Κλῖμαξ, Λόγος 17, περὶ Ἀναισθησίας - Shkalla, Fjala 17, mbi Pandjeshmërinë






Κλμαξ, Λόγος 17, περ  ναισθησίας

(Δι τν νέκρωσιν τς ψυχς κα δι τν θάνατον το νο, πρ το σωματικο θανάτου)

1. ναισθησία κα στ σώματα κα στς ψυχς εναι πονεκρωμένη ασθησις, ποία π χρονία σθένεια κα μέλεια κατέληξε ν ναισθητοποιηθ.

2. ναλγησία εναι πολυκαιρισμένη κα μονιμοποιημένη μέλεια, ναρκωμένη σκέψις, γέννημα τν «προλήψεων». Εναι παγίδα τς πνευματικς προθυμίας, βρόχος τς νδρείας, γνοια τς κατανύξεως, θύρα τς πογνώσεως. Εναι μητέρα τς λήθης, (λησμοσύνης το Θεο κα τν ντολν του), κα ν συνεχεί θυγατέρα τς δικς της θυγατέρας (1). Εναι κόμη πόκρουσις π τν ψυχ το φόβου το Θεο.

3. νάλγητος εναι φρων φιλόσοφος. Εναι ατς πο ξηγε τ θέλημα το Θεο στος λλους πρς δική του κατάκρισι. Ατς πο φιλολογε ες βάρος το αυτο του. Ατς πο εναι τυφλός, κα διδάσκει τος λλους πς ν βλέπουν. μιλε στος λλους γι τν θεραπεία το τραύματός των, ν συνεχς ρεθίζει κα χειροτερεύει τ δικό του. μιλε ναντίον το πάθους, κα συνεχς τρέφεται μ σα τ προκαλον. ναντίον το πάθους προσεύχεται, κα μέσως σπεύδει ν τ κανοποιήση. κανοποιώντας το ξοργίζεται κατ το αυτο του κα δν ντρέπεται τ λόγια του ταλαίπωρος.

«σχημα κάνω» φωνάζει, κα μ εχαρίστησι πιμένει στν μαρτία. Τ στόμα προσεύχεται ναντίον το πάθους, λλ τ σμα πρ ατο γωνίζεται. Περ θανάτου φιλοσοφε, κα συμπεριφέρεται σν θάνατος. Γι τν χωρισμ στενάζει, κα σν ν εναι αώνιος μελε κα νυστάζει. μιλε γι τν γκράτεια, κα δίνει γνες γι τν γαστριμαργία. Μακαρίζει τν πακοή, κα πρτος ατς παρακούει.

παινε τος προσπαθες κα δν ντρέπεται ν μνησικακ κα ν φιλονεικ γι να κουρέλι. Παρασυρόμενος στν ργ πικραίνεται, κα ν συνεχεί ργίζεται πάλι πειδ πικράθηκε. Κα τσι προσθέτει ττα στν ττα χωρς ν τ ασθάνεται.

Διαβάζει γι τν Κρίσι, κα ρχίζει ν χαμογελ. Γι τν κενοδοξία, κα κενοδοξε τν ρα τς ναγνώσεως. ποστηθίζει λόγους περ γρυπνίας, κα παρευθς καταβυθίζεται στν πνο. γκωμιάζει τν προσευχή, κα τν ποφεύγει σν μαστίγιο. Μόλις χορτάσει φαγητ μετανοε, κα στερα π λίγο τρώει κα χορταίνει περισσότερο. Μακαρίζει τν σιωπή, κα τν γκωμιάζει μ πολυλογία. Διδάσκει περ πραότητος, κα πολλς φορς ργίζεται τν ρα τς διδασκαλίας. Μόλις συνλθε π τ σφάλμα του στέναξε, κα φο κούνησε τ κεφάλι πάλι πέκυψε στ πάθος του.

Κατηγορε τ γέλιο κα χαμογελαστς διδάσκει περ πένθους. Κατηγορε πολ μπρς σ λλους τν αυτόν του ς κενόδοξο, κα μ τν κατηγορία ατ κοιτάζει ν προσπορίση στν αυτόν του δόξα. Μ μπάθεια τενίζει στ εειδ πρόσωπα, κα μιλε περ σωφροσύνης κα γνότητος. παινε τος ρημίτας κα τος συχαστς, ν περν τν καιρό του στν κόσμο, κα δν ντιλαμβάνεται τι τσι ξευτελίζει τν αυτό του. παινε κα δοξάζει τος λεήμονας, λλ βρίζει τος πτωχούς. Πάντοτε γίνεται κατήγορος το αυτο του, λλ ν συνέλθη δν θέλει, γι ν μν επ δν μπορε.

4. τυχε ν δ πολλος τέτοιους πο δάκρυζαν κούοντας περ θανάτου κα περ τς φοβερς κρίσεως, κα μ τ δάκρυα κόμη στ μάτια τρεχαν γρήγορα στν τράπεζα. Κα δοκίμασα θαυμασμό, πς κατώρθωσε δέσποινα ατ κα ζοθήκη, δηλαδ κοιλία, δυναμωμένη π τν πολλ ναλγησία, ν κατατροπώση κα τ πένθος κόμη.

5. Μ τν μικρ γνσι κα τν κανότητα πο διαθέτω, πεγύμνωσα τς δολιότητες κα τς πληγς τς πετρώδους ατς κα ποκρήμνου κα μανιώδους κα νοήτου ναισθησίας. Δν χω διάθεσι ν φιλολογ περισσότερο ες βάρος της. ποιος μως δύναται μ τν βοήθεια το Κυρίου ν παρουσιάση π πείρα κα δοκιμασία κατάλληλα φάρμακα γι τς πληγς ατές, ς μ διστάξη ν τ κάνη. γ δν τ θεωρ ντροπ ν προβάλω δυναμία, φο εμαι τόσο πολ αχμαλωτισμένος π ατή. λλ᾿ οτε κα τς δολιότητές της κα τ τεχνάσματά της κατώρθωσα ν καταλάβω μόνος μου· παρ μόνο φο κάπου τν συνέλαβα κα τν κράτησα δι τς βίας κα τν βασάνισα κα τν μαστίγωσα μ τ μαστίγιο το θείου φόβου κα τς διαλείπτου προσευχς, τν νάγκασα ν μολογήση σα προανέφερα.

Μο φαινόταν δ τι λεγε τυραννικ κα κακοργος: «Ο δικοί μου σύντροφοι ν βλέπουν νεκρούς, γελον. ν παρίστανται στν προσευχή, εναι ξ λοκλήρου πετρώδεις κα σκληρο κα σκοτεινοί. ν ντικρύζουν τν γία Τράπεζα, μένουν ναίσθητοι. ν μεταλαμβάνουν π τ για Δρα, εναι σν ν γεύθησαν πλς ψωμί. γώ, ταν τος βλέπω ν κατανύσσωνται, τος καταγελ. γ χω μάθει π τν πατέρα πο μ γέννησε, ν φονεύω ,τι καλ γεννται π τν νδρεία τς ψυχς κα τν εσεβ πόθο. γ εμαι μητέρα το γέλωτος, γ τροφς το πνου, γ φίλη του χορτασμο. γώ, ταν λέγχωμαι δν πον. γ εμαι σφικτ γκαλιασμένη μ τν ψευτοευλάβεια».

Κατάπληκτος δ γ π τ λόγια ατς τς παράφρονος, ρωτοσα τ νομα ατο πο τν γέννησε. Κα κείνη μο πήντησε:

«γ δν χω μία μόνο γέννησι. δ κυοφόρησίς μου εναι κάπως ποικίλη κα στατη. μένα μ νδυναμώνει χορτασμς τς κοιλίας. μένα μ αξησε πολυκαιρία. μένα μ χει παγιώσει κακ συνήθεια· κα ποιος τν πέκτησε, ποτ δν πρόκειται ν παλλαγ π μένα. Ἐὰν μελετς πίμονα κα μ πολλ γρυπνία τν αωνία Κρίσι, σως μ κάνης ν χαλαρώσω λίγο. Κοίταξε π ποι ατία γεννμαι σ᾿ σένα -δν χω σ λους τν δια ατία-, κα γωνίζου ναντίον τς μητέρας μου ατς. Ν προσεύχεσαι συχν στος τάφους, ζωγραφίζοντας νεξίτηλα τν εκόνα τους στ καρδιά σου. Ἐὰν μάλιστα ατ δν ζωγραφισθ μ τν χρωστήρα τς νηστείας, δν πρόκειται ν μ νικήσης ες τν αώνα».

----------

1. π τν ναλγησία δηλαδ γεννται λήθη κα π τν λήθη γεννται πάλι ναλγησία..
http://agiazoni.gr/
Shkalla, Fjala 17, mbi Pandjeshmërinë

(Për vdekjen e shpirtit dhe për vdekjen e mendjes para vdekjes trupore).


1.      Pandjeshmëria dhe në trupat dhe në shpirtrat është ndjeshmëria e vdekur e cila për shkak të sëmundjes së gjatë në kohë dhe neglizhencës përfundoi të bëhet e pandjeshme.
2.    Analgjezia është neglizhencë e zgjatur dhe e përherëshme, mendim i droguar, pjellë e “paragjykimeve”. Është kurthi i vullnetit shpirtëror, lak i burrërisë, mosnjohje e përkushtimit, dera e dëshpërimit. Është nëna e harresës (e harresës së Zotit dhe të urdhëresave të tij), dhe në vazhdimësi bija e bijës së saj (1). Është, po ashtu, largimi nga shpirti i frikës ndaj Zotit.
3.    Analgjetiku/i pandjeshmi është një filozof i pamend. Është ai që shpjegon vullnetin e Zotit tek të tjerët duke gjykuar veten. Është ai që filologon në dëm të vetes së tij. Është ai që është i verbër dhe mëson të tjerët se si të shikojnë. Flet tek të tjerët për shërimin e plagëve të tyre, ndërsa vazhdimisht ngacmon dhe përkeqëson  plagën e tij. Flet kundër pasionit dhe vazhdimisht ushqehet me ato sa e shkakëtojnë. Lutet kundër pasionit dhe menjëherë nxiton që ta kënaqë. Duke e kënaqur zemërohet me veten e tij dhe nuk ka turp nga fjalët e tij i mjeri.
“Keq po veproj” thërret, dhe me kënaqësi këmbëngul në mëkat. Goja e tij lutet kundër pasionit, por trupi i tij lufton për ta kënaqur atë. Mbi vdekjen filozofon dhe sillet si i pavdekshëm. Për ndarjen rrënkon dhe sikur të ishte i përjetshëm neglizhon dhe i vjen gjumë. Flet për vetëpërmbajtjen dhe jep beteja për grykësinë. Lumuron bindjen dhe ai i pari nuk bindet.

Lavdëron ata që nuk përplasen dhe nuk ka turp të urrejë dhe të përplaset për një leckë.  I tërhequr në zemërim, hidhërohet dhe në vazhdimësi zemërohet sërish sepse u hidhërua. Kështu i shton humbjes humbje pa e ndjerë.

Lexon për Gjykimin e Fundit dhe fillon e buzëqesh. Për lavdinë e kotë, dhe lavdërohet më kot gjatë leximit. Mëson përmendesh fjalët në lidhje me qëndrimin gjatë gjithë natës zgjuar dhe menjëherë fundoset në gjumë. Lavdëron lutjen dhe e shmang atë si kamxhikun. Sapo ngopet me ushqim pendohet dhe pak më vonë ha dhe ngopet më shumë. Lumuron heshtjen dhe  e lavdëron duke folur shumë. Mëson mbi  zemërbutësinë dhe shumë herë zemërohet gjatë mësimit. Sapo vjen në vete nga një gabim dhe psherëtin dhe pasi tund me dënjesë kokën e tij, sërish i nëndshtrohet pasionit të tij.


Akuzon të qeshurën dhe i buzëqeshur jep mësime mbi zinë. Akuzon para të tjerëve veten e tij si lavdidashës dhe me këtë akuzë shikon që t’i japë vetes lavdi. Me empati vështron fytyrat e bukura dhe flet mbi maturinë dhe qashtërinë. Lavdëron heremitët dhe isikastët, ndërsa kalon kohën e tij në botë dhe nuk e kupton që kështu përdhos veten e tij. Lavdëron dhe lëvdon ata që janë të mëshirshëm e japin lëmoshë  ndërsa fyen  të varfërit. Gjithmonë bëhet persekutor i vetes së tij por nuk dëshiron që të vijë në vete që të mos them se nuk mundet.

4.    Më ka ndodhur që të shoh shumë të tillë që lotonin kur dëgjonin mbi vdekjen dhe mbi gjykimin e tmerrshëm, dhe me lotët akoma në sy vraponin në tryezë. Dhe u çudita se si ja doli barku i përforcuar nga pandjeshmëria e shumtë që të zhdukë akoma dhe zinë.
5.     Me njohurinë dhe aftësinë e paktë që disponoj, zhvesha  pabesitë dhe plagët e kësaj pandjeshmërie të ngurtë, të largët, maniake dhe injorante. Nuk kam dëshirë që të flas më tepër për të. Por ai që mundet me ndihmën e Zotit që të paraqesë nga eksperienca ose prova, ilaçe të përshtatëshme për këto plagë le të mos ngurrojë që ta bëjë. Unë nuk e konsideroj turp që të tregoj dobësi, pasi jam kaq shumë i zënë rrob nga ajo. Por as pabesitë dhe dredhitë e saj nuk ja dola mbanë që t’i kuptoja i vetëm përveç se kur pasi e kapa diku dhe e mbajta me dhunë dhe e torturova dhe e kamxhikosa me kamxhikun e frikës hyjnore dhe të lutjes së pafund, e detyrova që të më pohojë sa më sipër.

Po ashtu më dukej sikur thoshte kjo tirane dhe keqbërëse: “Shokët tim ndërsa shikojnë të vdekur, qeshin. Ndërsa janë prezentë në lutje, janë plotësisht të ngurtësuar dhe të ashpër dhe të errët. Ndërsa përballen me Tryezën e shenjtë qëndrojnë të pandjeshëm. Ndërsa kungojnë nga Dhuratat e shenjta, është sikur të kenë shijuar thjesht bukë. Unë, kur i shikoj që të thyjenë zemrën i përqesh. Unë kam mësuar nga babai që më lindi që të vras çdo gjë të mirë që lind nga burrëria e shpirtit dhe vullneti fisnik. Unë jam nëna e të qeshurës dhe ushqyesja e gjumit, unë jam mikja e ngopjes. Unë ndërsa kritikohem nuk ndjej dhimbje. Unë jam e përqafuar fort me pseudobesimin”.

I çuditur unë nga fjalët e asaj të çmendurës e pyeta për emrin e atij që e lindi dhe ajo mu përgjigj:

“Unë nuk kam vetëm një lindje. Ndërsa bara ime ishtë disi e larmishme dhe jo stabël. Mua më përforcon ngopja e barkut. Mua më rriti kohëzgjatja. Mua më ka stabilizuar zakoni i keq dhe ai që e ka pronësuar si zakon, kurrë nuk do të çlirohet nga unë.  Nëse studion me këmbëngulje dhe me shumë pagjumësi  Gjykimin e përjetshëm ndoshta do më bësh që të qetësohem pak. Shiko nga cili shkak lindem tek ty- nuk kam tek të gjithë të njejtin shkak- dhe lufto ndaj kësaj nëne që kam.

Të lutesh shpesh në varrezat duke pikturosh në mënyrë të përherëshme pamjen e tyre ë zemrën tënde. Nëse bile kjo nuk pikturohet me pinelin e kreshmës, nuk do të më mundësh në jetë të jetëve”.
........
1.     1.   Nga pandjeshmëria dmth lind harresa dhe nga harresa lind sërish pandjeshmëria.

      Përktheu Pelasgos Koritsas

Σχόλια