Στηρίξτε το έργο μας!

Κυριακή "Του Καλού Σαμαρείτη"- Ε Diela e "Samaritanit të mirë"

 

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Ι´ 25 - 37

25 Κα δο νομικς τις νστη κπειρζων ατν κα λγων· Διδσκαλε, τ ποισας ζων αἰώνιον κληρονομσω; 26  δ επε πρς ατν· ν τ νμ τ γγραπται; πς ναγινσκεις; 27  δ ποκριθες επεν· γαπσεις Κριον τν Θεν σου ξ λης τς καρδας σου κα ξ λης τς ψυχς σου κα ξ λης τς σχος σου κα ξ λης τς διανοας σου, κα τν πλησον σου ς σεαυτν· 28 επε δ ατ· ρθς πεκρθης· τοτο ποει κα ζσ. 29  δ θλων δικαιον αυτν επε πρς τν ησον· Κα τς στ μου πλησον; 30 πολαβν δ ησος επεν· νθρωπς τις κατβαινεν π ερουσαλμ ες εριχ, κα λστας περιπεσεν· ο κα κδσαντες ατν κα πληγς πιθντες πλθον φντες μιθαν τυγχνοντα. 31 κατ συγκυραν δ ερες τις κατβαινεν ν τ δ κεν, κα δν ατν ντιπαρλθεν. 32 μοως δ κα Λευτης γενμενος κατ τν τπον, λθν κα δν ντιπαρλθε. 33 Σαμαρετης δ τις δεων λθε κατ’ ατν, κα δν ατν σπλαγχνσθη, 34 κα προσελθν κατδησε τ τραματα ατο πιχων λαιον κα ονον, πιβιβσας δ ατν π τ διον κτνος γαγεν ατν ες πανδοχεον κα πεμελθη ατο· 35 κα π τν αριον ξελθν, κβαλν δο δηνρια δωκε τ πανδοχε κα επεν ατ· πιμελθητι ατο, κα ,τι ν προσδαπανσς, γ ν τ πανρχεσθα με ποδσω σοι. 36 τς ον τοτων τν τριν πλησον δοκε σοι γεγονναι το μπεσντος ες τος λστς; 37  δ επεν· ποισας τ λεος μετ’ ατο. επεν ον ατ ησος· Πορεου κα σ ποει μοως.

 

 

Ακούσατε, γαπητοί μου, τ ερ κα γιο εαγγέλιο. Πρν διαβάσ ερες τ εαγγέλιο λέει·«Σοφία· ρθοί…». Τί σημαίνει ατό; Σημαίνει, τι ατ πο θ διαβάσ ενε σοφό, ενε ληθινό, δν χει μέσα τίποτε τ ψευδές. Τ Εαγγέλιο ενε καθαρ χρυσάφι.

Γι᾿ ατ ν κομε τ Εαγγέλιο μ προσοχ κα ν τ φαρμόζουμε στ ζωή μας. Τ φαρμόζουμε; ν τ φαρμόζαμε, τότε γ ατ θ ταν παράδεισος. Τώρα πο δν τ φαρμόζουμε, γ ατ γινε κόλασις.

Σήμερα, δελφοί μου, τ εαγγέλιο (βλ. Λουκ. 10,25-37) ενε μι π τς ραιότερες παραβολς πο επε Κύριος. Τί λέει παραβολ ατή; Κάποιος ουδαος, λέει, ξεκίνησε π τν πρωτεύουσα το σραήλ, τ εροσόλυμα, κα βάδιζε ν πά στν εριχώ. Στ δρόμο μως πο πήγαινε ταν κάπου κρυμμένοι λσταί. Πετάχτηκαν μπροστά του, τν σταμάτησαν, τν χτύπησαν, τν πλήγωσαν, τν ρριξαν κάτω, τν ψαξαν, βρκαν τ χρήματα πο εχε, τ πραν λα, κα μετ τν φησαν κε ν βογγά στ χμα π τν πόνο, κι ατο ξαφανίστηκαν μέσα στ γριο δάσος.

τραυματίας εχε νάγκη βοηθείας κα φώναζε Βοήθεια! Βοήθεια!…

Κάποια ρα φάνηκε νά ρχεται νας κα- βάλλα στ λογό του. ταν ερεύς, νθρωπος το Θεο. Εδε τν πληγωμένο, λλ δν στάθηκε προσπέρασε γρήγορα - γρήγορα.

Βοήθεια! φωνάζει πάλι τραυματίας. Σ λίγο πέρασε νας λευΐτης, δηλαδ διάκονος πο πηρετοσε στ θυσιαστήριο το ναο. Τν κοίταξε, λλ φυγε κι ατός.

ν τραυματίας κινδύνευε ν πεθάν,

νά κ ρχεται τώρα κάποιος λλος. Τν βλέπει χτυπημένος. χ, σκέφτηκε, χάθηκα!

ταν χθρός του, Σαμαρείτης. Τώρα πι περίμενε ν το δώσ ατς τ χαριστικ βολ κα ν τν ποτελειώσ. λλ᾿ ατς τν πλησίασε. Κατέβηκε π τ ζο του. Τν περιποιήθηκε. Το πλυνε τς πληγς μ κρασ κα τς λειψε μ λάδι. Κ᾿ κε στν ρημο τόπο σχισε τ πουκάμισό του, κανε πίδεσμο κα μ ατν το δεσε τς πληγές. Μετ τν νέβασε στ ζο του κα τν πγε σ᾿ να πανδοχεο, σ᾿ να χάνι. κε μεινε λη τ νύχτα στ προσκέφαλό του. Τ πρωί, ταν θ φευγε, φησε ντολ στν ξενοδόχο ν περιποιηθ τν τραυματία, κα ,τι ξοδέψ νέλαβε ν τ πληρώσ ατός.

Ατ ενε παραβολή. λλ παραβολ λλα λέει κι λλα ννοε. Ποιός ενε νθρωπος πο πεσε στος λστάς; Ποιοί ενε ο λσταί; Ποιός ενε ερεύς; Ποιός ενε λευΐτης; Ποιός ενε Σαμαρείτης; Ατ θέλουν ρμηνεία. ς παντήσουμε πολ σύντομα.

Ατς πο πεσε στος λστάς, τ θμα, δν ενε νας συγκεκριμένος, ενε καθένας μας. Ενε τ κατομμύρια τν νθρώπων. λοι νεξαιρέτως ο νθρωποι, λη νθρωπότης, ενε τραυματίας τς παραβολς.

Βάδιζε τ δρόμο της ερηνικ νθρωπότης ψάλλοντας στ Δημιουργ τ λληλούϊα. λλ᾿ ν βάδιζε στ δρόμο το Θεο, πεσε σ λστάς. Ποιοί ενε ατο ο λσταί; ρχιλστς ενε διάβολος. Ατς μισε τν νθρωπο, θέλει ν τν ξοντώσ, κα μεταχειρίζεται κάθε τρόπο γι ατό. Ορλιάζει σν λιοντάρι, λέει Γραφή, ζητώντας ποιόν ν κατασπαράξ·«ς λέων ρυόμενος περιπατε ζητν τίνα καταπί» (Α΄ Πέτρ. 5,8).

Λστα πίσης ενε κα ο κακο δαιμονικο νθρωποι, τ ργανα το διαβόλου, πο κι ατο κάνουν κακό. Κα σο κακ μπορε ν κάν νας νθρωπος κακός, δν μπορον ν κάνουν χίλιοι δαίμονες.

Λστς μως ενε κα αυτός μας. Τν βλέπεις κενον; Μποροσε ν ζήσ 100 χρόνια, κα δ ζ οτε 30. Τ 70 χρόνια ποιός τ λστεψε; αυτός του, τ ναρκωτικά… Τν βλέπεις κενο τν λλο, πο πίνει μπουκάλια λόκληρα οίσκυ κα λλα ποτά; Σκοτώνεται μόνος του μ τ λκοόλ. Τν βλέπεις κενο τν λλο, πο πεσε στ κατονόμαστα πάθη τς σαρκός; Λστεύει κι ατς τν αυτό του. Τς μεγαλύτερες ζημις μς τς κάνει αυτός μας, μ τ διάφορα πάθη. Λστα τ πάθη, λστα κα ο μαρτωλο λογισμοί.

Κα νθρωπότης ζητε βοήθεια. Ποιός θ

σώσ τν νθρωπο π τ σαταν; Ποιός θ τν σώσ π τος δαίμονες κα τος κακος νθρώπους; Ποιός θ τν σώσ π τν αυτό του, τ πάθη κα τος μαρτωλος λογισμούς; ερεύς; λευΐτης; Ο σοφοί; Ο ήτορες; Τ διάφορα θρησκεύματα;

νας ενε Σωτήρας το κόσμου, κα δ ενε τ κέντρο τς παραβολς. Μπροστ στ δρμα τς νθρωπότητος παρουσιάζονται διάφοροι σωτρες, ψευδοσωτρες. λλ᾿ νας μόνο μπορε ν δώσ τ λύτρωσι. Ενε κενος πο προσκυνον ο γγελοι. Κα ν μες σιωπήσουμε, κα ο πέτρες θ φωνάξουν, τι «Ες γιος, ες Κύριος, ησος Χριστός, ες δόξαν Θεο Πατρός· μήν»(Φιλ. 2,11 κα θ. Λειτ.).

Χριστς ενε Σαμαρείτης. Ατς κατέβηκε π τ οράνια, πλησίασε τν νθρωπο, βρέθηκε κοντά του. Κα τν θεράπευσε μ τ θεία διδασκαλία του, μ τ θαύματά του, κα μ τ τίμιο αμα του. Ποιό ενε, γαπητοί μου, μ λίγα λόγια το νόημα της παραβολής;

Υπάρχει κάτι το οποίο  χρειάζεται νθρωπότητα παραιτήτως. πως τ ξυγόνο γι τν νθρωπο κι πως τ νερ γι τ ψάρι κι πως έρας γι τ πουλί, τσι κα γι τν νθρωπο. Το αναγκαίο είναι η αγάπη.

Διψ γι γάπη δν μπορε ν ζήσ χωρς ατήν. Πλάστηκε ν᾿ γαπ, χι ν μισ. νθρωπος ενε ν κοινωνικό. Θες τν βαλε μέσα στν κοινωνία, γι ν ζήσ μαζ μ λλους. Μι κοπέλλα τί λαχταράει; Ν᾿ ποκτήσ ναν ντρα. Ενε μέσα στ φύσι τς γυναίκας. Ν τν χ συντροφι μέρα - νύχτα, στ χαρ στ λύπη στν πόνο, ν τν ασθάνεται κοντά, ν τν χ προστασία κα στήριγμα. Κα νέος τί λαχταράει; Ν᾿ ποκτήσ μι γυνακα, πο νά νε  στ πλευρό του λες τς μέρες τς ζως του, νά νε χαρ κα γαλλίασί του. Κι κάθε νθρωπος τί ζητάει; Ν᾿ ποκτήσ να φίλο, νάνε πάντα πιστς κοντά του, ν τν νισχύ, ν τν ποστηρίζ, ν τν περασπίζεται.

Κα ρωτ. πάρχει τώρα ατ γάπη;

Δν πάρχει. Τ βλέπεις παντρεύτηκε, κι ντ νά νε ετυχισμένη, τν τρώει θλψι. Γιατ ντ ν βρ γάπη βρκε μσος, ντ ν βρ παρηγορι βρκε στενοχώριες κα ν τρνε μαζ κα ν κοιμονται στ διο κρεβάτι, ενε χωρισμένοι σο νατολ π τ δύσι. Μπορε σωματικ νά νε νωμένοι, λλ ψυχικ βρίσκονται μακρι νας π τν λλον κα μισε νας τν λλο. Κα βλέπουμε σήμερα τραγικ γεγονότα ν σκοτών νας τν λλον π να μσος γριο. Τν βλέπεις τν λλον; νατρέφει τ παιδι μ μι λπίδα, ταν γεράσ τ παιδι ν το δείξουν κάποια γάπη. Κα τώρα τί συμβαίνει, τ παιδι δν δείχνουν στοργή. γρίεψε κόσμος.

ρθε στ μητρόπολι κάποτε μι γρι - βδομήντα περίπου τν. Κλάμα γιαγιά!

–Δέσποτα, λέει, θ᾿ ατοκτονήσω.

–Τί χεις; τί σο λείπει;

παθα τν πι μεγάλη συμφορά. Γέννησα πτ παιδιά. Κοπίασα κα μόχθησα. Τ πάντρεψα λα. Τώρα πο γέρασα κα δν μπορ ν δουλέψω στ χωράφια, μ διώχνουν…

Ταλαίπωρε κόσμε, γκαταλειμμένε, πο δι- ψς γάπη. Τν γάπη δν θ τ βρς που- θεν λλο παρ μόνο κοντ στ Χριστό.

Χριστς μόνο ενε κοντ στν νθρωπο.

Ποτέ δν τν φήνει. Κι πως λέει ποιητής, «κι ν δν μο μείν ντς το κόσμου πο ν᾿ κουμπήσω, πο ν σταθ,

κε ψηλ εν᾿ Θεός μου.

Πς μπορ ν᾿ πελπισθ;».

 

Ο Χριστός είναι ο πραγματικός πλησίον του «ανθρώπου». Ενε κοντά μας ο Χριστός; άμα ενε κοντά μας,, παράδεισο χουμε. Ενε μακρι Χριστός; εμαστε δυστυχισμένοι.

Λέει μι προφητεία  το Εαγγελίου, πο πραγματοποιεται στς μέρες μας·«Ψυγήσεται γάπη», γάπη θ ψυχρανθ (Ματθ. 24,12). Σήμερα πλέον δν πάρχει γάπη. Μσος πικρατε στν κόσμο.

Μόνο που πάρχει γάπη, κε ναπαύεται νθρωπος. Κα τν γάπη τ δίνει Χριστός, πο ενε νσάρκωσι τς γάπης κα το λέους κα τν οκτιρμν ν. Παδες, μνετε κα περυψοτε ες πάντας τος αἰῶνας. Αμήν.

(†) πσκοπος Αγουστνος

 

 

UNGJILLI - Llukai 10:25-37

Edhe ja tek u ngrit një mësues ligji, duke e ngarë atë, e duke thënë: Mësues, ç’të bëj, që të trashëgoj jetën e përjetshme? Edhe ai i tha, Ç’është shkruar në ligj; si lexon? Edhe ai u përgjigj e tha: “Të duash Zotin Perëndinë tënd me gjithë zemrën tënde dhe me gjithë shpirtin tënd dhe me gjithë fuqinë tënde dhe me gjithë mendjen tënde” edhe “të afërmin tënd posi veten tënde”. Edhe ai i tha: U përgjigje drejt; bëj këtë, dhe do të rrosh.

Po ai, duke dashur të nxjerrë veten e tij të drejtë, i tha Jisuit: E cili më është i afërm? Edhe Jisui u përgjigj e tha: Një njeri zbriste nga Jerusalemi në Jeriko dhe ra në duar kusarësh, të cilët si e zhveshën dhe e bënë me plagë, ikën dhe e lanë gjysmë të vdekur. Edhe qëlloi të shkojë asaj udhe një prift; dhe kur e pa atë, shkoi nga ana tjetër. Kështu edhe një Levit, sa arriti në atë vend, erdhi e pa, dhe shkoi nga ana tjetër.

Po një Samaritan, duke udhëtuar, erdhi në vendin ku ishte ai, dhe kur e pa, iu dhimbs, edhe erdhi pranë e i lidhi plagët, duke derdhur mbi to vaj e verë, dhe e hipi në kafshën e tij, dhe e solli në një bujtinë, e u kujdes për të. Edhe të nesërmen kur do të dilte, nxori dy dinarë e ia dha bujtinarit, dhe i tha: Kujdesu për këtë njeri; dhe ç’të prishësh më tepër, unë, kur të kthehem, do të t’i jap. Cili nga këta të tre të duket se u bë i afërmi i atij që ra në duart e kusarëve? Edhe ai i tha: Ai që bëri përdëllim për të. Jisuj pra i tha: Shko edhe ti bëj kështu.

 

Dëgjuat të dashurit e mi, ungjillin e shenjtë. Para se të lexojë prifti ungjillin thotë: “Urtësi Drejt...”. Çdo të thotë kjo? Do të thotë, se ajo që do të lexojë është e mençur, e vërtetë dhe nuk brenda asgjë të gënjeshtër. Ungjilli është një flori i pastër.

 

 

Për këtë arsye duhet ta dëgjojmë Ungjillin me kujdes dhe ta praktikojmë në jetën tonë. Vallë e paraktikojmë? Nëse do ta praktikonim atëhere në tokë do të ishte parajsë. Tani që nuk e praktikojmë, kjo tokë u bë ferr.

Sot vëllezërit  e mi, ungjilli është një prej shëmbëlltyrave më të bukura që tha Zoti. Çfarë na tregon kjo shëmbëlltyrë, paravoli? Një jude, u nis nga kryeqyteti i Izraelit, Jeruzalemi, dhe shkonte drejt Jerikosë. Por, në rrugën që po ecte, ishin të fshehur hajdutët. U hodhën para tij, e ndaluan, e rrahën, e plagosën, e shtrinë, e kërkuan dhe i morën të gjitha paratë që ai kishte dhe më pas e braktisën të shtrirë duke rënkuar nga dhimbjet dhe u zhdukën në pyllin e egër.

 

 

 

I plagosuri kishte nevojë për ndihmë dhe thërriste. Ndihmë! Ndihmë!...

Pas pak kohe u shfaq një person hipur mbi kalë. Ishte prift, njeri i Zotit. Pa të plagosurin, por nuk qëndroi, u largua shpejt e shpejt.

 

Ndihmë! Thërret përsëri i plagosuri. Pas pak  kaloi një levit, dmth një dhiakon i cili shërbente në faltoren e tempullit. E pa, por dhe ai iku. Ndërsa i plagosuri rrezikohej që të vdiste, ja ku u shfaq dhe dikush tjetër. E pa i dëmtuari. Oh, mendoi, tani më erdhi fundi!

 

Ishte armiku i tij, Samaritani. Tashmë priste që ai t’i jepte goditjen fatale dhe t’i jepte fund. Por ai iu afrua. Zbriti nga kali i tij. U kujdes për të. I lahu plagët me verë dhe ia leu me vaj. Atje në shkretëtirrë shqeu këmishën e tij, e bëri rripa dhe me të i lidhi plagët.

Pastaj e hipi në kafshën e tij dhe e çoi në një han. Atje qëndroi gjatë gjithë natës në kokën e tij. Në mëngjes, kur do të largohej i dha urdhër të zotit të hanit që ai të kujdesej për të plagosurin, të gjitha sa do të harxhonte mori përsipër që t’i paguante ai.

Kjo është shëmbëlltyra.

Kjo shëmbëlltyrë të tjera thotë të tjera nënkupton. Cili është njeriu që ra në duart e hajdutëve? Cilët janë hajdutët? Cili është prifti? Cili është Leviti? Cili është Samariti?

Këto kanë nevojë për interpretim. Le t’iu përgjigjemi shumë shpejt.

Ai që ra në duart e hajdutëve, viktima, nuk është një person e caktuar, është secili prej nesh. Janë milionat e njerëzve. Të gjithë njerëzit pa përjashtim, i gjithë njerëzimi, është i plagosuri i shembëlltyrës.

 

Ecte në rrugën e tij, në mënyrë paqësore, njerëzimi duke i psalur Krijuesit, Aliluja.

Ndërsa ecte në rrugën e Zotit, u përball me hajdutët. Por cilët janë këta hajdutë? Kryehajdut është djalli. Ai që urren njeriun, do që ta zhdukë, dhe përdor çdo mënyrë për këtë. Ulërin si luan, thotë shkrimi, duke kërkuar dikë që ta përpijë, “por si luan që ulërin vjen përqark duke kërkuar cilin të përpijë” (1 Petro 5,8)

 

Hajdutë gjithashtu janë dhe njerëzit e këqij, demoniakë, veglat e djallit, të cilët dhe ata bëjnë keq. Sa keq mund të bëjë një njeri i keq nuk mund ta bëjnë një mijë demonë.

 

Por hajdut është vetja jonë. E shikon atë atje? Do të mund të jetonte  100 vjet dhe nuk jeton as 30. 70 vitet cili ja vodhi? Vetja e tij, droga.. E shikon atë tjetrin, që pi shishe të tëra me uiski dhe pije të tjera? Vritet vetë me alkolin. E shikon atë tjetrin që ka rënë në pasionet e turpshme të trupit? Dhe ai po vjedh veten e tij. Dëmet më të mëdha na i bën vetja jonë, me pasionet e ndryshme. Hajdutë janë pasionet, hajdutë dhe mendimet mëkatare.

 

Njerëzimi, po ashtu,  kërkon ndihmë. Kush do ta shpëtojë njeriun nga djalli? Cili do ta shpëtojë nga demonët dhe njerëzit e këqij? Cili do ta shpëtojë nga vetja e tij, pasionet apo mendimet mëkatare? Prifti? Leviti? Të mençurit? Oratorët? Fetë e ndryshme?

 

 

 

Njëri është Shpëtimtari i botës, dhe këtu është qëndra e shëmbëlltyrës. Para dramës që po përjeton njerëzimi paraqiten shpëtimtarë të ndryshëm, pseudoshpëtimtarë. Por vetëm njëri mund të sjellë shpëtimin. Është ai të cilit i falen ëngjëjt. Nëse ne heshtim, dhe gurët do të ulërijnë se “Një është shenjt, një është Zot, Jesu Krishti për lavdinë e Perëndisë, Atit, Amin” (Filip. 2,11 dhe Mesha Hyjnore).

 

Krishti është Samariti. Ai zbriti nga qiejtë, i erdhi pranë njeriut, u gjend pranë tij. E shëroi me doktrinën e tij të shenjtë, me mrekullitë e tij, dhe me gjakun e tij të nderuar. Cili është, të dashurit e mi, me pak fjalë kuptimi i shëmbëlltyrës?

 

Ekziston diçka që i duhet me patjetër njerëzimit. Ashtu si oksigjeni për njeriun dhe ashtu si uji për peshkun dhe si ajri për  zogun kështu dhe për njeriun është e nevojshme dashuria.

 

Ka etje për dashuri dhe nuk mund të jetojë pa të. U krijua që të dojë, dhe jo që të urrejë. Njeriu është një krijesë komunitare. Perëndia e vendosi brenda shoqërisë, që të jetojë me të tjerë. Një vajzë çfarë dëshiron fort? Që të gjejë një burrë. Është në natyrën e gruas. Ta ketë shok ditë e natë, në gëzim, hidhërim, dhimbje, ta ndiejë afër, ta ketë mbrojtje dhe mbështetje. Po një djalë i ri çfarë dëshiron? Të gjejë një grua, që ta ketë pranë tij gjatë gjithë ditëve të jetës së tij, të jetë gëzimi dhe ngazëllimi i tij. Çdo njeri çfarë kërkon? Të gjejë një shok të besuar që ta ketë gjithmonë pranë tij, t’i japë fuqi, ta mbështetë, ta mbrojë.

 

 

Tani pyes. Ekziston tani kjo dashuri?

Nuk ekziston. E shikon, u martua, dhe në vend që të jetë e lumtur, e ha mërzija. Sepse në vend që të gjente dashuri, gjeti urrejtje, në vend që të gjente ngushëllim, gjeti shqetësimi dhe megjithëse hanë bashkë dhe megjithëse flenë në të njejtin krevat, janë të ndarë sa lindja me perëndimin. Mundet trupërisht të jenë të bashkuar, por shpirtërisht gjenden larg njëri nga tjetri dhe urrejnë njëri-tjetrin. E shikon tjetrin? Ushqen fëmijët me një shpresë, që kur të plaket, fëmijët t’i tregojnë një farë dashurie.

 

 

Dhe tani çfarë ndodh , fëmijët nuk tregojnë dhembshuri.

Erdhi dikur në mitropoli një grua e moshuar pothuajse 70 vjeç. Qante gjyshja!

-         Hirësi më thotë, do të vras veten.

-         Çfarë ke? Çfarë të mungon?

-         Pësova të keqen më të madhe. Linda shtatë fëmijë. U lodha dhe u mundova. I martova që të gjithë. Tani që u plaka dhe nuk punoj dot në arrë, më zbojnë...

Botë e mjerë, e braktisur, që ke nevojë për dashuri. Dashurinë nuk do ta gjesh gjetkë përveçse se pranë Krishtit. Krishti vetëm është pranë njeriut. Kurrë nuk e le. Ashtu si thotë dhe poeti “dhe nëse nuk më mbetet në botë ku të mbështetem ku të qëndroj, atje lart është Zoti im.

Si mund të dëshpërohem?”.

 

 

Krishti është i afërmi i vërtetë i “njeriut”. Është pranë nesh Krishti? Nëse është pranë nesh, parajsën kemi. Është larg nesh Krishti? Jemi të mjerë.

 

Thotë një profeci e Ungjillit, që në ditët tona është realitet, “dashuria do të ftohet” (Mattheu 24,12). Sot nuk ka më dashuri. Urrejtja mbizotëron në botë.

Atje ku ka dashuri, atje prehet njeriu. Dashurinë e jep Krishti, i cili është trupëzimi i dashurisë, mëshirës dhe ngushëllimit.  

Atë himnoni dhe lavdëroni në jetë të jetëve. Amin.

 

(†) episkop Avgustini

 

Përktheu B. për llogari të Pelasgos Koritsas.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δίνουν ελληνική υπηκοότητα σε χιλιάδες αλλοδαπούς & την αρνούνται στους Βορειοηπειρώτες μετά από απαίτηση της Αλβανίας!

Το μήνυμα του Αρχιεπισκόπου για το Πάσχα 2020 - Mesazhi i Kryepiskopit Anastas Pashkë 2020