόλους Του, όπως λέει
και ο προφήτης Ιερεμίας, ότι «θα κάνω μαζί τους μία νέα διαθήκη και θα στείλω
το Πνεύμα μου επάνω στον καθένα από αυτούς». Με την ιστορική επίσης έννοια, οι
μαθητές, σύμφωνα με την εντολή του Χριστού, είχαν παραμείνει στην Ιερουσαλήμ,
διότι περίμεναν την υπόσχεση που Εκείνος τους είχε δώσει. «Θα παρακαλέσω τον
Πατέρα να σας στείλει τον Διδάσκαλο», λέει, «έναν άλλον Διδάσκαλο», διότι και
ο Χριστός ήταν Διδάσκαλος. Το Άγιο Πνεύμα όμως ήταν εκείνος ο Διδάσκαλος, ο
Διδάσκαλος που θα έμενε μαζί τους σε όλη τη διάρκεια του χρόνου. Ήταν το
τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Στην Παλαιά Διαθήκη γίνεται λόγος
περισσότερο για τον Πατέρα. Αποκαλύπτεται περισσότερο ο Πατέρας. Και στην
Καινή Διαθήκη, στο Ευαγγέλιο, αποκαλύπτεται το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας
Τριάδος, που είναι ο Υιός, ο Κύριος και Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός. Και τώρα,
στην εορτή της Πεντηκοστής, κατέρχεται και παραμένει μέσα στην Εκκλησία το
Πανάγιο Πνεύμα, Εκείνο που θα άλλαζε και θα έκανε τους Αποστόλους, οι οποίοι
εκείνη την ημέρα βρίσκονταν σε ένα δωμάτιο εκεί στην Ιερουσαλήμ, να
εμπνευστούν, να ενδυναμωθούν, να μη είναι πλέον φοβισμένοι όπως ήταν, αφού
είδαν τη σταύρωση του Κυρίου, αλλά να βγουν και να μιλήσουν στους ανθρώπους
που συγκεντρώθηκαν εκεί μπροστά από εκείνο το σπίτι, διότι άκουσαν, όπως λένε
οι Πράξεις των Αποστόλων, εκείνον τον θόρυβο, εκείνη τη μεγάλη βοή. Και όταν συγκεντρώθηκαν εκεί, νόμισαν
ότι οι Απόστολοι ήταν μεθυσμένοι, διότι μιλούσαν ο καθένας στη γλώσσα τους.
Και πρέπει να το γνωρίζουμε αυτό: ο καθένας στη γλώσσα τους. Από εκείνους που
άκουγαν, δεν μιλούσαν γλώσσες ακατανόητες. Δεν μιλούσαν γλώσσες άγνωστες,
όπως μπορεί να κάνουν σήμερα ομάδες Προτεσταντών, οι οποίοι καυχώνται ότι
είναι πεντηκοστιανοί επειδή μιλούν ξένες γλώσσες που δεν μας χρειάζονται.
Διότι οι Απόστολοι δεν μίλησαν ξένες γλώσσες απλώς για να δείξουν ότι το Άγιο
Πνεύμα τούς δίδαξε να μιλούν αυτές τις γλώσσες, αλλά μίλησαν τη γλώσσα την
οποία οι άνθρωποι που βρίσκονταν εκεί παρόντες μπορούσαν να καταλάβουν. Και αυτό κάνει η Εκκλησία με τρόπο
διαχρονικό: μιλά τη γλώσσα εκείνων προς τους οποίους απευθύνεται. Και αμέσως,
με το πρώτο κήρυγμα του Πέτρου, πίστεψαν και βαπτίστηκαν τρεις χιλιάδες
άνθρωποι. Και αυτό ήταν για εκείνους η πρώτη αρχή. Την Εκκλησία την είχαν
ξαναχτίσει, την είχαν ξαναδημιουργήσει, την είχαν ενεργοποιήσει ξανά, διότι
συχνά εννοείται ότι κατά την Πεντηκοστή ιδρύθηκε η Εκκλησία. Και αυτό λέγεται
συχνά και από πιστούς και από θεολόγους, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια, διότι
λέει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής ότι ο Θεός ακόμη και τον κόσμο τον
δημιούργησε σύμφωνα με την εικόνα της Εκκλησίας. Δηλαδή ολόκληρη η κτίση, όλη η
δημιουργία μαζί με τον άνθρωπο, σε κοινωνία, σε ένωση με τον Θεό, όπως ήταν ο
Αδάμ και η Εύα στον Παράδεισο, είχαν μία συμβίωση, μία κοινωνία, μία ζωή μαζί
με τον Θεό. Και ένα μέρος της Εκκλησίας έπεσε με την αμαρτία του Αδάμ. Και
αυτό το μέρος της Εκκλησίας, αυτή την Εκκλησία, η οποία πληγώθηκε με αυτόν
τον τρόπο, η οποία αποκόπηκε από τον Θεό, η οποία δεν επιτελούσε πλέον την
αποστολή για την οποία δημιουργήθηκε, αυτή την Εκκλησία ήρθε ο Χριστός, με τη
γέννησή Του, με το κήρυγμά Του, με το βάπτισμά Του, με την τελείωσή Του, με
την Ανάστασή Του, για να την αναστήσει, για να της δώσει την υπέροχη ομορφιά
της. Και σήμερα, μέσω της καθόδου του Αγίου
Πνεύματος, αυτή η Εκκλησία έχει τη δυνατότητα να επιστρέψει σε εκείνη την
κατάσταση στην οποία βρισκόταν προηγουμένως. Και αυτό κάνει το Άγιο Πνεύμα.
Δεν ιδρύει σήμερα την Εκκλησία· την επανιδρύει, την ενεργοποιεί ξανά. Και
είναι απλό να το καταλάβουμε αυτό, διότι εμείς εδώ στην Εκκλησία τι άλλο
κάνουμε, παρά να είμαστε σε κοινωνία με τον Θεό; Και όταν λέμε, όταν αρχίζουμε τη Θεία
Λειτουργία, «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου
Πνεύματος», αυτό λέμε: υψώνουμε τον νου μας στη Βασιλεία του Θεού. Η Βασιλεία
του Θεού τίθεται μπροστά μας εδώ. Γιατί; Διότι έχουμε τη δυνατότητα να
κοινωνήσουμε το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου. Έχουμε τη δυνατότητα να ενωθούμε
με τον Θεό. Να Τον έχουμε μέσα μας. Και αυτό είναι εκείνο που εορτάζουμε
σήμερα. Και μέσω της χάριτος του Αγίου
Πνεύματος, μέσω του Αγίου Πνεύματος που παραμένει πάντοτε στην Εκκλησία,
βαπτιζόμαστε, πλενόμαστε από την αμαρτία, χριόμαστε. Μας σκεπάζει η ενέργεια
του Αγίου Πνεύματος και γινόμαστε μέλη της Εκκλησίας. Εμείς, μέσω της χάριτος
του Αγίου Πνεύματος, η οποία δόθηκε στους Αποστόλους και μέσω αυτών σε όλους
τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, έχουμε τη δυνατότητα να πλύνουμε τις αμαρτίες
μας μέσω του Μυστηρίου της μετανοίας και της εξομολογήσεως, ώστε να είμαστε
κάθε στιγμή ζωντανά μέλη, καθαρά, έτοιμα να κοινωνήσουμε το Σώμα και το Αίμα
του Κυρίου. Μου έρχεται στον νου μία ιστορία του
Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, με τον μαθητή του, τον Νικόλα, ο οποίος ήταν και
ένας τσάρος υψηλά εκείνη την εποχή, διότι ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ εκοιμήθη
στα πρώτα χρόνια του 1800. Δεν θυμάμαι τώρα ακριβώς. Και λέει ο Νικόλας στον
Άγιο Σεραφείμ: «Πάτερ, ποιο είναι το νόημα της ζωής μας;» Και του λέει ο
Άγιος Σεραφείμ: «Να ενωθούμε με το Άγιο Πνεύμα. Αυτό είναι το νόημα της ζωής
μας». Και τότε ο Νικόλας, πάλι με εκείνη την
αθωότητα του μαθητή, ρωτά: «Και πώς θα το καταλάβουμε αυτό; Πώς θα ενωθούμε
εμείς με το Άγιο Πνεύμα;» Και ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ του λέει: «Παιδί
μου, γύρισε και κοίταξέ με». Και εκείνη τη στιγμή ο Νικόλα του λέει: «Δεν
μπορώ να σε κοιτάξω, διότι το πρόσωπό σου έλαμψε σαν τον ήλιο. Οι ακτίνες που
βγαίνουν από εσένα με εμποδίζουν να σε κοιτάξω». Και τότε, συγκινημένος, ο
Άγιος Σεραφείμ του λέει: «Παιδί μου, το ότι εσύ κατόρθωσες να δεις αυτή την
κατάσταση σημαίνει ότι και μέσα σε εσένα κατοικεί το Άγιο Πνεύμα». Αυτή λοιπόν είναι η κατάσταση του
ανθρώπου που είναι φορέας του Αγίου Πνεύματος, ο οποίος έχει κάνει τον εαυτό
του, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, έχει προσφέρει τον εαυτό του θυσία
ζωντανή, ώστε μέσα του να κατοικεί το Άγιο Πνεύμα. Και η Πεντηκοστή που εορτάζουμε σήμερα
δεν είναι μόνο το γεγονός ότι θυμόμαστε τι συνέβη με τους μαθητές και
Αποστόλους του Κυρίου τη στιγμή που το Άγιο Πνεύμα κατήλθε επάνω τους. Όχι.
Είναι και μία στιγμή προβληματισμού, για να καταλάβουμε τι γίνεται με τη δική
μας ζωή, τι συμβαίνει με τη ζωή μας. Είμαστε εμείς φορείς του Αγίου
Πνεύματος; Έχουμε κάνει την καρδιά μας έναν τόπο όπου το Άγιο Πνεύμα να
αναπαύεται, ώστε να αλλάξει η ζωή μας, ώστε να ζούμε μέσα στην Εκκλησία το
νόημα της Εκκλησίας; Διότι πολλές φορές είμαστε μέσα στην Εκκλησία, αλλά δεν
ζούμε το νόημά της. Η ζωή μέσα στην Εκκλησία είναι η ένωση με τον Θεό. Δυστυχώς, αυτό δεν συμβαίνει πάντοτε.
Και δυστυχώς είμαστε προσεκτικοί για τα σώματά μας, διότι, όπως μας λέει και
η Αγία Γραφή σήμερα, το Άγιο Πνεύμα δεν κατέβηκε σε ένα κενό. Πράγματι γέμισε
το δωμάτιο όπου κάθονταν όλοι, αλλά κατέβηκε επάνω στους μαθητές και
Αποστόλους του Κυρίου. Κατέβηκε επάνω σε πρόσωπα. Και εμείς πρέπει να γίνουμε
σε εκείνη την πνευματική κατάσταση ώστε το Άγιο Πνεύμα να παραμένει επάνω
μας. Αλλά δυστυχώς δεν είμαστε. Και η
κοινωνία σήμερα δεν μας βοηθά. Και το σώμα δεν έχει πλέον εκείνη την αξία που
είχε στη διδασκαλία της Εκκλησίας και που έχει, διότι η Εκκλησία με τρόπο
διαχρονικό το ίδιο πράγμα μας διδάσκει. Αλλά το σώμα μας σήμερα συχνά έγινε
μέσο διασκέδασης, μέσο απόλαυσης, το χρησιμοποιεί κανείς μόνο για να
ικανοποιείται και για να το ικανοποιεί. Για να το πούμε έτσι, είναι κάτι που
πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά, διότι δεν καταλαβαίνουν ότι το σώμα είναι
κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Και με μία οδηγία που εκδόθηκε
τελευταία από τους υγειονομικούς μας θεσμούς, λέγεται ότι ο άνθρωπος με το
σώμα του μπορεί να κάνει τα πάντα, διότι έχει πολλά δικαιώματα. Μάλιστα, ο
άνθρωπος δήθεν έχει και το δικαίωμα να αλλάξει το φύλο του, διότι εξαρτάται
από το πώς αισθάνεται ο άνθρωπος. Αλλά είμαστε όλοι άνθρωποι και γνωρίζουμε
ότι δεν αισθανόμαστε πάντοτε με τον ίδιο τρόπο. Και δεν μπορεί ο άνθρωπος να
αλλάζει πάντοτε ανάλογα με αυτό που αισθάνεται. Διότι ο άνθρωπος δεν επέλεξε να
υπάρχει. Δεν επέλεξε τίποτε για τον εαυτό του. Ήρθε σε αυτόν τον κόσμο επειδή
είναι θέλημα του Θεού και πρέπει να ζήσει σε αυτόν τον κόσμο όπως ο Θεός
δημιούργησε τον άνθρωπο, όχι όπως αισθάνεται ο άνθρωπος σήμερα έτσι, αύριο
αλλιώς, και ανάλογα με το πώς αισθάνεται να χρησιμοποιεί και το σώμα του. Και αν υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που
δυστυχώς, όπως λένε —διότι δεν γνωρίζω από επιστημονική άποψη αν είναι
αλήθεια— έχουν γεννηθεί έτσι, ποια βιασύνη έχει ένας άνθρωπος, στην ηλικία
των δεκατεσσάρων ή δεκαέξι ετών, να αλλάξει το σώμα του επειδή νομίζει ότι
έχει γεννηθεί έτσι; Περίμενε πρώτα να μεγαλώσεις, να καταλάβεις αν πράγματι
γεννήθηκες έτσι, διότι μπορεί να μην γεννήθηκες. Τα παρατράγουδα της ζωής ή ο
τρόπος με τον οποίο έζησες τη ζωή σου, ή ο τρόπος, το περιβάλλον μέσα στο
οποίο διαμορφώθηκες, μπορεί να σε έκανε έτσι. Και τι είναι αυτή η βιασύνη να δώσουμε
το δικαίωμα σε παιδιά δεκατεσσάρων ετών να αλλάξουν το σώμα τους με μη
αναστρέψιμο τρόπο; Ας πούμε ακόμη και δεκαεξάχρονα. Και
είναι παιδί. Πώς θα πάει στον γονέα και θα του πει: «Εγώ αισθάνομαι έτσι και
θα γίνω έτσι»; Φυσικά ο γονέας θα αντιδράσει, δεν θα το επιτρέψει. Θα
προσπαθήσει να σταματήσει το παιδί. Αλλά ξέρετε τι θα συμβεί μετά; Εκείνοι
που τάχα προστατεύουν τα δικαιώματα των παιδιών, ενώ στην πραγματικότητα
είναι αυτοί που έχουν εξασφαλίσει την καταστροφή των παιδιών και της
παραδοσιακής μας οικογένειας, με αυτούς τους τρόπους θα πάνε να πάρουν το
παιδί από τους γονείς και θα τους πουν: «Εσύ είσαι ανόητος, εσύ δεν το
αφήνεις να ζήσει όπως εκείνο επιθυμεί». Και ο γονέας δεν θα έχει τη
δυνατότητα να σώσει το παιδί του. Και ποιος ξέρει αν εκείνο το παιδί,
σήμερα δεκατεσσάρων ή δεκαέξι ή δεκαοκτώ ετών, αύριο όταν γίνει τριάντα ή
σαράντα ετών, θα μετανοήσει για αυτή την πράξη; Θα ενδιαφερθεί κανείς από
εκείνους που το οδήγησαν σε αυτόν τον δρόμο για το τι θα συμβεί με τη ζωή
του, με το τραύμα που δημιουργείται στον εγκέφαλό του, στον νου του και στην
ψυχή του; Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε πάρα πολύ
σε επαγρύπνηση. Δεν πρέπει να θεωρούμε το σώμα μας ιδιοκτησία. Δεν είναι
ιδιοκτησία μας το σώμα. Δεν έχουμε δικαίωμα να κάνουμε οτιδήποτε με το σώμα
μας. Δεν έχουμε τίποτε άλλο παρά μόνο να φροντίζουμε γι’ αυτό, ώστε αυτό να
γίνει κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος και να είναι εκείνο για το οποίο
δημιουργήθηκε. Διότι δεν έχουμε ένα οποιοδήποτε σώμα.
Έχουμε εκείνο το σώμα με το οποίο ο Κύριος και Θεός και Σωτήρας μας Ιησούς
Χριστός ανέβηκε στον ουρανό την ημέρα της Αναλήψεως και ανέβασε το ανθρώπινο
σώμα στα δεξιά του Πατρός. Δεν ανέβηκε ο Θεός ως Θεός, διότι ως Θεός ποτέ δεν
αποκόπηκε από το να βρίσκεται στα δεξιά του Πατρός. Και όταν ήταν στη γη, και
όταν ήταν επάνω στον Σταυρό, και όταν ήταν στον τάφο, και όταν ήταν στον Άδη,
ο Χριστός ήταν πάντοτε στα δεξιά του Θεού, διότι είναι Θεός που βρίσκεται
παντού και είναι Θεός μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, που τα πληροί
όλα. Αλλά την ημέρα της Αναλήψεως ο Θεός ενθρονίζει
στα δεξιά του Πατρός το δικό μας σώμα, εκείνο το σώμα, όχι όπως είναι, αλλά
όπως πρέπει να είναι. Σας ζητώ συγγνώμη, διότι κάθε φορά που
έρχομαι εδώ, πάντοτε κάπως παρατείνομαι, αλλά υπάρχουν μερικά πράγματα που
πρέπει να τα λέμε εδώ μέσα στην Εκκλησία. Πρέπει να φροντίζετε τα παιδιά σας. Να
είστε πεπεισμένοι ότι κανείς δεν φροντίζει όπως φροντίζετε εσείς, διότι έχετε
τις ρίζες. Έχετε την πίστη, έχετε την παράδοση, έχετε το παράδειγμα των
προγόνων. Και ξέρετε ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία σας, επειδή έχετε
παιδιά σήμερα; Ότι το σχολείο δεν είναι με το μέρος σας. Διότι στο σχολείο θα
διδάσκεται στα παιδιά μας ότι δεν έχει σημασία τι είσαι, σημασία έχει πώς
αισθάνεσαι. Και εκείνοι θα τα προσανατολίσουν με πολύ μεγάλη ένταση, ώστε το
παιδί να μη αισθάνεται όπως είναι. Γι’ αυτό έχετε μεγάλο βάρος να
προσφέρετε στον Θεό τα παιδιά σας, όπως σας τα έδωσε: καθαρά, αγνά, υγιή. Όχι
μόνο σωματικά, αλλά πάνω απ’ όλα πνευματικά. Σοφά, διαμορφωμένα, όχι μόνο
στέλνοντάς τα σε μαθήματα μαθηματικών, φυσικής και οποιασδήποτε επιστήμης.
Ασφαλώς όλα αυτά χρειάζονται. Αλλά μην αποκόπτετε τα παιδιά σας από τα
κατηχητικά. Μην τα αποκόπτετε από τα κατηχητικά, από τη διδασκαλία της
Εκκλησίας, διότι θα έρθει μία ημέρα που θα το μετανιώσετε. Εμείς μένουμε ήσυχοι. Νομίζουμε ότι
αυτό δεν θα έρθει ποτέ, ότι ποτέ δεν θα συμβεί αυτή η υπόθεση. Αλλά εκείνοι
που έχουμε απέναντί μας δεν είναι άνθρωποι που τυχαία κάνουν αυτό το πράγμα.
Δεν είναι άνθρωποι που σηκώνονται το πρωί και λένε: «Ας δούμε τι μπορούμε να
κάνουμε σήμερα». Όχι. Είναι άνθρωποι που έχουν καλά καθορισμένες ατζέντες και
έχουν βάλει στο στόχαστρό τους, ως σκοπό τους, τα παιδιά σας, την οικογένειά
μας, για να καταστρέψουν την κοινωνία μας, για να μας διαλύσουν, για να
είμαστε απλώς καταναλωτικά άτομα, διότι έτσι μας έχουν πιο απλούς, πιο
εύκολους να μας καταστρέψουν. Σας ζητώ και πάλι συγγνώμη. Χρόνια
πολλά και ευλογημένα! Με αυτές τις σκέψεις ας φύγουμε σήμερα από την
Εκκλησία. Τώρα θα ακούσουμε το τροπάριο του
Αγίου Πνεύματος και μία ακόμη ανακοίνωση. Αύριο θα τελέσω Θεία Λειτουργία
στην εκκλησία του Τουντάσι. Το ξέρετε, γνωρίζω ότι δεν είναι εύκολο να έρθετε
όλοι, αλλά απλώς να γνωρίζετε ότι αύριο θα γίνει Θεία Λειτουργία στην
εκκλησία του Τουντάσι. Χρόνια πολλά και ευλογημένα σε όλους!
Σχόλιο. Επιτέλους κάποιος τα λέει
τα πράγματα με τ’ όνομα τους όπως αρμόζει σ’ έναν ιεράρχη. Ο Θεός να τον
ευλογεί και να τον φωτίσει. Και κάτι άλλο. Στο Τούντασι στο ναό
της Αγίας Τριάδος στην περιοχή της Οπάρεος ένας ιεράρχης έχει εκατοντάδες
χρόνια που δεν έχει λειτουργήσει. Άξιος και πάντα άξιος ο Μητροπολίτης
Κορυτσάς Αναστάσιος.
|
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου